Morgon på hotellet.

Då eg slo auga opp klokka halv sju var min første setning: “Kan eg få datamaskinen først?” Det kunne eg ikkje. Her er dei tre eldste av oss like ville etter å få tur ved tastaturet. Her skal skrivast, leggjast ut foto, konverserast via facebook med kjærasten i Norge, og bearbeida bilete frå i går…

Sidan eg tapte kappløpet vart eg likegodt liggjande litt til. Eg fekk uventa underhaldning. Naboen på hotellromet ved sida av song for meg. Han nynna melodi etter melodi med kraftig
amerikansk stemme, og innimellom stønna han av velvære…
Stemmen var kraftigare enn direkte musikalsk, men eg meinte å kunna gjenkjenna “Home, home on the ranch…”

Ute skin sola så fint. Sunniva og Ingrid har stått side ved side og sminka seg i same spegelen. Halvard har kikka på teiknefilmar og litt utålmodig sunge “On the road agein, can`t wait to come on the road again…” Sikkert i håp om å inspirera oss andre til å koma oss i veg.Men eg seier: “Nå har eg venta i halvannan time, eg og vil skriva litt før me reiser. Og dei andre veit det er sant og finn seg i det. Nå sit dei og ser på ein slags parodi på det amerikanske samfunnet på det eine av dei to tv-apparata på hotellet vårt. Dei ler høgt alle saman. Ingrid set opp håret sitt medan ho ser fjernsyn og Sunniva er rørande vakker i mora sine auge med rosa miniskjørt og rosa singlet.

Me har hatt god tid til å snakka om livet, kjærleiken og døden i eit par dagar, og så langt er samveret vårt reine idyllen. Eg kjenner det er godt å vera saman med familien min så tett ei stund. me har ikkje alltid så mykje tid saman heime i kvardagslivet. I går i bilen høyrde me lydbok. “Glasskår” av Harald Rosenløv Eg. Det var SUnniva som hadde teke ansvar for låning av lydbøker, og dette var ein heilt uvanleg vakker oppvekstroman. Anbefalast til alle vaksne og.

Sidan det aldri vart min tur på den berbare PC-en, la eg meg pladask på magen i senga og skreiv dikt. For framleis har eg vit til å ha papir og penn for handa. Det er så fint å ha tid til å skriva.

Nå gler me oss alle til å kjøra vidare. Me er framleis nyforelska i å oppdaga Amerika. I går let me oss fascinera av det vekslande landskapet. Me kjørde gjennom ørkenliknande område, gjennom skogar, forbi små bebyggelsar med dokkehusliknande hus i klynger, og til og med eit høghus som reiste seg i eit landskap der det burde vore plass til hundre tusen eineboligar om det var det ein ville. Seattle som var den einaste storbyen me passerte, reiste seg med skyskraparar og eit område hus omkring, så var det øydemark igjen.

Eg rakk å tenkja at “Synneva har faktisk rett, “ desse skyskraparane er faktisk vakre. Frå bilvinduet såg me haukar eller falkar, ein hjort og to dådyr, ekorn og oksar. Me såg til og med masse lamaar. Det ser ut til at lama er eit populært husdyr her.

Og nå er dei andre så utålmodige at eg gjer etter for gruppepresset og stoppar for nå. Først frokost og så kjøra mot SAn Fransisco. Forlat meg alle mine trulege skrivefeil. Eg skal retta dei opp seinare.

Heidi