Gå til innhald

Påskenatt.

april 17, 2006

Lyset vert sløkt. Småsnakkinga stilnar av. Presten si stemme høyrest frå bakerst i kyrkja. Han kjem inn med det store Kristuslyset. Framfor han går ein attenårs- gammal gut med ein prosesjonskross. På veg opp kyrkjegolvet stoppar presten opp fire gonger. Han løftar det store lyset sitt mot aust med orda “Kristus er verda sitt ljos”. Han seier dei same orda medan han vender seg mot nord, sør og vest.

Vel framme i koret vert det store Kristuslyset sett i stake. Fire ungdomar tenner kvart sitt kvite lys i flammen. Dei deler med seg til førstemann i kvar benkerad. Alle i kyrkja har kvite lys og alle deler flammen sin med naboen til alle lysa er tende. Eg får flamme av ein ung gut, og lar Halvard, som sit på venstre sida mi, dela min. Ein augneblink tenkjer eg på brannfaren i den gamle trekyrkja, men bestemmer meg for ikkje å la tanken forstyrra meg. Når alle har fått eld syng me saman: “Jesus lever graven brast, døden oppslukt er til seier.” Stemninga i den mørklagde kyrkja lyst opp av fleire hundre talglys er nærast uverkeleg. Me syng meir: “When Israel was in Egypts land, let my people go.”

Guten som bar prosesjonskrossen blir ståande aleine i koret. Han har langt mørkt hår. Han syng utan akkompagnement. Røysta hans er naken og sårbar: “Amazing grace, how deep the love that saved a wrench like me…” Midt i songen gløymer han teksten og vert ståande taus og fortapt i to sekund. Så begynnar han å le, unskylder seg, går og hentar teksten før han syng vidare. Ei gruppe kvitkledde ungjenter dansar liturgisk dans i midtgangen.

Under nattverden syng ei gruppe ungdomar frå Columbia. Det er vakkert og framandarta med mykje rytme. Kyrkja er full av folk. Veldig mange er framleis svært unge. Dei fleste der inne kunne faktisk ha vore barna mine. Dei står roleg i midtgangen og ventar på tur til å knela kring alterringen. Halvard kneler mellom kjærasten min og meg. Ansiktet hans er roleg og konsentrert. Me får kvar vår oblat som me dyppar i vinkalken før me puttar han i munnen. “Kristi lekam gjeven for deg. Kristi blod utrend for deg.”

Når gudstenesta er slutt , og klokkene har slått ni slag, tek me med oss brennande lys ut på kyrkjegarden. Me stiller oss i sirkel mellom gravene. Den kalde trekken bles ut lysa, men dei som har lighter eller fyrstikker får liv i elden og prøver å dela med fleire. Der i den mørke natta, eit stykke ut i den andre timen av påskedag, står me og feirer oppstoda ved å synga ei salme. “Deg være ære, Herre over dødens makt, evig skal døden være Kristus underlagt. “ Og nok ein gong får me syn for at kjærleiken er sterkare enn døden.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Å, så fint.

  2. Villanda permalink

    Og så stemningsfullt.

  3. Lea permalink

    Så vackert.

  4. morsan permalink

    instämmer

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: