Gå til innhald

När du går över floden går du ensam?

desember 9, 2007

I går vart det nye timar inne på sjukehuset. Og på fredag var eg der og. Han har det roleg og fredeleg nå. På fredag hadde eg blikkontakt og han snakka med meg, men han hadde problem med å få fram orda, og eg måtte gissa og han svara ja eller nei. I alle fall trur eg det var det han gjorde.

Halvard var med oss inn. Han ville gjerne sjølv, og var veldig flink, men eg trur det var sterke inntrykk for ein trettenåring. Halvard haldt han i handa og snakka med han, og hadde meiningar om kva han prøvde å sei.

Hendene hans liknar på gummihanskar med vatn i, dei er så opphovna. I ansiktet har rynkene blitt sletta ut. Håret er plutseleg blitt langt og kvitt og tynt. Blikket er som blikket på eit barn. Hadde eg blitt bedd om å identifisera han, og ikkje hadde sett han den siste månaden, ville eg ikkje ha kjend han att.

Men uroa er borte. Han har vore redd og uroleg. Nå bare kviler han. Dyna er glatt og kvit og velstelt, og på bordet står det kvite liljer. Tida der inne har slutta å gå. Ho har opna seg, og plutseleg veit eg ikkje om eg har vore der i ein eller tre timar. Det er ein eigen fred i romet. Det er ikkje vondt å vera der.

Me sat der, eg kjærasten min, bror min og kjærasten hans. Ei lita stund hadde me fjernsynet på, mest utan lyd og såg Norge slå Russland i VM i handball. Onkelen min har vore sånn omtrent det mest sportsinteresserte mennesket eg veit om, så mennene var enige om at om han hadde kunna uttala seg så hadde han stemt for å skru på handballkampen. Eg sat og haldt han i handa.Det var som å sitja der med eit lite barn. Pusten var anstrengt og han låg der heilt stille.

“Bare sov, ikkje ver redd,” sa eg på fredag. “Nå må du bare kvila”, sa bror min då han gjekk. Dette er tredje døgnet han er heilt utan væsketilførsel. Veldig lenge kan ein vei ikkje ligga slik?

To gonger før har eg site ved eit dødsleie. Første gongen sat me på skift over morfar. Eg var eit par og tjue og sat der delvis aleine. Andre gongen var det bestemor. Då sat me ein heil flokk kring senga. Dei gongene var eg oppriven på ein annan måte enn nå, fordi dei begge var menneske som stod meg svært nær.

Fred over barnet i vuggen, og over den som skal dø,
står det i Brecht/Neruda si fredsvise.
Og nå begynnar dagen min, så teksten min får slutta med akkurat dei orda som ei signing over dagen.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: