Guggenheimmuseet

Nå sit eg på Guggenheimuseet saman med Sunniva og faren hennar. Det er veldig fint her. Spesieelt godt likte eg ein fotoutstilling med portrett. Akuratt nå klarer eg ikkje å hugsa kva kunstnaren heiter, eg  får skulda på varmen og mengden på inntrykk.Tre av bileta var ståande mødrer med nyfødde barn rett eter fødselen. Uttrykka var bokstaveleg talt veldig nakne. Den eine mora var utstyrt med ei slik sjukehustruse ein får etter ein fødsel, det forsterka det nakne. Dei andre to mødrene var heilt utan klede, med blod rennande på innsida av låret og stolte litt utmatta smil. Barna var mørkeraude og heilt nyfødde. Det var og ein serie badebilete. Hugsar dokke dei grusomme badedraktane og bikiniane med høg skjæring? Nå vil fylgjet mitt vidare.

***

Etter at dette er skrive har eg funne ut at fotokunstnaren er frå Holland og heiter Rineke Dijkstra. Oppover i «etasjane», det vil seia den innvendige spiralen som utgjer Guggenheimmuseet, fann eg fleire deler av utstillinga hennar. Ein stad var det ein serie portrett der ho fulgte den same jenta gjennom femten år med å laga eit portrett av henne ca annankvart år. Ho hadde gjort noko av det same med ein ung gut som var soldat i den franske fremmedlegionen. Han var fotografert ca kvart halvår, og viste korleis andletet hans forandra seg frå eit mjukt og sårbart unggutansikt, til ein vaksen mann med andre linjer i ansiktet. Ho hadde og laga nokre heilt fantastiske videoinstallasjonar med ungdomar i 11-18 års alderen. Det er absolutt inntrykka av hennar kunst som vart med meg heim frå Guggenheimmuseet.

Heidi