Gå til innhald

Det viktigaste.

juni 1, 2005

Juni har nådd oss att, eller er det omvendt kan henda?Det er ganske kjøleg ute, men det er så fint og grønt, og himmelen har vore blå store deler av dagen.

Eg kan mest ikkje tenkja meg ein meir variert jobb enn min eigen. For ei veke sidan dreiv eg med teater i to heile dagar, og i dag har eg vore på toalettet i administrasjonen på skulen store deler av arbeidsdagen.

Eg har vore i dette litt spesielle lokalet i lag med ein elev som me håpar er mogen for å slutta med bleier. Me brukar ein veldig strukturert modell, der ein høg prosent av dei som gjennomgår prosjektet lukkast og kjem i mål. Det nokon bare får til heilt av seg sjølv, må andre jobba hardt og målretta med. Me var litt slitne både han og eg då dagen gjekk mot ein ende. Han hadde sikkert større grunn til det enn meg, for me er tre vaksne som går på skift medan han er der heile dagen.

Høgst subjektivt vurdert: Han er den “godaste” ungen i heile verda med eit smil som kan smelta isfjell og med lange augnevipper og Bambi- blikk. I dag såg eg at eg hadde laga stygge leppestiftflekkar på genseren hans. Kosinga på fanget mitt hadde sett avtrykk… Det å dagleg omgåst med utviklingshemma menneske gjer livet ein ekstra dimensjon. Det viktigase med dette livet kan ikkje betalast med pengar eller målast med intelligenstestar.

Ingrid kom heim i går og fortalde om ein baby med Downs- syndrom ho hadde sett sitjande i barnevogna. Ho sa: “Eg synest at babyar med Downs -syndrom er dei vakraste av alle.”

Eg måtte medgje at eg er heilt samd i akkurat det. Eg har teke meg i å sjå litt for lenge på heilt uimotståelege Downs- barn for så å dra blikket litt beskjemma til meg for at ikkje foreldra skulle tru at eg stirra fordi dei var annleis…

Eg har ingen romantiske forestillingar om at det å ha til dømes eit Downs- barn er ei berusande lukkeoppleving frå morgon til kveld. Til det veit eg litt for mykje om både det eine og det andre. Likevel så vågar eg å påstå: Livet hadde vore ein fattigare stad å vera utan dei.

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. April permalink

    Det är svårt det där med hur länge man får titta. På alla egentligen. Oftast tittar man ju på folk som ser intressanta eller vackra ut, men är rädd att det ska misstolkas. Får man glo?

  2. Heidi: permalink

    Ja, spesielt her i Norden. I nokre land er det heilt ok å stirra på folk.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: