Gå til innhald

Slikkepinne med cannabis

mars 29, 2008

har eg ikkje testa ut. Heller ikkje hasj- sjokolademelk eller cannalade. Dette er ein rar og ytterst sjarmerande by. Eg er nettopp innkomen etter ei sein byvandring, og beina var slitne . Eg har sparka av meg skorne og sit her med ein veldig treig vestibyle- pc. Eg betalte for eit kort og mista akkurat alt eg hadde skrie pga“error”, men eg gjer ikkje opp …

Me landa samtidig med at dagen demra, og fekk ein taxitur gjennom morgonrushet inn til Amsterdam. Desse to dagane har vore utruleg innhaldsrike. Me har vore i to byar utanfor Amsterdam og sett kulturskuleliv, og i dag var me gjester i ein vestkantmusikkskule. Amsterdam er byen med utruleg mange bratte trapper. Musikkskulen hadde fire slike. Me spurde korleis dei gjorde viss ein av elevane var rullestolbrukar, og fekk til svar at slike elevar kunne dei ikkje ta i mot…

Me derimot er blitt godt mottekne. Me vart serverte eit usedvanleg vakkert og velsmakande lunsjbord med sjampanje til, klokka tolv om formiddagen. I dag var menyen peanotsuppe og grovbakte stenger. Det smakte nydeleg. Me har sett ein gjeng elevar vera delaktige i ulike workshops og laga forestilling om Odyssevs. Rektorar og undervisningspersonale er veldig gjestfrie, og me er fulle av inntrykk.

Jan Ivar og eg hadde indisk middag i eit lokale med staselege stolar og bord. Me dreiv gatelags og var i stadig fare for syklistar. Dei raser rundt overalt i stort tempo og til dels med mord i blikket. Dei har rosa sykkelvesker med gule prikkar og gjerne eit par heilt usikra babyar utan hjelm i ein slags kasse festa til styret. Me norske foreldre og besteforeldre gyser og held oss for augene i det dei kjem rasande, men til det ser ut som det fungerer toleg bra.

Dagen i dag har vore fullpakka av program. Etter me hadde tatt farvel med musikkskulen med dei mange trappetrinna spaserte Jan Ivar og eg heim i lett regn. Me sat ei stund og prata ved eit bord i ein kafe der det luska ein katt mellom borda.

Etter eit kjapt klesskift gjekk alle saman til ein indonesisk restaurant der me hadde bestillt tre retters middag. Maten var ei stor oppleving. Det var mange fat med ulike rettar. Det var mange spennande og ukjende smaker. Det smakte kokosmelk og lime og ulike krydder. Dessertten var ein syrleg iskrem over meir og mindre eksotiske frukter.

Det er ikkje ofte eg har vore i store konserthus. I dag var eg i det finaste i Amsterdam. Me hadde plasseroekbalkon Zuid og det var stas og gull og glitter og
komponistnamn inngraverte i veggene. Dirigenten kom ned ei lang trapp som han gjekk opp og ned i til stormande applaus. Den verkeleg store opplevinga var ei asiatisk dame som spelte flygel med heile kroppen. Ho brukte albuar og fingerspissar og reiste seg opp og sette seg ned medan ho spelte. Ho fekk trampeklapp og kvitterte med ekstranummer.

Tida renn veldig fort. Eg skal spara teksten medan det er tid… I morgon er det nye rundar med oppleving av byen Amsterdam. Eg trur ein liten del av sjela mi eigentleg er heime her.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: