Gå til innhald

Gartnaren i meg…

juni 14, 2005

… har ikkje spesielt gode kår, er eg redd. Laurdag for ei veke sidan hadde eg ambisjonar om å vera litt flink, og eg spanderte ein halvtime på luking i bedet mot gata.

Først kom svigerinna mi kjørande i bil, lysten på ein prat og ein kopp kaffi. Ho begynte å le då ho såg meg på kne i bedet. “På dei tjuetre åra eg har kjent deg er det første gong eg ser deg gjera hagearbeid,” sa ho. Då eg baud på kaffi, sa ho at ho nødig ville forstyrra, men ingen av oss hadde spesielt mykje i mot ein kopp kaffi på terrassen i tilnærma sommarver.

Den neste som kom forbi var naboen rett over gata. “Har du fått solstikk, Heidi?” var innleiingskommentaren hans. Han frykta at noko alvorleg var gale sidan eg heilt utan vidare gav meg til å luka…

“Eg ser du reinskar opp!” Denne gongen var det næraste grannen som helste. Eg snakkar om den naboen som alltid har ein prikkfri, vakker og velstelt hage med buskar klipte i kuleformasjon. Han betrudde meg til mi overrasking at han for sin del eigentleg ikkje kunne fordra hagearbeid. Det var bare å kasta seg ut i det og få det gjort. Hagearbeid var nærmast ei paradeøving i sjølvdisiplin… Den siste setningen formulerte han ikkje akkurat slik, men det var det han sa…

Den neste som gjekk forbi var ei kvinne eg hadde problem med å plassera, men ho kjende tydelegvis meg. Til slutt klarte eg å peila meg fram til at ho hadde barn på skulen der eg jobbar.

Ho hadde glødande blikk, og gleda strålte av henne. Ho kom rett frå kvinnemøte i pinsemenigheten og ville bare fortelja at Gud hadde store planar med kvinnene. Dei skulle bera kjærleiken ut til folket. Ho forkynde så eg vart reint varm om hjartet. Til slutt sansa ho seg og spurde litt forfjamsa:“Du er truande, er du ikkje?” Då eg bekrefta mi tru strålte ho endå meir før ho tok fatt på heimvegen.

Halvtimen i bedet varde meir enn tre timar, og eg var skikkeleg stolt av meg sjølv, Eg hadde løvetann- flekkar på hender og armar i fleire dagar etterpå. – Så det så…

Og nå har onkelen min på syttiseks år vore og planta heimeavla sommarblomar i bedet mitt. Folk viser då omsorg… Kven veit, kanskje eg vågar meg utpå att sånn ein dag frampå sommaren?

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. synneva permalink

    eg må visst koma og beundra verket ditt før det gror over att! Du æ flinke, Heidi!
    Stor klem

  2. Heidi permalink

    Takk søte du! Kom når du vil. Det er så hektiske dagar at me mest ikkje får snakka saman. Det må me snart gjera noko med 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: