St Hans-aften i San Francisco.

Ikkje det at eg trur dei feirar St Hans aften her. Dei er nok av naturlege grunnar mindre opptekne enn oss av at sola snur og. Men me er her i alle fall…

Mykje har me sett i dag og. Ei dame sat utanfor campingvogna ho budde i, ikledd badedrakt med parasol, og hadde eit slags garasjesal med ein del av tinga ho åtte.

Eg var sjeleglad for at det ikkje var meg som kjørte bilen inn i byen her. Det var trongt og kronglete og utruleg mykje trafikk. Byen er kaotisk og sjarmerande, men for dei trygghetssøkjande ungane våre vart det i meste laget.

Før me kom inn på ungdomsherberget her me bur, måtte me parkera i eit utruleg trongt og høgt parkeringshus like over gata. Det første me møtte var to brannbilar med utruleg høge sirener, eit par tiggarar og ei dame som virka lettare psykotisk. Jenta i innsjekkinga sa at me måtte dela seksmannsromet vårt med ein framand person… Men me hadde blitt lova eit rom aleine, så det gjekk dei tilbake på…

Romet me fekk låg i fjerde etasje og var relativt shabby med fire køysenger, eit skittent teppe på golvet, og eit vindu mot gata me ikkje fekk til å lukka. På vegen hang ein plakat om kva me skulle gjera i tilfelle jordskjelv.
Det vart for mykje til saman for dei to minste barna. Dei gråt og ville ikkje vera her. Ikkje i denne byen, og slett ikkje på dette herberget. Sunniva ville sova i bilen, og Halvard ville ikkje ut i det heile tatt… Heldigvis lot dei seg lokka med, og det viste seg å vera ganske spennande. Men dei taklar dårleg å møta tiggarar.

Ei dame datt om på gata rett framfor oss, men det var for ho hadde så høge sko. Ei anna dame, som virka nokså forvirra gjekk gatelangs og song opera. Me fann ikkje pizzarestauranten me leitte etter, så det vart take-home mat til spisesalen på ungdomsherberget. Dei stakkars ungane våre, som er heilt overfora på inntrykk har sovna i kvar si køyeseng, og nå må eg levera frå meg datamaskinen.

Heidi