Gå til innhald

Haustferie

oktober 8, 2012

Regntid på Jæren

Det er heilt fantastisk å ha haustferie. Sunniva er komen heim og har ferie ho og, bortsett frå at ho driv og feriejobbar på restauraten sin deler av dagane. Eg har bestemt meg for å bruka deler av dagane til å skriva ei diktsamling, det vil seia eg har dei fleste dikta allereie og set dei inn i ein eksisterande mal for å få trykt opp bøker på eiga hand, og mi erfaring med slike bøker er at dei blir like fine som om dei skulle ha blitt laga på eit forlag. Sjølvsagt er det ikkje heilt det same, men bok blir det altså, denne gongen ei relativt tjukk diktbok på ca hundre sider. Det er veldig kjekt å halda på med, problemet er bare å få til formateringa, for dokumentet blir så stort og uhandterleg at det med jamne mellomrom heng seg opp, og så må eg gjera ting om igjen… Eg har tru på at det blir bra til slutt og nyt veldig å ha dagar med få avtalar. For å få gjort andre nødvendige ting, så set eg på stoppeklokke medan eg rydder hus, og lover meg sjølv at etterpå skal eg få lov til å ta skrivepause like lang tid som eg har brukt på rydding… Ein er då pedagog etter 27 år i skulen…

På fredag feira me attenårsdag i heimen kombinert med at me feira at Sunniva var komen heim på ferie. Dermed er min 26 år lange periode som mor for mindreårige barn definitivt over. Det har hend at eg har rekna på kor mange år me har hatt samanhengande med tenåringar under atten år, og rekna på kor mange år me har att av dei ti-tolv åra der ein stort sett sit oppe og ventar på ein tenåring kvar einaste fredag og laurdag før ein kan gå og legga seg med ei viss grad av fred i sjela… Nå er altså målstreken passert, og sett bakover kjennest det likevel som ein nokså kort periode.  Allereie dagen etter reiste attenåringen på ferie med ein gjeng kameratar og far hans er dradd til utlandet på språkkurs, så nå er det meg og Sunniva som regjerer heimen aleine.

Sidan desse to er fødde omtrent samtidig, blir dei vaksne omtrent samtidig og…

Denne hausten har vore fin på same måten som dagane i august. Eg kjenner på litt av det same vemodet over at noko som har vore veldig fint er gått over i ein ny fase. Denne fasen reknar eg med skal innebera nye moglegheiter og ein litt annleis form for fridom… Eg har registrert at det har vore uvanleg mange mimretekstar på bloggen min, og tenkjer at dette å avslutta barndomen til dei yngste barna faktisk har prega meg meir enn eg hadde trudd det kom til å gjera. Det er spennande å utforska eit liv frå innsida, av og til gjer ting sterkare inntrykk enn ein hadde tenkt seg på førehand. Nå er det sikkert på tide å skriva om noko anna, for det er mykje som berører meg og som eg gjerne vil tenkja høgt om.

Denne hausten har eg lese om å vera stille, og sånn innimellom har eg praktisert det så smått og. Inspirert av Martin Lönnebo og fleire med han har eg tenkt å gje stillheit og ettertanke litt meir plass. Det er spennande å utforska nye aspekt av livet, for eksempel noko så enkelt, men likevel komplisert som å ta seg meir tid til bare å vera stille og lytta til kva du sjølv og Gud og livet har å seia deg… Nå skal eg nyta denne veka med god plass til strikketøy, skriving … og turar i regnet. Det held fram med å regna kvar einaste dag, slik det kjennest som om det har gjort i snart eit år. Eg las ein plass at i ein god Bollywoodfilm var det alltid dansescener ute i regn. Dette var fordi regntida blir sett på som ei spesielt frodig, livgivande, romantisk og erotisk tid. Så priviligerte me må vera.

I dag tredde eg på meg ein regncape utanpå kåpa og sykla til Odd Christian som var forkjøla og småsjuk. Som eit merkeleg vesen frå mummidalen tråkka eg meg fram i vasspruten med mummimamma si veske i sykkelkorga fyld med solo og kjeks og andre ting sjølv vaksne barn kan tenkjast å setja pris på når ein pleier sine lidingar. I kveld har eg og Sunniva sett Kompani Orheim frå sofakroken. Eg har lese boka fleire gonger, men ikkje fått sett filmen før nå. Filmen gav eit godt bilete av ein litt sår oppvekst i Stavanger på midten av åttitalet. Interiør, klesstil og mange små detaljar fekk meg til å gjenoppleva denne tidsepoken og innsjå at det faktisk er ei stund sidan. Eg opplevde ei overraskande stor grad av gjenkjenning sjølv om min oppvekst ikkje liknar på den til Jarle Braut, og sjølv om eg faktisk var vaksen og fekk mitt første barn sånn ca midt på åttitalet.

Det som eg alltid har visst, men som eg verkeleg kjenner på nå er kor fort det går å leva eit liv. Eg får seia som Stein Mehren. «For den som elsker er årstidene åpne dører, og du skal gå inn.» Det finst alltid nye rom og nye dører.

Heidi

2 kommentarar
  1. «Som eit merkeleg vesen frå mummidalen» med muminmammaväska och allt! :)) Hade jag gärna sett!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: