Skip to content

Mens me ventar på orkanen

januar 9, 2015

 

16202213166_c5649ccd08_o

Eg innrømmer at eg er svak for naturkrefter. Dersom det ikkje dreier seg om tsunamiar, jordskjelv eller vulkanutbrot, får dei gjerne vera litt ville.  Eg innrømmer til og med at eg er barnsleg nok til å kjenna eit lite streif av noko som minner om skuffelse når den varsla orkanen blir redusert til at det kanskje bare blir liten storm… Eg burde ikkje seia det høgt, og kanskje får eg eta orda i meg bitvis og med skam dersom det når folk les dette, allereie har vore ein orkan med store og kostbare øydeleggjingar og kanskje til og med personskadar… Det er jo ikkje det eg vil, eg vil bare kjenna vinden røska litt skikkeleg i hår og kropp… Helst ville eg stilla meg opp omtrent som denne skarven på ein liten knaus og bare vera der det skjer. Men som alle andre i denne delen av verda veit eg at slik dumdristigheit kan enda i forferding, så slikt gjer ein ikkje. Dei som kjenner meg, veit dessutan at eg er ei pyse, som rett og slett aldri ville våga å gjera det.

Men litt vind er eg svak for… Då eg budde i Kristiansand høyrde eg ein medstudent frå austlandet uttala. «Det blåser jo alltid i denne byen». For meg vart dette litt komisk, sidan eg og ei klassevenninne frå Nærbø nettopp hadde snakka om at me sakna dei forfriskande hauststormane. Det var jo aldri skikkeleg vind i Kristiansand… Nå før stormen set inn, kan eg jo vera tøff og seia at vind, det likar eg, i alle fall av og til…

I skrivande stund høyrer eg at vinden aukar, men framleis er det relativt «stille før stormen», og litt spennande er det jo å sjå kor dette ber hen. Kanskje burde me gått ut for å tjora eit eller anna? Kanskje burde me setja syklar og søppelkassar inn i garasjen?

Eit av dei klaraste minna eg har frå første klasse på barneskulen er at det var orkan ei natt. Det må vel ha vore i januar eller februar i -69? Skulestyraren ringde rundt og sa at skulen var stengd fordi det var farleg å senda ungane ut, og fordi takpanner kunne fyka frå skuletaket. Seinare på dagen køyrde me tur og såg på alt som var blese ned, på store tre som var rykka opp med rot og alt som låg velta over ende. Det var frykteleg spennande, og på skulen dagen etter fekk me bruka ein skuletime på å teikna orkanen. Vaksne folk burde sikkert ikkje synast lenger at slikt er spennande, og det var sikkert ikkje kjekt for dei i nabolaget som opplevde at taket bles av huset… Kanskje eg som vaksen og ansvarleg samfunnsborgar burde vera takknemleg om det vart liten storm i staden for orkan? Det burde eg sikkert…

 

Heidi

 

16227287622_6dd05d6382_o

One Comment
  1. Irene permalink

    Jeg husker også den stormen. Jeg plukket eikenøtter dagen etter, for det var plutselig ikke så høyt og uoppnåelig.
    Bra skrevet! Fikk litt flashback her til barndommen min.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: