Gå til innhald

St. Hans:

juni 25, 2005

Eldsteguten min har fem dagar att før førarprøven. Derfor er han ivrig etter å få kjøra mest mogleg. På St. Hans afta vart eg invitert med han ut for å kjøra ettermiddagstur. Me kjørde langs strendene i sol og vind, og eg sluttar aldri å undra meg over kor utruleg vakkert det er i min del av landet. Me ende opp på Ikea, der attenåringen min foreslo at me skulle ein tur innom restauranten. Ikea- kjøttbollar har vore ein av favorittane hans sidan han var liten. Argumentet hans var då godt nok: “Me går jo aldri ut saman lenger, mamma.” Og det kunne han for såvidt ha rett i. Då eg etter minimale overtalingar gav etter for skalldyrsalat til mor og kjøttbollar til Christian, gav han meg ein stor og spontan klem.

Det er rart å gå omkring og vera mor til nokon som ser ut sånn omtrent som ein vaksen mann. Skjegg har han fått og greier, og dei gullgyldne “Lillelord- Fountleroy- korketrekkjar- krøllene” som rakk han lengst ned på skuldrene då han var tre år, får nå veksa vilt og uhemma.

Tenåringen min spelte høg musikk og småsong i bilen, og han var framleis strålande fornøgd då eg sette han av til midtsommarfeiring med venninne og kameratar. Seinare fortalde han at dei hadde bada i eit lite vatn midt på natta. Det høyrest jo livsbejaande ut, bortsett frå at det sikkert var svinkaldt…

Me her heime hadde ikkje tenkt oss nokon stor jonsokfeiring, bare litt grilling på verandaen. Me kjøpte inn pølser og hamburgarar, salat og marshmallows, og Ingrid og eg bestemte oss spontant for å invitera bort onkelen min, som ikkje har eigen familie. Der sat me i sola og feira St Hans. For ein gongs skuld var veret omtrent slik det brukar å vera på filmar om St Hans feiring i Skandinavia.

Likevel begynte dei andre relativt raskt å frysa. Eg steikte vaflar med masse rømme i og jordbærsyltetøy på toppen, og onkel baud på is han hadde handla med seg.

Halvard imponerte oss alle med å spela halve “Til Elise” så godt som feilfritt på pianoet, medan tunga hans konsentrert gjekk fram og tilbake mellom hardt samanknepne lepper. Det stykket er minst fire nummer for vanskeleg for han, for han har bare fått pianoundervisning i eit halvt år. Han fekk ein dag ein fiks idé om at det stykket skulle han klara, så i dei siste vekene har han øvd og øvd og øvd. Det er ikkje noko overdriving å seia at øvinga har vore ei påkjenning for syskena hans. Dette gjeld spesielt øving tidleg om morgonen for Halvard er ein liten morgonfugl.

Før midnatt ville onkel heim, og Ingrid og eg kjørde han. Etterpå kjørde ho og eg langs strendene for å beundra båla og den lyse natta. Me var ute og vandra litt barbeinte i sanden og. Eg opplevde det som eit kompliment av dei sjeldne at ho takka nei til fest med gjengen fordi ho syntest det var koselegare å grilla med familien sin.

En opp og tre i mente. Det å bestyra ein familie med store barn er annleis enn å bestyra ein småbarnsfamilie. Det siste begynte eg då verkeleg å få dreisen på… Dette er annleis, men fint likevel, på ein vemodsverkeleg og veldig levande måte. Ingen kan forestilla seg kor mange bereposar fulle av matvarer ein ber med seg heim, og kor mange handkle og sokkepar det blir å vaska…

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. tiiin permalink

    hihihi. «klem» är mitt bästa norskaord. kläm kläm liksom 🙂

  2. Heidi: permalink

    Kram er ikkje så verst ord det heller. :)på mi dialekt seier me at snøen er kram når det går å laga ballar av han…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: