Magiske kjenningar av barndom

Av og til, stundom når eg minst ventar det, får eg desse magiske kjenningane av barndom, som sit fast i kroppen i eit sekund eller to, og vekkjer minner om glansroseboka mi, og om frammøtekortet på sundagsskulen med fiskegarn og gullfiskar. Dikta under har ei tilknytning til slike sekund, sjølv om det kanskje ikkje er openbart for andre enn meg…

***

For lyset skal bera meg

gjennom den stille klare morgon

og en gang som en såret due

som en såret hjort jeg var

gjennom perleporten ein gong

kanskje ein sommardag

med lukter av støv og gras

og dampande asfalt

eller kanskje en dag med is

og piruettar over skøytebanen,

kanskje det skal kitla i magen

og håret flyta på vinden

i små vernlause sekund

med stjernene vrimlande

ein stad der oppe

kven veit

alt til si tid.

***

Du har føtene på pedalane

og tråkkar deg ned utforbakkane

på veg mot sjølve livet.

Du syklar lukkeleg

under skiftande månar

og er framleis eit barn,

kan framleis trollbindast

av måneskin

og morgontåke

framleis er gule grasbakkar

til for å rulla seg nedover

og potetgraset blømer

med krydra angar av haust og jord.

***

Du ligg bak ein stor stein

det gule graset frå i fjor

luktar våt jord

og kanskje er steinen ei gravstøtte,

eller kanskje det du skimtar

der borte bak den store tua

er hanken på ei skattekiste?

 

Du er barnet

som elskar gamle kyrkjegardar,

elskar dei rustne jernkorsa

der ville prestekragar

og skjelvande blåklokker

kviler uryddig

mot den mest uleseleg skrift.

 

Tankane er skålbrot

av historier og gamle eventyr.

Resten diktar du sjølv,

det er den aller beste delen,

men du veit det framleis ikkje.

 

Til påske kanskje

skal hanen gala frå potetskåla

og du skal dyppa flatbrød

ned i den salte suppa

og eta bittersøte bitar

av neper og kålrabi

med skeia som er bare di.

 

Og du skal tetta holet i flaggstonga

med gammal fuktig mose.

***

 

 

 

Onklane mine sykla heim i matpausen

dei åt flatbrød og poteter,

steikte pølsebitar og

makaroni med smør,

dei drakk søt havresuppe

av store kaffikoppar

før dei måtte sykla tilbake

og bestemor kunne ta tallerknane vekk.

 

Så smilte ho tannlaust

til meg som framleis var der

og helde kaffi over tørre kavringar

på to kantstøytte tefat

som me åt med teskei

og salt kjøleg margarin

etter at dei var blitt mjuke.

 

Bak tyllgardina

som hadde små runde hol

etter morfar sine tusen sigarettar

såg me rosespireaen bløma.

***