Junitrøytt.

Har eg sagt at eg ikkje er flink til å rydda? I tillegg til alt eg skal rydda sjølv på skulen, så skal elevane administrerast i ein stor ryddeprosess og. Dei skal rydda skuffene sine, bera bøker, ordna permane osv… Ei oppgåve som kjennest sånn omtrent for stor for meg… Men me har fått gjort ein heil del, og eg har eit par dagar att før eg reiser. Bare eg får meg sjølv, ungane, pass og pengar på flyet til Amsterdam og så til Canada seinare på dagen, så kan det meste ordnast sånn etterkvart…

Etter ein lang dags rydding tok eg ungane mine med meg og åt middag på kinarestaurant før konserten til Halvard og ein gjeng andre fløyte- og pianoelevar på mølla. Det var godt å setja seg ned og la seg innhenta av tonar og ro. Så spurta me opp til aulaen på skulen der Sunniva var ein del av ei danseforestilling. Eg har ikkje sett henne dansa i ei forestilling før og eg vart rørt fordi dansen hennar utstrålte så mykje glede.

Dans er eit sterkt språk og eit mektig uttrykksmiddel. Nokre dansarar får meg til å gråta fordi dei får fram følelsane sine på ein måte som kryp rett under mi eiga hud. Ei av Sunniva sine venninner dansa solo med heile følesesregisteret aktivert.

Når ein er trøytt er huda tynn. Det såg eg både på kolleger og på elevar i dag. Nå trur eg me treng ein pause alle saman. Eg skal skriva små personlege sommarbrev til elevane mine, og på onsdag skal me ha ein kosetime i kantina før eg reiser i frå dei.

Nå trur eg at eg skal få ein vaskemaskinfull reine klede ut på snora. Sola skin.

Heidi