Ein blir nok frykteleg sliten

Det hender livet

spring fortare

enn du orkar.

*

 

Slik svingane

tok deg

i baksetet

på den gamle folkevogna

*

 

då du var lita

og til slutt

måtte ut for å spy

*

 

eller i beste fall

klarte å svelga

kvalmen

i små beiske munnfullar

til du var framme.

*

 

For dansar me ikkje

på stram line

med alt me har

i hendene

og strever

med balansen

rett som det er

utan å sjå ned.

*

 

Men tankane

finst

om alt

som kunne ramma oss.

*

 

Tsunamiar av frykt

Tikkande atomkraftverk.

*

 

For framleis

er me små

og dei store held

rattet

med det me kan håpa

i beste fall

er støe hender.

*

 

Og kanskje skulle me

ha dekka bord

i begge stovene

i eit gammalt hus ved havgapet.

ein sommarkveld.

*

 

Prestekragar

i blå skåler på bordet

og rabarbrasaft

skulle dei fått

og blomsterkransar

til å setja på hovuda sine.

 

Og så skulle dei

i ein time eller to

få vera små

desse store,

vera ein stad

der dei ikkje kan skada

andre enn einannan

ei heil lang sommarnatt.

*

 

Og nokon skulle spela

på munnspill eller fløyter,

*

 

ein blir nok frykteleg sliten

av å vera president

eller diktator.
Heidi