Eg sit her på Astrid sitt kjøkken

og verda er bare god. Me har skore salat med sukkererter og tomat. Lars har pensla laksen med olje, og Astrid sett potetene på kok. Nå skal me grilla på verandaen.

Me har gått tur langs Mjøsa og kikka på kunst gjennom glaset som beskyttar domkyrkjeruinane. Hundrevis av sko i glas sett i stjerneformasjon til ære og minne om pilgrimane langs den lange pilgrimsleden. Folk bada og veronikaen blømde himmelblått i graset.

Litteraturfestivalen har vore heilt fantastisk. Interessante foredrag og to konsertar fekk me med oss. Svenske Kersti Ståbi song med ein styrke og ei utstråling som gjekk meg rett under huda. Eg kjøpte plate, og ho sa at viss det var nokre tekstforfattarar i salen så ville ho gjerne ha moderne folkeviser. Moderne folkeviser, ja det fekk eg lyst til å skriva.

På museet fekk me med oss ei Anders Zorn- utstilling. Og inntrykka pakkar seg mildt kring kropp og medvit. Sommaren eksploderte medan me var i Lillehammer og syrinane ringla nyutsprunge i kvitt og lilla og purpur.
Nettene er så lyse at ein kan få vondt i magen av mindre, og Ole Paus song om lengt og kjærleik i lag med Den norske mannsoktetten.

Sommaren er endå veldig, veldig ung. Han er faktisk nettopp komen. I natt skal eg sova på natt-toget, og så skal eg rett på jobb. Men først er det grilling på Astrid sin veranda, og noko boblar over av alt som kunne vore skrive ned.

Heidi