Og når netter er ljose som dagar…

For det er dei plutseleg utan at ein har fått tid til å oppdaga når og korleis…

Eit nytt stressmoment i Jeppesaka dukka opp i går. Eg fekk beskjed om at ei jente i ein relativt stor rolle, ikkje kunne vera med likevel. Så vart det krisemøte på verandaen min i går kveld, der me skreiv rollefiguren meir eller mindre ut av stykket, fordi det var for seint å finna ein stand-in… Dette var heilt sikkert ein av dei stressfaktorane som gjorde at eg ikkje sov så godt i natt…

Men det har gått bra likevel. Det meste fall på plass, og plutseleg tok alle bolig i rollefigurane sine: Det heile gjekk rett og slett bra. Kniven landa trygt i kålet, og rottefangaren spraya vatn over rottereiret oppe frå ei gardintrapp. Knallpistolen var det lite futt i, så det måtte ei skarptromme til for å få nok lyd.

Vel heime klokka ni klarte Odd Christian å overtala meg til å steikja pannekaker med bacon. Nå er eg trøytt og glad og nydusja og gler meg til ein heil dag med skuleteater. Men først håpar eg, sova godt og lenge…

Heidi