Gå til innhald

Livsglededøgnet.

oktober 1, 2005

Eit heilt døgn vigd til livsgleda. Denne merkelege ideen blir praktisert i den vesle byen min. I går hadde eg ei litt surrealistisk oppleving ved inngangen til livsglededøgnet:

Kjærasten min og eg var og handla i ein butikk på det nye kjøpesenteret her. Trillevogna vår var full av varer, og me hadde dårleg tid fordi me venta både kveldsbesøk og overnattingsgjester. Plutseleg høyrde me ein skarp lyd, og eg tenkte det var ei slags demonstrering av ein alarm eller eit eller anna liknande. Ikkje før hadde eg tenkt tanken før ei ekspeditrise kom og sa at me måtte ut av butikken med det same. Det var brann og senteret skulle evakuerast.

På veg ut, vart eg stansa av ein mann eg først ikkje drog kjensel på. Han spurde om eg sakna lommeboka mi. Eg var heilt forvirra av evakueringa og hadde slett ikkje sakna lommeboka. Men jo då, mannen haldt på sitt, han hadde funne lommeboka mi på ein parkeringsplass for eit par timar sidan. Sjølvsagt viste han seg å ha rett, eg hadde bare ikkje rukke å oppdaga det…

Då eg stod utanfor med lommeboka mi i handa, kom to brannbilar kjørande. Typisk nok gjekk kjærasten min inn i bygget att for å fotografera… Brannmenn med fullt utstyr hoppa ut av bilane og sprang inn. Etter ein halvtime var dei ute att.

Eg fann aldri ut om det verkeleg var brann der inne eller om det var falsk alarm. Derimot kom eg til å tenkja på at eg og Jon hadde kokt oss ein kopp kaffi på personalromet før me gjekk heim. Hadde me hugsa å slå av kaffitraktaren? Eg sende han ein sms og han var like usikker som meg. Enden på visa var at me måtte innom jobben min og sjekka,- etter at me hadde fylt ei ny trillevogn med omlag dei same varene i ein annan butikk, fordi me ikkje hadde tid til å venta på å sleppa inn att i senteret.

Livsglededøgnet vart forresten innleia med fin frokost i heimen. Eg hadde to nieser på overnatting, og både bror min og syster mi kom på frokostbesøk for å henta døtrene sine. Saman med syster mi kjørde me ned til sentrum der det var fullt liv. Sunniva skulle dansa på torget i lag med elevar frå klassen sin. Dessverre hadde dansekavaleren hennar trukke seg, og møtte aldri opp. Ho vart litt skuffa, men fekk i staden vera med songgruppa frå klassen som song til dansen. Der stod ho på scenen med strålande auge og song av full hals i mikrofonen. “I`m gonna live for ever, I`m gonna learn how to fly…”

Etterpå hadde ho hylt inn i ein gledesbrølmaskin og i fire tida hadde ho framleis by-rekorden i å brøla høgast og kraftigast. Ein kraftstemme er ho utstyrt med dotter mi, og viss ho vinn heile greia er ho den lukkelege eigar av ein kilo halspastiller…

I kveld reiste eg og ho på forestilling ute i skogen her. Heile området var opplyst av brennande faklar og mellom trea stod folk med jamne mellomrom og musiserte. Me såg to fiolinar, eit trekkspel og eit heilt musikkorps.

På ei slette i skogen, var det rigga til ein scene opplyst av faklar. Plutseleg dukka songarar og musikarar opp i mørkret ved at dei fekk ein spot på seg. Veldig spektakulært. Ei innleigd gjøglargruppe sjonglerte med brennande faklar og dreiv med flammeblåsing og trommeslagarar slo på gigantiske trommer. Alt som skjedde i dag foregjekk på livsglededugnad og alt var gratis. Nokre gonger er eg oppriktig stolt av den vesle byen min.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: