Skip to content

Om å lytta til andre trommer

mai 11, 2014

14156890652_2a6d493330_b

I dag morges høyrde eg eit intervju på radio. Ho som vart intervjua heitte Hilde Johanne Åfoss og var psykolig og eventyrforteljar. Ho brukte forteljing som ein del av samtaleterapien. Eg spidda straks øyrene, for dette er jo ting som interesserer meg. Så begynte ho å snakka om Askeladden. Sjølv om eg sjølv har fortald utallige eventyr, og om Askeladden, så må eg innrømma at eg vel har hatt eit litt blanda forhold til denne norske folkehelten. Eg har sett på han litt som Peer Gynt, som den litt unfallande, storskrytande eventyraren som blir hjelpt av kjeften og motet akkurat som i songen om Pål og hønene.

Hennar innfallsvinkel fekk meg til å innsjå at det kan sjåast på ein annan måte. Medan Per og Pål spring som galne for å vera førstemann som både høyrer og kjem fram til utlova prinsesser, så tek Askeladden seg god tid. Han tenkjer seg om og lyttar til intuisjonen sin før han legg i veg. På vegen sin behandlar han alle likt, anten det er gamle tilsynelatande tåpelege kjerringar, som truleg på grunn av eigen dårskap har klart å setja nasen fast i røter og hoggestabbar, eller om det er kongen sjølv, så viser han dei respekt og lyttar til dei. Verken meir eller mindre, faktisk. Dersom han har noko å dela, så deler han utan å nøla og utan å prøva å lura seg unna. Han har sansen for dei merkelegaste skapningar han møter, anten dei må halda seg for munnen fordi dei har sju vintrar i magen, eller dei konstant gomlar gråstein fordi dei er ridde av ein uforklarleg svolt, så godtek han dei som dei er. Seinare skal det visa seg at dei som vart akta for ingenting er dei mest verdfulle vennene når alt kjem til alt.

I dag las eg i boka til Ringma om det å søkja stilla, ettertanken og kontemplasjonen kvar einaste dag, ikkje for å trekkja seg unna menneska, men for å ha tid til å henta nye krefter slik at ein kan sjå ansikta deira i nytt lys. Han uttrykkjer det slik: «Det kontemplative livet er som å lytta til andre trommer.» – Og det å ta seg tid til å lytta til andre trommer er truleg ikkje det dummaste ein gjer, for dei trommene som er oss nærast og som alle høyrer, kan laga slik larm at ein blir døv for all annan musikk. Rigma tøyer det så langt som til å seia at dei som er villige til å lytta til andre trommer er dei som forandrar verda. Kanskje den godaste Ringma tek litt hardt i av og til, men han er veldig verd å lytta til. Eg kom til å tenkja på eit anna utsagn som har betydd mykje for meg:

«Dei som dansa vart sett på som galne av dei som ikkje høyrde musikken»… Eg hugsar ikkje kven som ein gong formulerte det, men fint er det…

13975005050_530b6952de_b

Kanskje det å gå ein tur med tid for både tankar og det å pusta roleg inn og ut, og kan vera ein måte å lytta til andre trommmer på. Eg og Leif gjekk ein tur langs kongevegen, pilgrimsleden ytterst ved havet, i dag. Me starta ved den gamle kyrkjegarden på Varhaug og gjekk ein times tid før me snudde. Me gjekk i lett vårregn til den beroligande rytmen av havet som slo. Neste gong skal me berekna oss betre tid, for det er ein av dei finaste stiane eg veit om. Eigentleg forstår eg ikkje korfor eg ikkje går der mykje oftare.

14138483776_0b9e876029_b

13973036570_95916e03bd_b

Eg går mest langs sandstrendene, men rullesteinsstrendene er fantastisk fine dei og. Me gjekk forbi ein stad der det har vore losstasjon. Eg såg føre meg å leggja ut der i frå i ein liten losbåt i kuling og storm. Det er verhardt langs kyststripa her i sørvest.

14161771855_5ea9397468_b

14181738913_3acdaa1c51_b

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: