Gå til innhald

Om å leika diktar

oktober 10, 2012

Dette biletet er eg veldig glad i. For meg er det veldig naturleg å sjå ein klovn og ein prest dela ut sakramenta.

Dette er ein fantastisk haustferie. Eg har brukt store deler av tida til å vera i ei boble saman med dikta mine. Nå har eg laga ei diktsamling som eg skal trykka opp når eg bare får eit fint framsidebilete og ei skikkeleg innhaldsliste.
Det som skjer når eg set meg til med slike ting er at tida liksom både sluker meg og arbeidet mitt i eit slags jafs der det blir det einaste viktige å bare få lov å sitja der. I går gav eg meg sjølv ein skrivetime etter frokost, og eg sette meg ned saman med kaffikoppen. Så vart det heile smådramatisk fordi programmet hengde seg opp fleire gonger og eg mista timar med arbeid. Defor fann eg ut at eg ikkje kunne gå frå maskinen, og det ende med at eg vart sitjande på stolen i sju og ein halv time omtrent utan å reisa meg opp, og alt det andre eg hadde tenkt å gjera vart liksom aldri gjort. Men nå er eg i mål, håpar eg, og har eigentleg bare lyst til å skriva meir…

Då eg klarte å riva meg laus, fekk eg sett to TV-program medan eg sat der og drakk meir kaffi og koste meg med eit fargerikt handarbeid. Eg kjenner at eg nok har vore nokså utsvolta på kreativ aleinetid. Begge fjernsynsprogramma gjorde inntrykk og var til ettertanke. Det første handla om Kash, ein gut eg møtte då Ingrid gjekk på folkehøgskule, fordi han var blitt ein god ven av henne. Nå spelar han hovudrolla i «Jungelboka» i Oslo, og opererer som Barne-TV-onkel. Då han var to år gammal flykta mora med han for å sleppa unna folkemordet i Rwanda. Konseptet i dette fjernsynsprogrammet var at han og mora kom tilbake dit for å møta gjenlevande familie, og for å finna ut meir om faren som døydde i krigshandlingane og aldri kom etter dei til Norge. Det var eit veldig sterkt program om ein flott gut med ei sjelden positiv utsråling, og om ein ufatteleg tragedie. Onkelen som var prest arrangerte minnesamling for faren, og Kash stod ved eit bilete av faren og mange tende lys og song «Can you hear the people sing» frå «Les miserables».

Det andre programmet var om Mosse Jøgensen, ei dame som alltid har interessert meg på grunn av spreke og idealistiske pedagogiske tankar og idear som ho både talte og praktiserte i livet sitt som lærar. Eg lengtar litt tilbake til dei ideane Mosse Jørgensen stod for som akkurat nå er komne litt i skuggen av ei sterk bølge med fokus på fagkunnskap, effektivitet og disiplin. Dei av oss som har jobba i skulen har ganske mange erfaringar med pedagogiske pendelsvingningar, og eg kjenner at dersom nokon spør etter mi meining så burde pendelen snart vera klar for å slå tilbake att… Eg som er barn av involveringspedagogikken og «Snakk med oss lærer,» synest nok at mange viktige tankar frå den tida får for lite plass i dagens skule.

Eg håpar det går greitt å kommentera på bloggen min… Begynte å tenkja på det fordi det er ganske lenge sidan nokon kommenterte. Kan nokon bekrefta at det framleis let seg gjera?
Sluttar med eit dikt frå den nye samlinga mi som forøvreg heiter «Fotnoter i sanden.»

 

Heilt heim

Ein veit ikkje alltid
korfor eller korleis,
men ein og annan gongen
lukkast me
i å følgja kvarandre
heilt heim til hjarta våre.

 

Heidi

From → haust, Poesi, Politikk, Skule

4 kommentarar
  1. bekrefter at man kan kommentere – til og med helt fra Madrid

  2. Åh, vad jag tyckte om den här texten!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: