Terje Vigen

Det bodde en underlig gråsprengt en på den ytterste nøkne ø…

I dag hadde eg ei fin oppleving av å vera, ja kanskje sånn omtrent «en underlig gråsprengt en», eller i det minste litt sær, kanskje… Elisabeth frå Bærum som er her med menigheten sin syng på ein måte som rører ved hjarte og sjel. Ho hadde høyrt at eg skreiv salmer, og kom bort på stranda for å snakka litt om salmer og sånn. Det viste seg at me hadde ein felles pasjon for dikt og songtekstar og vart sitjande på stranda i Macedonia og sitera songtekstar og berømte dikt for einannan. Først var me gjennom deler av Haugtussa, der me delvis siterte dikta samstemt eller i munnen på kvarandre og at ho song. Ho hadde laga ein nydeleg melodi til «Den galne guten min hug hev dåra, eg fanga sit som ein fugl i snåra…» Og om dei som låg rundt oss ikkje kunne eit ord norsk, så håpar eg at dei gledde seg over den nydelege songen.

Etterpå imponerte ho meg djupt og oppriktig ved å sitera heile Terje Vigen utanåt, eg har fleire gonger hatt lyst til å læra meg det diktet utanåt, men alltid gitt opp fordi det er så uendeleg mange og ganske lange vers.  Ho las med stor innleving og eg snufsa i smug i det nest siste diktet eller noko slikt der Terje tilgir den engelske lorden som ein gong senka båten hans med to tønner rug i slik at kone og barn døydde av svolt. Eg prøvde å kvittera med å sitera Bonden Pavo, som eg trudde eg kunne utanåt, men eg gjekk meg vill i orda og må nok gjenoppfriska gamle kunstar. Etterpå mora me oss over Wessel der bakar vart retta for smed, og diktet om hundemordet før eg fekk ho til å synga «Eg veit i himmelrik ei borg» og «Kven kan seia ut den gleda» for meg. Sola hadde forsvunne bak nokre halvtunge skyer, og me sat der og hutra litt, men det gjorde ikkje noko. Stunda var magisk på den måten stunder heilt plutseleg og uoppfordra plutseleg kan bli det.

Og nå har eg lova meg sjølv å pugga Terje Vigen, bare for at det må vera fint å kunna…

Heidi