Gå til innhald

Luke 3 -2020

desember 3, 2020

I dag lar eg bokstaveleg talt Klatremus Lillemann kikka ut av luke nummer tre, i alle fall frå luka i treet…
Me var så heldige at me vart inviterte til å ta med elevane ned i Storstova for å få vera gjester på Fantefølge si framsyning av Hakkebakkeskogen. Dei lokale skodespelarane var kjempeflinke, og elevane koste seg. All honnør og kreditt til Camilla og alle dei andre flinke folka som driv Fantefølge og som trillar fram den eine fantastiske forestillinga etter den andre. For barn i barnehagane og på småtrinnet er det stort å få lov å sjå levande teater, spesielt i desse rare tidene når det ikkje får lov til å skje så mykje ekstra.

Når eg ser slike forestillingar, må eg innrømma at eg saknar litt det å jobba med barneteater sjølv. Samtidig veit eg kor arbeidskrevjande det er. I ettertid er eg veldig takknemleg for mange år som dramalærar i kulturskulen i lag med Jan Ivar og for alle dei store forestillingane me sette opp på Bryne skule i alle dei åra me hadde to årlege musikalar som satsningsområde. Eg tenkjer at det me gjorde var kjekt, krevjande, viktig og ganske altoppslukande. Det å jobba saman med flinke folk der alle dei involverte kan bidra med sine kompetanseområde og laga noko fint saman som ingen av oss kunne klart aleine, er det som i mitt hovud er den aller beste formen for samarbeid. Så heldig eg er som har fått, og framleis får, samarbeida med så mange dedikerte og dyktige personar. På teaterfronten har det blitt mest manusarbeid dei siste åra, og det er fint og utfordrande det og.

Kvelden vart via til ein annan form for samarbeid. Det siste året har eg vore med i soknerådet. Der har eg og samarbeidspartnarar av første klasse, og det er fint å få vera med. For å overhalda dei nye og endå litt strengare smitterestriksjonane, hadde me møtet i kyrkjestova der me sat plasserte på stolar der det var målt opp to meter i alle retningar. Det var ein litt surrealistisk form for plassering av møtedeltakarar, me sat der som små planetar i eit stort univers, heilt utan moglegheit for å kviskra til naboen. Den tiltenkte julegrauten var droppa, og kaffien var erstatta med antibac, elles så fungerte det godt. Kven skulle trudd for eit år sidan at litt tematikken var streaming av gudstenester og filming av prest i rolle, og korleis ein må plassera deltakarane i ei gravferd for at det skal vera uproblematisk at forsamlinga syng salmar? Kven skulle trudd at det skulle bli påmelding til gudstenester på julafta, og at det snart ikkje er ledige plassar att? Det er mange snodige erfaringar me kan ta med oss frå denne tida. Eg har stor respekt for alle dei flinke folka i kyrkja mi som verkeleg legg ned entusiasme og arbeidstimar, både dei i faste stillingar og alle dei frivillige.

Kvelden vart avslutta med nokre timar med det yngste barnebarnet. I dag hadde ho ledd høgt, og ho pludrar ivrig på rrrrø og eeeeih mens ho smiler klokt til samtalepartnaren. Ho får og formidla på ein ganske kontant måte at ho har ein usedvanleg kraftig stemme…

I to ulike samanhangar i dag har nokon påpeikt for meg at ein del av julebodskapet er «Ver ikkje redde!» Rett nok er denne replikken lagt i munnen på englar i ein heilt spesiell formidlingssituasjon, likevel kjennest det høgaktuelt akkurat nå. Det er klart me er redde. Me er redde for å smitta og redde for å bli sjuke. Me er redde for å bli alt for redde det å vera nær nokon, og me er redde for arbeidsplassar, for samfunnsordningar og for kapasiteten på sjukehusa. Me er redde for å vera nær, og er redde for at folk skal bli sjuke av å vera alt for isolerte. Me er redde for ikkje å få familiemedlemmar heim til jul, og me er redde for at det kan vera farleg både å invitera til og vera gjest i juleselskap. På same måten som Jonas Gardell lurer me på dette å tørka andre sine tårer utan hanskar, og me spør med Sigvart Dagsland «Kan me elska uden nagen hud?» Det er ein befriande himmelsk logikk i det å få nåde til å stå trygt planta i sitt eige liv og kjenna på tillit sjølv om ein er litt redd…

Nå pratar eg meg heilt vekk og skriv alt for langt. Eg skal heller avslutta dette med det diktet eg fekk for meg kunne passa her i dag. Det er henta frå den siste diktsamlinga mi: «For humlene si skuld».

Bundne til livet

Bundne til livet
med skjøre tynne sølvstrenger,
og til Gud med heile oss,
tek me i mot dagane og sekunda
som uavlateleg flyt i mot oss,
løftar oss,
dukkar oss,
og forandrar oss.

Gje oss visdom og mot
til å ta i mot dei,
leva dei og elska deo,
heilt til me ein dag,
om veldig lenge,
eller før nokon kunne ha ant,
sølvstrengene må bresta,

og me må gi oss sjølve og livet
tilbake til Gud og æva.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: