Det er godt å kåmmå hematt

frå ei lang og slitsam reis,

då en følte at en bære va en fuggul underveis…

Dette, eller noko som liknar veldig, skriv ein norsk trubadur på ein dialekt som ikkje er min eigen. Det er godt å få nokon heimatt og.  På sundag returnerte kjærasten min til heimen etter eit seksvekers langt studieopphald. Eg var ikkje i tvil om at me skulle klara brasene heilt utmerka utan mannen i huset og, og visst klarte me oss heilt utmerka.

Sidan alle dei fire ungdomane mine meir eller mindre bur heime akkurat nå, og ein del av «Spretts slekt og venner», går inn og ut her, så hende det at eg kjende det som om eg budde i eit ungdomskollektiv. Og det er ei positiv kjensle det.  At ein gjeng sekstenåringar kollektivt gjer seg klare til å gå i selskap, eller har seg eit måltid nattmat midt på natta, er bare koseleg. Om ein gjeng gutar spelar gitar på eit av roma, eller at det blir  jubla høglydt rundt eiy TV-spel på loftet er fine greier.

Likevel, eg kjenner jo at det er godt å vera to. To til å bestyra innkjøp og setta ut søppeldunkar på rett plass, ta hand om innkomne rekningar, og hugsa å kjøpa kattemat og levera avisa til naboen etter at me har lese ho.

Eg kjende skuldrene sokk eit hakk når han var vel heime, nå var me to som kunne henta og bringa tenåringar. Det vart plutseleg ei opning for å sova litt på fredags og lørdagskveldar sjølv om 15- og 16- åringane framleis ikkje var trygt i hus, og me vart to som kunne veksla på å stilla på foreldremøte.  Det er bra slik. Og nå har eg bare teke for meg den praktiske sida av å vera to. Resten får eg kanskje spara til eg om ikkje så veldig mange månadar skal halda tale for ein som fyller femti år…

Nå er det i prinsippet fridagen min. Sidan eg  jobbar to kveldar i veka, kan eg disponera fredagen som eg vil. I dag vil eg disponera han til kontorarbeid borte på skulen min. Eg er innstilt på det, og innstilt på å koma så langt at eg kan ta fri i sjølve helga, det er utruleg deilig dei gongene eg klarer det. Dessverre har det lett for å bli ein del helgejobbing når ein jobbar i skulen. Slik er det bare.

Etter seks veker som aleinemor for to tenåringar, så har eg fått fornya respekt for dei som er aleine med barn gjennom heile oppveksten deira, utan å ha noko særleg avlastning frå andre vaksne.

Nå skal eg navigera vidare ut i dagen. Eg ser gjennom vinduet mot den seint lysnande dagen at spaserturen ned til jobben blir særdeles våt, og forfriskande. Eg kjem til å vakna, så mykje ser ut til å vera sikkert.

Heidi