Stillheten etterpå…

Jeppe er i havn, Jeppe er i boks, Jeppe er fullført, over og ut med Jeppe…

Etter å ha hatt veldig fokus på forestillinga, og to intense døgn med framsyningar, er nå stykket pakka ned. Det har vore sterkt, og det har vore fint. Ein kjem desse ungdomane så nær når ein jobbar saman om noko slikt, og det er vemodig å senda nokre av dei frå seg for alltid, fordi dei går av for aldersgrensa eller sluttar av andre grunnar. Eg er glad og eg er trøytt, og her er masse, masse å gjera, så det kjem ikkje til å bli kjedeleg. Likevel er det stille etterpå. Eg er takknemleg for å vera vel i havn.

Bananflueinvasjon i kjøkkenet. Eg bekjemper uvesenet med småskåler fulle av soyasaus som dei trekkjer mot og druknar i. Eigentleg likar eg ikkje å ta liv sjølv om det er bananfluer…

I dag har veret veksla frå strålande sol til lyn og toresmell rett over huset. Eg måtte slå av dataen og la vera å kikka ut vinduet. Nå skin sola att, og eg må ned å ta fiskepinnane, som ungane skal få til kvelds, ut av omnen.

Heidi