Gå til innhald

Trøytt og ør og heimkomen.

desember 29, 2007

Me kom inn døra heime for eit par timar sidan. Turen gjekk godt i dag og. Me kjørde oss gjennom ein vermessig ganske grå romjulsdag, medan me høyrde lydbøker om Markus og den store fotballkjærligheten og Markus og karaokekongen. Bøkene var fine greier.

Innimellom sat Halvard i baksetet og spelte mandolin; Greenleeves, Flåklypa og Morgonstemning. Han fekk ein av farfaren sine mandolinar i presang og har brukt deler av dagane der aust til å finna ut kor dei gøymer melodiane. Farfaren er så glad for at Halvard gjerne vil spela og har opna døra inn til musikkinstrumentlageret sitt. Han var ikkje heilt sikker på om akkurat dette instrumentet var ein mandolin eller ein mandola, så det får me kanskje finna ut av.

På vegen heim stakk me spontant innom Frode, ein barndomsven av kjærasten min, som har vore ein felles ven av oss sidan eg møtte han for første gong for tjuetre år sidan. Me har delt eit godt stykke veg og opplevingar. Me ser han alt for sjeldan nå sidan dei bur så langt borte, så det var fint å drikka kaffi saman og utveksla klemmar, og nokre tankar om korleis livet har fart med oss dei siste åra.

Langs den lange vegen heim stoppa me for å eta pizza ein stad. Me trong både mat og kvil. Halvard togg pizza til den store gullmedaljen og vart reint filosofisk:

– Er det ikkje rart å tenka på at dokke kanskje bare er
halvvegs i livet.

Det var ingen tvil om at det var oss to eldste trettenåringen vår sikta til. Kanskje det var meint som ei oppmuntring? Kjærasten min var den første som tok ballen:

– Ingen kan vita kor lenge ein får leva. Det kan godt vera
me er meir enn halvvegs.

Så var det min tur…

– Eg synest det er meir rart å tenka på at eg sannsynleg-
vis kan vera halvvegs allereie. Eg synest at eg har levd
så kort.

Trettenåringen min måper.

– Kort? Eg synest at livet mitt har vart kjempelenge
allereie!

Huset heime var underleg tomt sjølv om me var fire og kattane var heime og Ingrid og Oddvar sat på kjøkkenet og åt pizza. Nå har me vore tett innpå mange menneske i snart ei veke, og eit heilt hus for oss sjølve kjennest nærmast litt einsamt. Dei tre siste nettene har eg sove i stova i den mest gjestfrie heimen eg veit om og har delt sovestaden med tobeinte og firbeinte gjester og bebuarar.

I går kveld åt me julemiddag i lag med store deler av familien på kjærasten min si side. Det er fint å få litt juli lag med dei og. Så er det fint å sitja mange saman rundt eit langbord og kjenna at ein høyrer saman.

Vel heime kokte eg oss kaffi og hengde dei nye turkise kulene frå indiska på juletreet. Så tende eg stearinlys og smårydda litt. Eg har takka nei takk til to invitasjonar nå i kveld, og det er heilt sikkert rett å ta det med ro heime, for eg kjenner jo at eg er trøytt.

Det kjennest bra at ferien framleis skal vara i nokre dagar. Eg må ein tur på jobb, men eg skal nyta så godt eg kan at ingenting hastar veldig.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: