Sikk sakk, vi drypper på tak, tikk takk, det regner i dag

Me har hatt så fint ver i år. Så fint at me har gløymt kva slags ver me eigentleg pleier å halda her. I dag vart me minna om det. Då eg gjekk ned for å ta toget til skrivetur med elevane på skapande skriving var veret ganske brukbart. Då me kom fram til Eigersund regna det, og det har det gjort sidan. Verken eg eller jentene hadde venta regn, fleire av dei hadde tynne sommarjakkar og tøysko. Me vart rimeleg våte, men ikkje ei sur mine såg eg, alle var smilande og positive. Sjølv fekk eg kjøpt meg ein paraply, og me varma oss inne på kjøpesenter. Men det luktar så godt ute når det regnar om forsommaren. Det lukter bjørk og gras og etterkvart syrin og hegg.

Då eg om heim var eg kald og våt og la meg på sofaen med avisa og to teppe for å få i meg varmen. Det hjalp og med varm krydderte. Etter å ha ete fenalår og eggerøre var det ut att for å sjå Sunniva si forestilling på mølla. Eg var imponert over dei tre skodespelarane. Både mormor og morfar og Hilde, som var barnevakt for Sunnigull i mange år, kom for å sjå. Etterpå var det open scene med standup-show og spontansong. Hilde eg og kjærasten gjekk ein lang omveg heim i regnet. Det surkla i sko og sokkar og det draup frå paraplyane. Nå er alle i hus og Ingrid og Sunniva har ledd høgt og lenge. Eg forstår kva Astrid Lindgren meinar når ho lar Mio sin far, kongen, seia fylgjande: «Mio, min Mio, du må då forstå at for meg er ingen lyd vakrare enn lyden av son min som ler i rosenhagen.»

Heidi