Gå til innhald

Oktobernatt.

oktober 10, 2005

Ho gjekk der i høljeregn, i bare dongeribukse og korterma topp. Det var oktobernatt, og det var mørkt og blåsande. Ho bare gjekk der på fortauet og såg heilt avslappa ut. Hadde ho resignert og slutta å kjenna på at ho fraus, eller hadde ho opplevd noko denne kvelden som var så fantastisk fint at ho ikkje kjende at ho var våt og kald der ho gjekk?

Me hadde sprunge så fort me bare klarte på finsko opp ein bratt bakke for å koma opp til bilen som skulle ta oss heim. Regnet gjorde det strittetong-strie håret vått og krusete, og vatnet rann inn og ut av skorne. Vel inne i kupeen rista me av oss vatnet og lo.

Svogeren fylde førti. Mi aller kjæraste syster hadde dekka bordet i mosegrønt, turkisblått og sjøgrønt. Det blafra og brann i flammane frå høge lys, telys og flytelys.
Femtitre personar til bords, funklande rødvin og sprudlande mineralvatn i stetteglas.

Ei venninne hadde kokt kyllinggryte til femtitre personar og nokon hadde laga ein avansert dessert som eg ikkje hugsar namnet på. Var det Tir-eit-eller-anna? Tiramandu? Det var vakre talar og eit stort ark fullt av songar både på framsida og baksida. Bordkavaleren min hadde eit smil som fekk meg til å le, og han hadde den uvanlige arbeidserfaringa å ha vore yrkesmilitær kombinert med profesjonell rockebandgitarist. Nå skulle han bli pappa for første gong førtito år gammal. Eg kjenner at eg liker denne oppgåva, sitja pent til bords med nokon og bare ha som einaste plikt å småprata danna og hyggeleg med feststemde menneske ein aldri før har møtt.

Fem av dei tilstadeverande mennene finn fram gitarar. Rockegitaristen stiller med forsterkar og elgitar. Folk syng så taket held på å løfta seg. Svogaren tek mikrofonen og ber om å få dedisera ein song til kona si. så syng han solo i mikrofonen. “And then she asks me, do I look all right? I say my darling you look wonderful tonight.” Sterkt for dei av oss som har sett at dei saman kom opp ein avskrekkande dramatisk motbakke for nokre år sidan.

Så er klokka eitt om natta og det er dans, kaffe cognac og
kaker. Ingrid hadde insistert på å pynta marsipankaka vår med turkisblå roser som me hadde farga sjølv med konditorfarge. Merkeleg nok harmonerte desse perfekt med fargane på bordet, som me ikkje visste noko om på førehand.

Klokka to om natta riv me oss laus og tek med oss eit par som skal same vegen. Regnet flommar ned og held på å vaska natta vekk.

Då er det me ser henne. Ei heilt ukjend kvinne. Ho er relativt ung, kanskje omlag tretti år. Ho går der midt i oktobermørkret medan regnet renn i strie straumar frå håret hennar og nedover ryggen. Ho har bare på seg ei bukse og ein korterma topp. Har ho gløymt jakken eller likar ho å frysa? Me rekk å kommentera at det ser kaldt og vått ut i det me kjører forbi. Resten får me nok aldri vita.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: