Skip to content

Mellom himmel og jord

februar 4, 2017

image

Eg sit her og høyrer på programmet «Mellom himmel og jord», på podcast på P2, det er ein fin tittel så den sette eg rett og slett som overskrift i dag. I ein salme finst uttrykket «Et streif av himmel og et stenk av jord». Det er så fint uttrykt, det er sånn eg tenkjer at eit menneskeliv er eller kan vera. Me er ikkje bare støv og jord, trur eg, me er og tanke og tru, håp, kjærleik og fantasi. Det liker eg å tru. Anemonene eg kjøpte med meg då eg sykla heim frå biblioteket i går er så fine at dei nesten representerer eit streif av himmel. Eg sat ein del timar og jobba på biblioteket i går etter at eg hadde ein avtale der tidlegare på dagen. Det vil eg gjera fleire gonger. Det er ein fin stad å vera med passe mykje liv rundt ein og langt vekke frå alt ein strengt tatt godt kunne ha gjort heime i staden for å skriva.

Kvar torsdag har eg ei skrivegruppe med barn og ungdom i kulturskulen. Eg let meg imponera over kva dei skriv når me sit saman og jobbar med kvar våre tekstar, ja, for eg skriv alltid i lag med dei, det er ein metode eg har tru på. På den måten får eg føla på kroppen kva eg set dei til å arbeida med, og mine tekstar blir med når me les tekstane høgt opp og gjer tilbakemeldigar. Det er ikkje alltid mine tekstar som blir ståande som dei beste. Det liker eg. I dag har eg lyst til å by på ein liten sekvens frå ein av elevtekstane. Eg er rimeleg sikker på at eg ville fått lov til å skriva det her, men sidan eg ikkje har bedd om lov, så let eg sitatet stå utan ein namngjeven forfattar:

Å gjøre feil er barnets måte,
å tilgi er for voksne,
men hjertet har du alltid

Og her er eit sitat frå ein annan ung forfattar.

Uansett om du vil eller ei.
Alle har ei mjuk side
som en eller annen gang vil komme opp i lyset.

Eg lar meg fascinera.  Dette er spontanskriving av korttekstar der det ikkje er lov å tenkja seg om medan ein skriv. Det er ofte slik ein kan fanga tankar og formuleringar i svevet. Dersom ein filar for mykje på tankane kan dei falla tungt til bakken.

Me bur ein stad i verda der det er høg og open himmel over flat og gulbrun jord. Mellom himmel og jord er det plass til mykje vind og ein heil del regn. I dag gjekk eg og Leif ein tur langs Kongevegen frå Varhaug gamle kyrkjegard. Der har me aldri gått før, det var veldig vakkert der og såpass mykje vind at ei høne kunne koma til å fyka på sjøen, som det heiter i eit lokalt uttrykk om dagar det er relativt vindstille…

Dei første snøklokkene er her alt.

Eg går og tenkjer på ein salmetekst eg har lyst til å skriva. Temaet er å våga å bera lyset når alt virkar mørkt. Eg jaktar på formuleringane og håpar dei kanskje kjem. Eg har skrive eit dikt om håplause håparar som går langs vegane i mørket med lys i lyktene sine. Dei har på seg klovnenasar og nonnekjolar og andre passande rekvisittar… Eg liker godt diktet, men det skal litt andre tonar og strenger til i ein salme. Det å skriva er spennande. Plutseleg er tekstane her, og det hender dei er annleis enn eg trur.

Nå skal eg i selskap, så det for bli alt for akkurat nå…

Heidi

 

 

 

 

 

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: