I dag har eg ei dotter som fyller år. Det er akkurat 28 år sidan den nest siste gongen eg opplevde å få eit nyfødd barn i armane etter eit planlagd keisarsnitt. Eg har alltid syntest at denne barnesongen passar så godt på minstejenta mi:
Da vesla kom til verden,
det var i mai da gauken gol,
sa mamma at det lyste
av maigrønt og av sol.
Som sølv da glitret fjorden,
og epletreet stod alt hvitt,
og svalen glad og munter
slo triller kvivivitt.
Og sommerfugler svermet,
og bier summet glade om,
så fikk hun navnet Maia
fordi i mai hun kom.
*
Det som ikkje stemmer er at ho fekk namnet Maia. Eigentleg var det det eg hadde lyst til å kalla henne, men eg klarte ikkje å få med den andre forelderen. Eg hadde og lyst til å kalla juli-jenta mi for Julia, men det gjekk heller ikkje gjennom. Augustbarnet mitt viste seg å bli eit septemberbarn, så han fekk heller ikkje namnet August, og det var kanskje like bra, for då hadde me slite med tradisjonane då me fekk minstemann i oktober…
Mai-barnet vårt fekk namnet Sunniva, eit namn som betyr solgave, og det er jo og veldig fint. I siste verset av songen over, det verset eg ikkje tok med, står det at maibarnet vart eit solskinnsbarn fordi ho vart fødd i mai. Solskinnsbarn er jo ikkje heilt politisk korrekt lenger. På sundagsskulen på 60-talet song me av full hals «Et solskinnsbarn, et solskinnsbarn, Gud vil jeg skal være et solskinnsbarn…» Først i vaksen alder forstår eg korfor det ikkje er stemning for den songen lenger. Ein kunne koma til å tru at Gud bare var glad i solskinnsbarn og at snørrete, grinete, trassige barn ikkje hadde så mykje sjanse. Eg hugsar til og med at me song vers to i Jeg vet en deilig have: «Hvert barn med tankar fromme med øm og kjærlig sjel, får lov der inn å komme og plukke roser selv».
I alle fall, eg gratulerer solskinnsbarnet og trollungen min, som for lengst har blitt vaksen, med dagen. Så gleder eg meg villt til i morgon, for då kjem «Oslo-ungane» mine og skal feira pinse i lag med oss. Nå håpar eg at dei får raskt svar på koronatesten dei skal ta på flyplassen, og at me alle held oss symptomfrie, smittefrie og karantenefrie slik at me får ha det fint saman.
Og forresten, eg kom i mål med bokprosjektet. Boka er ferdig og bestillt og eg er letta og glad.
Heidi
På sundagsskulen i baptistkyrkja på Ålgård lærde me ein song på halvsvensk som eg i grunnen aldri heilt forstod korfor dei meinte var ein sundagsskulesong. Den gjekk som dette:
Om det mislukkast vi börja om igjen,
om det mislukkast vi börja om igjen,
om det mislukkast vi börja om igjen, om igjen, om igjen, om igjen
om det mislukkast vi börja om igjen.
Nesten litt tåpeleg syntest eg songen var. Nå meir enn femti år seinare kan eg tenkja at viss me lærde den livsvisdomen på sundagsskulen så lærte me mykje, enten ein nå ser teologisk på det eller som rein livsvisdom.
Seint i går kveld måtte eg innsjå at eg bare fekk begynna om igjen på bokredigeringa som eg hadde brukt veldig mange timar på. Eg hadde gjort ein liten feil innleiingsvis som ikkje let seg retta opp, og ei bok som var ti gonger så dyr som budsjettet kunne ikkje gå an. Eg var tilbøyeleg til å betrakta det som ei fartsbot og i det stille bare betala sjølv og bli ferdig med det, men…
Nå har eg med litt datahjelp frå min flinke mann gått på med krum hals, og denne gongen gjekk det heldigvis mykje fortare sidan eg har ein mal å sjå etter. Helst ville eg sitja halve natta og bli ferdig, men eg trur eg får lytta på råd og leggja det vekk til i morgon før eg blir så trøytt at eg klussar det til igjen. Nå må eg bare førebu ein krle-time om Kristi himmelfart og pinsen, så tek eg kvelden og håpar at dataprogrammet oppfører seg like bra i morgon som det har gjort i kveld.
Heidi
Så har me feira vår andre korona- 17.mai, og alt blir ein vane. I år kjendest det ikkje så spesielt… Me nådde det me skulle før me skulle i veg til fin frokost hos Ingrid. Eg var hyra inn som hjelpepåklederske for barna, og var spent på om bunadane deira passa. Det gjorde dei, men eg skal leggja litt meir arbeid i å gjera det matematisk rett når eg skal festa stakk til liv neste gong eg skal sy inn ei bunad frå størrelse åtte år til fire år. Eg kan informera om at det viser ganske godt viss ikkje rynker og faldar er symmetriske, men på bileta som blir spara til framtida viser det ikkje…
Sidan me er inne på gode råd, så kan eg fortelja at min gode idé om at det er raskt og praktisk å laga krem i eit litermål av plast med ein handhalden handmiksar. Problemet viste seg at installasjonen var veldig lett å velta når ein for eksempel fekk den gode idéen at det kanskje ville ha vore godt med ei teskei vaniljesukker i kremen. Resultatet var at måtte tørkast ein desiliter fløte av kjøkkengolvet når det i grunnen ikkje passa så godt å bruka tid på det, og at bløtkaka fekk eit tynnare kremlag på toppen enn først estimert. Med masse gode bær til pynt, så blei det bra likevel…
For eit nydeleg 17.mai-ver me har fått. Etter god mat inne gjekk me ut i sola og det var rett og slett godt og varmt. Me prøvde å få tatt fine bilete av alle bunadjentene, men når ein ikkje har fylt fire år endå er det sjølvsagt mykje kjekkare å hoppa på trampoline enn å posera i bunad. Onkel og tante viste seg å vera uovertrufne kompanjongar på trampolinen, så uteleiken nådde bokstaveleg talt nye høgder. Mormor let seg dessverre ikkje lokka opp dit i det heile tatt…
Ettermiddagen og kvelden hadde eg sett av til å få ferdig boka til skapande skriving. Eg bruker eit program eg har brukt fleire gonger før for å setja opp boksidene sjølv og så få ho trykt. For nokre dagar sidan var eg veldig stolt fordi eg nå beherska dette programmet og hadde gjort alt heilt utan hjelp. I dag butta det i mot, plutseleg var det umogleg å leggja inn tekst, eg prøvde å restarta maskinen, lukka program eg ikkje brukte og så vidare, og til slutt fekk eg det til å virka igjen etter å ha brukt mykje meir tid enn eg hadde tenkt.
Etter å ha klart å koma i mål, lasta eg opp boka. Då viste det seg at eg har gjort ein feil ved ikkje å få presisert at bileta av forfattarane, ca eit kvar 20.side skulle vera i svart kvitt. Nå kom dei fint opp i farge, men det gjorde at prisen på bøkene var mellom fem og ti gonger høgare enn det eg har betalt før, og det går jo ikkje… Eg har sett min datakyndige mann på saka, men han slit med å få det til han og. Me er nå i kontakt med «online support», flaks for oss at dei sit i USA og ikkje har tenkt på at det er 17.mai… Problemet er bare at det dei seier me skal gjera ikkje går, me trykkjer på det me får beskjed om, men ingenting skjer.
Ja, ja. Dette er eit luksusproblem og for småting å rekna i den store samanhengen… I følgje Garborg lagar det meste seg om ein ikkje kjem i ulage sjølv. Problemet med ting som skal ordnast digitalt er at plutseleg så fungerer det ikkje likevel, og då er ein rimeleg hjelpelaus… Eg veit korleis eg skal henta opp maskar som har sklidd ned i eit strikketøy, og eg veit korleis ein fiksar på ei mislykka kake, men her manglar eg rett og slett grunnleggjande forståing for korleis ein ordnar ting som går gale. Men… det ordnar seg nok…
Eg får seia som Martin Lönnebo at tålmodet er som ein muskel ein treng å trena opp… Hadde det å halda tålmodet høgt vore olympisk grein, så kjenner eg fleire som er godt grunntrente… Fleire av oss er lærarar, forresten…
Sa eg at det hadde vore ein veldig fin 17.mai? Ja, det trur eg at eg gjorde.
Heidi
Som den evige tidsoptimist eg alltid har vore, så har eg bare nesten kome i mål med det eg hadde tenkt å gjera i dag. Det betyr ikkje at eg har stressa, eg har bare brukt tida, og det eg ikkje når, det når eg ikkje. Eg begynner å forstå kva mor meinte då eg for nokså nøyaktig 36 år sidan skulle koma heim for å gifta meg og mor sa på førehand at det var ein veldig dårleg idé å tenkja at eg skulle sy ferdig brudekjolen min dagen før bryllaupet. Ho kunne relatera det til episodar der ho for eksempel vart sett til å strikka ferdig den eine julegavegenserarmen på lille julaften, mens eg strikka den andre…
Det var nå ikkje stramare program i dag enn at då syster mi ringde og spurde om eg var klar til å bli med på tur på Orrestranda om 10-15 minutt så svara eg ja. Det er viktig å koma seg ut, og i desse rare tidene var det litt for lenge sidan sist me hadde vore i lag. Me hadde det kjempefint og ved sjøen var det vakkert som alltid, Baksidene av sanddynene var dekka av eit gult teppe av løvetann og her og der kom det opp små strandfiolar. Friluftshuset var ope, så me unna oss ein kopp kaffi og ein is for å feira at det snart var 17. mai. Me tok sjansen på å kjøra bil i lag, men eg vart plassert i baksetet og på overfarten sat me begge med munnbind. Av og til er heile situasjonen så absurd at eg får mest lyst til å le høgt.
Og eg innser at det og er litt absurd å bruka masse tid på å sy inn ei barnebunad etter tante Sunniva og strikka ei til lillesøster og når den offisielle delen av 17.mai eigentleg er avlyst. Slik vart det i alle fall, og i morgon skal me ha frokost med familien i nokså liten skala slik at me held oss innanfor dei regulerte normene. Håpar eg hugsar kor me har verandaflagget. Etter litt klatring for å koma opp til overskapa fann eg nåler og søljer til barnebunadane. Eg fann til og med sølvpuss, så det er bortimot ganske husmoderleg, sjølv om eg ikkje har rukke å vaska golvet i dag heller. Frokosten skal ikkje vera hos oss, så då kan eg jo fortelja meg sjølv at det absolutt ikkje hastar. Eg har ei bløtkake til avkjøling og håpa at eg kanskje rakk å fylla ho i kveld, slik at ananasjusen får trukke litt inn i botnane.
Sidan den strikka barnebunaden ikkje blir vist fram til så mange i morgon, så kan eg jo visa han her… Oppskrifta kjem frå Alveland. Denne gongen har eg nesten klart å fylgja ho, har bare juksa litt med noko sølvtråd eg hadde att etter brodering av dåpskjole, og så har eg sett knappar på akslene i staden for å sy igjen, for han virka litt trong å smetta på.
Ha ein fin 17.mai alle saman.
Heidi
I dag vil eg seia at eg har fått mykje ut av dagen. Litt over 05.00 vart eg møtt med eit strålande smil og ein entusiastisk stemme: «Mommor, ska me gå ner å pynta sotteladekagå nå?» Kakepynting er det store for tida og eg hadde lova at me skulle baka ei sjokoladekake som ho skulle få pynta og servera til mamma og pappa når dei kom for å henta…
Ein gong i tida stod eg opp kvart over fem annankvar morgon fordi alle våre barn av ein eller annan merkeleg grunn har vore ekstreme A-menneske dei første 4-5 leveåra. Eg har gått ut frå at den arven ikkje kjem frå meg, men far kunne opplysa om at eg og vakna i femtida då eg var lita. Det vil med andre ord seia at slikt kan gå over…
Biverknaden av dette er at dagen har hatt mange tilgjengelege timar sjølv om eg må innrømma at eg var nesten bevisstlaus dei første to. Eg kan og innrømma at eg følte ei nesten skamlaus glede over at barne-TV nå er tilgjengeleg på mange måtar og ikkje noko ein bare kan benytta seg av klokka seks om kvelden.
I går spontanplanla eg ein tur ut i det grøne i dag i lag med Torun og Astrid. Dei som driv terapi ute i skogen burde velja seg ein dag midt i mai ein plass i Sør- Rogaland. Luktene, lydane, fargane… Det gjer rett og slett godt i sjela å vera ute nå. Ein bieffekt av koronaepidimien er at mykje av det me unnar oss av sosialt samver foregår utandørs. Det er ikkje dumt. Litt av det kan me rett og slett godt ta med oss inn i det me håpar me snart erfarer som det gjeopna ekte, vanlege livet.
Kveldane er så lyse. Sommaren ligg der som ein framleis uopna godtepose. Om ikkje lenge kjem nokon til å føla seg kalla tiæ å fortelja oss at «Nå snur solå snart».
Heidi
Eg veit at eg har skrive fleire gonger om kor grønt det har blitt, men denne gongen gjeld…
Vêret har vore grått og til dels litt vått og, men du all verda så grønt det har blitt. Denne eksplosjonen av grønnfargar kjem som eit positivt sjokk kvart år. Var det verkeleg så grønt i fjor og året før? Ja, det er det vel sannsynleg at det var, men slikt går det viss ikkje heilt an å hugsa.
Eg har hatt ein fullpakka dag, med tett i tett av gilde ting. Det er kjekt å ferdigstilla elevtekstar for utgjeving, det gir glede å intensivstrikka for å få ting ferdige før 17.mai, og det har vore veldig fint å bruka store deler av dagen i lag med barnebarn. Det eldste ligg og søv her i huset, så det er sjølvsagt heilt idiotisk av meg at eg ikkje har lagt meg for lengst.
I fare for å virka krampaktig positiv til alle oppgåver, kan eg balansera det med at det er både ting i huset og i hagen som absolutt burde vore gjort, men som eg ikkje spring like velvillig til. Nå kan eg med mitt ærlegste sjølvforsvar påpeika at den slags har eg absolutt ikkje hatt tid til i dag, og det ser ut til å kunna bli vanskeleg i morgon og…
I dag gjekk eg og Ingrid tur i Sandtangen med barnevogner og fekk verkeleg nyta grønfargane og det merkbare streifet av forsommar som ligg der og dirrar under gråveret. Eg trur eg må prøva å få til ein slik tur i morgon og.
Heidi
Sidan eg har eit relativt avslappa forhold til rydding, så har eg gitt meg sjølv lov til å ha eit lite leikehjørne i stova som aldri heilt blir rydda vekk. Her har eg og den eldste av småjentene mine eit duplounivers som har vore, og er, i flittig bruk.
Ho som er ei veldig tålmodig og omsorgsfull storesyster og som har vist veldig lite sjalusi blir sett litt på prøve akkurat nå med ei lillesøster som rasar rundt overalt på alle fire som om nokon hadde sett motor på henne. Den eldste opplever gong på gong at leiken blir avbroten, for eksempel av at eit bittelite menneske plutseleg riv ned, tar leiker eller kastar alt ut av picnik-korga som akkurat er omsorgsfylt pakka med plast mat og tremat fordi mormor skulle få 17.mai-mat.
Derfor kan det vera godt å få leika heilt i fred og å få vera den einaste gjesten av og til. Det å leika med eit lite barn gir eit visst inntrykk av korleis verda ser ut frå deira vinkel, og det er kjempeinteressant. Eg er glad fordi barnehagane i landet vårt har tradisjon for å gi den frie leiken stor plass. Eg håpar at me blir endå flinkare til å gjera det same i skulen, for dei minste elevane er framleis i stor grad leikebarn og lærer masse gjennom å få leika. Det som hindrar oss mest av alt i å gjera det endå meir har ganske mykje med fysisk plass og med nok vaksne å gjera, trur eg.
Kva som skjedde i duplobyen i dag? Hovudpersonen ved same namn som ho som diktar handlinga, har som vanleg leika med Elsa, duplofiguren som er laga for å vera Elsa frå Frost, men som i vår vesle verden er den kulaste jenta i barnehagen. Ho kan trå til med litt magi, når det gjeld, for eksempel kan ho trampa i bakken for å få isen til å leggja seg når snømannen Olaf er på besøk slik at han ikkje smeltar. Elles så har dei feira 17.mai, vore i barnehagen, funne ein skatt ute i skogen, vore på leikebesøk hos andre i barnehagen, bestilt kaker frå eit bakeri, klatra opp på pipa og hatt besøk av legen som alltid dukkar opp i traktoren sin når nokon blør.
Dei har opplevd eit dødsfall og befridd mopsen Oscar, som hadde havna på sjukehus i Afrika fordi han hadde sagt dumming til ein politi. Elsa og den andre hovedpersonen måtte reisa til Afrika for å prøva å få han ut av fengselet, det var ikkje så langt viss dei kjørde med sparkesykkel, men dei valde å gå, og då vart det litt lenger. Dei fekk forhandla den opprørske hunden ut av fengselet, og politimannen sa unnskyld og gav dei ei skattekiste fordi han hadde blitt så sint. Sidan kista var så tung, måtte mamma kjøra til Afrika i den rosa bussen sin og henta skattekista heim, og Oscar som var sliten etter fengselsopphaldet fekk sitja på taket på heimturen.
Elles så måtte det som vanleg konfliktløysing til i duplobarnehagen fordi det alltid er nokon som dyttar kvarandre eller seier stygge ting slik at nokon blir lei seg. Elsa som er det største barnet der og til og med har magiske krefter er ikkje heilt god når det gjeld dytting, så ho må ofte seia unnskyld og lova at ho aldri meir skal dytta nokon slik at dei dett…
Og slik kunne eg ha skrive i lange tider, men eg har ein mistanke om at dei fleste har falt av lasset for lengst. Poenget mitt er i grunnen bare det at om ein tek seg tid til å leika med eit barn og lar barnet vera den som legg premissane undervegs, så vil sikkert fleire enn meg bli overraska over den blandinga av teater og fri forteljing som ligg i barneleiken. Så gjeld det bare å passa på at me ikkje mistar det heilt etterkvart. Eg hugsar framleis mykje av det me leikte då det var eg som var liten, og eg er takknemleg fordi eg fekk lov til å leika mykje.
Så får me ikkje gløyma å leika litt me vaksne heller. Dei av oss som ikkje eigner seg så godt på fotballbanen eller dansegolvet får finna andre måtar å leika på. Dei kan for eksempel skaffa seg ein blogg…
Heidi
«Livet er eit eventyr», blir det sagt av og til, og dersom det ikkje er med eit humoristisk snev av ironi blir gjerne utsagnet hengande i lufta som noko litt naivt og pastellfarga. Sjølv synest eg at uttrykket kan vera ganske dekkjande, spesielt om me snur på det og seier at eventyret er livet.
I kveld har eg lese eventyr for tre og eit halvt-åringen. Ho har lenge vore glad i eventyr, det begynte vel som for mange av oss med Bukkane Bruse i to års alderen, og for eit års tid sidan var det Rødhette og Pannekaka som var det store. Nå det siste året har ho avansert, først med Ulven og dei sju geitekillingane, og Dei tre små grisane. Gullhår og dei tre bjørnane har lenge stått høgt i kurs. Hans og Grete hadde eg nesten problem med å presentera for henne, tenk om ho kunne koma på tanken at dei vaksne fekk lyst til å gå i frå henne i skogen… Men så har ho ei eventyrbok med eit veldig forlokkande bilete av eit visst kakehus, så det lot seg ikkje utsetja. Dei siste gongene eg har lese for henne har Froskeprinsen vore det store, og i dag las eg for første gongen om Fru Holle. Ikkje alle eventyrbøker for barn er spesielt velskrivne, synest eg, men heldigvis kan ho ikkje kontroll-lesa og oppdaga at eg av og til legg meg på ei litt anna linje enn det aller mest glansa og overflatiske.
Eventyr fenger opp til ein viss alder. Dei siste vekene har eg fortald «De ville svaner» av HC Andersen til tredjeklassingar, og det gleder meg å sjå at dei framleis let seg oppsluka. Dette eventyret var eit av mine absolutte favorittar då eg var lita. Eg fekk HC Andersen sine eventyr til jul det året eg var fire eller fem år gammal og elska blandinga av det romantisk melankolske og det fryktinngytande og groteske. Eg lytta med store auge til historiar om menneske som fekk døde reisekamerater,om halshogging og hekser som skulle brennast på bål, og om Store Klaus som drap bestemora si for å selgja henne på torget og bli rik. Eg høyrde ei venninne seia til mor at HC Andersen sine eventyr passa betre for vaksne enn for barn, og var reelt redd for at mor skulle koma til å gøyma eventyrboka fordi eg var for lita til å høyra…
Eg er nok litt miljøskadd etter vidareutdanninga i forteljarteknikk som eg tok for ca 20 år sidan. Det gav meg ei grunnhaldning at eventyr var til for å oppleva, og at dei åra ein er mottakeleg for magien i eventyra, så skal eventyra få lov til å vera akkurat det. Eg er derfor litt skeptisk til at det i skulen ofte er blitt jobba med eventyr ut i frå sjangerkjenneteikn, barna skal til dømes leita og finna eksempel på tre-tals regelen, dette at ting skjer på liknande måte tre gonger. Så skal dei skriva sitt eige eventyr der dette og andre sjangertrekk blir kriteria på om dei har fått til å skriva eit fint eventyr. I og for seg er det ikkje noko gale i det, men eg tenkjer oppleving framfor analyse. Eg har sett barn skriva dei mest fantastiske og originale skildringar som ein gjerne kan kalla eventyr sjølv om dei manglar sjangerkriteria, og eg har sett barn pliktskuldigst konstruera opp noko som oppfyller kriteria, men kan vera ganske blotta for gode skildringar og vibrerande liv.
Nå meiner eg ikkje at det eine utelukkar det andre, men eg har bare lyst til å ta med det som etterkvart har blitt essensen i eventyrforteljing for meg. Fortel barna eventyr fordi dei handlar om alt som seinare skal skje dei i livet, og fordi det lærer dei ting om å leva som dei kjem til å trenga, men som dei framleis ikkje har andre språk for å kunna forstå.
Eg håpar at eventyret om dei ville svanene på eit eller anna plan kan gje barna tru på at om alt ser mørkt og trist ut, og sjølv om barndomen din blir øydelagd av ting du helst skulle slippa å oppleva, så finst det håp om at det skal gå bra med deg. Det kan kanskje og gje dei ei forståing av at ein av og til som menneske må klara å gjera noko som i forkant kan virka heilt umogleg for å koma seg vidare. Det ein av og til må gjennom kan kanskje kjennast veldig smertefullt der og då som det å plukka brennenesler med hendene ein plass der ein eigentleg ikkje vågar å vera. Kanskje kan ein til og med dra det så langt som til å seia at det hender ein ber på ting ein ikkje kan eller orkar å snakka om, og kanskje til og med at den som er ein fugl om dagen kan ha ei side ein ikkje veit om og vera menneske om natta?
Nå skal eg ikkje dra dette lenger, trur eg. Når eit menneske er over den alderen der eventyr er barnsleg og teit, kjem det ei fase der ein gjenoppdagar kor fine dei er. Kanskje ein då er meir klar for litterær analyse?
Nå har Iben leikt «ulven kjem- leike » med skrekkblanda fryd i over eit år. Ho har gøymd under eit teppe saman med pappa, mormor eller ein bamse og pusta så stille ho kan heilt til ulven har gått vidare. Eg trur det er ein måte å bearbeida frykt og vondskap på. Eg trur eg ventar litt til med HC Andersen, men den dagen ho verkeleg vil høyra er eg klar. På sett og vis er ho vel allereie i gang, for eg trur at dei store heltinnene frå Frost-filmen, Anna og Elsa er inspirert av eventyret om Isdronninga. Og splinten frå trollspegelen skal me forresten vakta oss vel for å få i auget, men det får kanskje bli ein annan tekst.
Heidi
Overskrifta er ikkje innleiinga til å del noko djupt hemmeleg, men rett og slett tittelen på den boka me skal gje ut.
Med «me» meiner eg elevane på skapande skriving i Time kulturskule saman med meg. Me har gjort dette kvar vår i lange tider, og det er ein spennande prosess. Nå har me vald ut og reinskrive tekstar, og nå er det eg som har ein ganske stor jobb framfor meg. Eg skal setja opp sidene og bestilla boka frå ein slik plass i utlandet der ein kan bestilla fotobøker og andre bøker. Illustrasjonen over er dagsverket frå timane våre. Me har laga ei framside i collage-teknikk som tittel og annan tekst skal redigerast inn i.
Som eg har sagt før så er tysdagen langdagen min. Då lener eg meg mot ei og ei oppgåve og let dei leia meg gjennom dagen heilt frå eg kjem spurtande inn på arbeidsromet vårt i siste liten, litt før klokka åtte om morgonen til eg syklar heim ein gong utpå kvelden. Då har arbeidsdagen vart lenge, men så lenge ein driv med kjekke ting så orkar ein mykje.
I år er 17.mai flytta til 12.mai. Sidan mesteparten av den vanlege feiringa måtte avlysast på grunn av koronapandemien, feirer me «trøyste 17.-mai» med elevane på skulen i morgon. Då møter dei i finstasen med flagg i hendene og så går det slag i slag kohortvis med tradisjonelle 17.-mai-leikar som sekkeløp og springing med potet på skei, is, pølser, song og «talar». ( Nå er det nokså nøyaktig eit år sidan me vart introduserte for ordet «kohort» og eg hadde aldri trudd eg skulle sjå meg sjølv bruka det som eit heilt naturleg ord, heilt utan snev av ironi. Denne pandemien gjer litt av kvart med oss…)
Søsterskulen vår rett borti gata hadde tydelegvis starta med «før-17.mai» alt i dag. Då eg sykla på jobb spelte dei «Norge i rødt, hvitt og blått» i skulegarden og eg såg eit par av lærarane ankoma arbeidsdagen kledde i bunad med
flagg i hendene. Det komiske var at denne observasjonen fekk tårene mine til å renna av rein rørelse. Enten er eg underernært på kulturelle opplevingar, litt for trøytt, eller rett og slett litt for sensitiv i tårekanalane på grunn av polleneksplosjonen dei siste dagane. Den som les dette får tolka det som hen vil. Nå er det på tide å ta dagen inn for landing slik at eg får tid til å leita fram kjole, heil strømpebukse og flagg før eg skal i veg i morgon.
Heidi
Ein morgon i mai vaknar du og oppdagar at livet er blitt grønt. Lufta kjennest plutseleg mild og medan du syklar til jobb pustar du ut og inn den gode, litt krydra lufta av nyutsprungen bjørk. Denne lukta er intens og ny kvart år, og noko inni deg hugsar korleis denne årstida alltid kjennest på kroppen. Du veit plutseleg med heile deg at dette har du verkeleg lengta etter.
Så er plutseleg lufta mykje kaldare att, og du rykker tilbake, om ikkje til start så i alle fall fleire ruter frå det feltet der du legg deg på ryggen i det grøne graset og lar sola kitla deg på nasen medan du let humla susa som ho vil. Regnar gjer det og. Men grønnfargen tek dei ikkje i frå deg. Den er komen for å bli. Så får det ikkje hjelpa at du syklar forbi fleire søppeldunkar som har velta i den sterke vinden og bokstaveleg talt opplever at sykkelhjelmen blir blesen av hovudet ditt. Flaks at du hugsa å festa stroppen slik at hjelmen blir verande i nakkeregionen.
Du har sett for deg ein kveld med strikking og skriving, men den plutselege kjensla av at det kanskje var i kveld du var forventa å møta på kyrkjekontoret i eigenskap av å vera medlem av diakoniutvalet i soknet, viser seg å vera sann.
Det er fint å oppdaga slikt tids nok til å kunna møta på rett tidspunkt. Det er fint å vera der. Som det einaste framleis uvaksinerte medlemmet av rådet, kjennest det som ein trygg stad å vera, pluss at det gir håp om ei koronafri framtid. Det å gå på møter att gir tilveret eit visst preg av vanleg normalt liv etter lange unntakstilstandar.
Når du går heim har vinden løya litt. Hekkane langs vegen har blitt grøne og ber blomar i rosa og kvitt. I eit tre sit det ein svarttrasthann og syng for deg. I følge Paul Mc Cartney syng han «Take these broken wings and learn to fly…» Det er eit fint motto for livet.
Heidi
