sporisand

For eit kvarter sidan kikka eg ut av vindauget. Det var eit skarpt og nesten merkeleg kveldslys der ute sjølv om klokka var ti om kvelden, og på bakken og hustaka låg det eit kvitt lag av hagl.

I dag morges sykla me med dei nesten sytti sjetteklassingene våre til Lyefjell for at dei skulle springa Tine- stafett. Med dobbel ullundertroye under genseren og fora strikkehanskar på hendene var det friskt og fint å sykla i solskinet gjennom det nygrøne landskapet. Vinden hadde stilna veldig frå dagane som har gått, og sidan han kom sidelengs i dag, så var det heilt greitt ver å sykla i. Sidan eg hadde ansvaret for baktroppa, vart det ein time med oppmuntring, ros og gode sykkelråd: «Trø godt på i denne vesle nedoverbakken, så vil me koma lenger opp i den neste motbakken før me må gå av sykkelen igjen…» Prøvde meg til og med med far si påståtte vitenskaplige utlegning frå då eg vart trøytt på fjellturar og sånn i barndomen at «Når du trur du ikkje orkar meir, så orkar du akkurat like mykje ein gong til».Hakket meir audmjuk enn han var, så la eg til «er det nokon som seier»…

Eg har ingen problem med å forstå at ikkje alle har lyst til å springa stafett, og heldigvis hadde alle våre elevar valet om dei ville springa eller ikkje. Dei fleste ville, og resten var heia-gjeng. Då me kom fram begynte det å snø… Heldigvis vart snøfallet heilt minimalt, og sola kom snart tilbake. Det er fint å vera i lag med elevar på tur, og det å frysa litt i lag er sikkert relasjonsbyggande det og. Me vaksne hadde den fordelen at me har erfaring nok til å kle oss etter veret og i tillegg hadde me termosar med varm kaffi til å varma iskalde fingrar på.

Heimturen frå Lye over Vestly er eit kapittel for seg sjølv i mai med alt det grøne, med nyfødde lam og med storhavet som blikkfang i horisonten medan sykkelen trillar heim nesten av seg sjølv.

Det blir ein intens jobb å bli ferdig med boka me lagar på «Skapande skriving,» men det er alltid kjempespennande å sjå kva me får til. I dag hadde me collageverkstad for å laga framside og illustrasjonar. Dagens bilete er eit utsnitt av det me har gjort. Så spørst det om eg er datakyndig nok til å få manipulert fotografi av ansikta til elevane mine inn i biletet… Me sat rundt eit langbord med sakser lim, kunstmagasin og gamle vekeblad, småprata og åt kjeks medan me klippa og limte og høyrde på solosongøvingar i sideromet:

«Kjære lytt til lyset når det gryr av dag!
Solen løfter sin trompet mot munnen.
Lytt til hvite sommerfuglers vingeslag:
Denne dag skal bli din beste dag…
…

Mangt skal vi møte, og mangt skal vi mestre,
dagen i dag den kan bli din beste dag…»

På tysdagane hender det at eg blir angripen av ei fredfull utmatting etter at eg har avslutta den «doble arbeidsdagen» og har rydda etter elevane. Då kan det kjennest så ubegripeleg deilig å synka ned på kontorstolen og gjera ingenting før eg etter ein halvtime eller meir kvinnar meg opp og klyv opp på sykkelen eller tek beina fatt for å koma meg heim frå jobb.

Heidi

I kveld startar eg med å leggja ut ein tekning frå den utstillinga 6. klasse laga med vårdikt og vårteikningar.

Dagens tekst får vera ei stemning frå den fine kvelden hos Ingrid:

Varm sterk suppe i kongeblå tallerkenar,
heimebakt grovbrød og salt smør.
Utanfor vindauget ei slette og ein bakke
og sjølve store havet.
Årets første rabarbrapai
på papirtynne tallerknar av kinesisk porselen
etter ei skipsredarfrue eller dottera.
Kaffi og te i koppar så tynne
at me ser fingrane våre gjennom dei.
Blomar i ein vase.
Biletvev på veggen.
Desse samtalane med kloke damer,
å lytta med kvilande tankar
er nesten det finaste eg veit.

Heidi

Ein sundag for ei tid tilbake opplevde eg noko litt rart og uventa. Eg hadde kome meg i veg til kyrkja sundag føremiddag slik eg har for vane å gjera så sant det passar. Det er noko eg gjer på same måten som eg et frokost, går tur og førebur neste skuledag, eg gjer det fordi det er ein rutine som eg har tru på er godt for meg og livet mitt. Det er ikkje alltid det er så frykteleg mykje kjensler involvert i desse aktivitetene, det er nokre av mange brikker som held livet mitt på plass der eg gjerne vil ha det. Likevel, av og til opnar det seg liksom eit sceneteppe og ein får innsyn i noko heilag. Nå meiner eg ikkje i strengt religiøs forstand, men meir som eit kvardagsleg kikkhol inn i det heilage i livet. Slike innkikk kan dukka opp i svært ulike situasjonar, det kan vera ein samtale som plutseleg berører noko viktig, ein uventa klem frå eit menneske du set pris på, eller eit barn du veit har hatt det vanskeleg som plutseleg ser på deg med ei avklart glede i blikket. Akkurat denne gongen, var det altså slik at desse sekunda oppstod i kyrkja.

Plutseleg opplevde eg kyrkja mi som ein utruleg viktig stad, og plutseleg kjende eg at akkurat denne kyrkja er eg stolt av å vera ein del av, trass alt folk måtte ha av erfaringar, og trass alt som sikkert er skakt og skeivt og gale som det alltid er når det er levande menneske av kjøt og blod som skal ordna opp i det eine eller det andre…

Plutseleg tenkte eg at det er jo her eg vil vera med alle visjonane min for kyrkja og livet. Sidan eg visste at det var tida for å innhenta nye kandidatar til soknerådsvalet til hausten, kjende eg plutseleg at «dersom nokon ber meg om å stilla, så trur eg jammen eg svarer ja…» Dette var ein svært overraskande tanke, for eg har tenkt at eg trivst betre med å gjera ting enn å administrera ting, og at eg heller vil utføra ting sjølv når eg kjenner at det er rett enn å ha over meg at eg må ta tretti telefonar for å prøva å få nokon til å svara ja til eit eller anna… Derfor, når eg vart spurt, eller noko som likna på det i alle fall, så svarte eg at «Eg trur at eg vil stilla, men eg må få ei veke på meg for å finna ut om eg verkeleg meiner dette, eller om det er eit merkeleg innfall…»

Så nå stiller eg, eg har ikkje ombestemt meg. Det dette fører med seg i første omgang, for det er jo alltid slik at ting fører noko med seg, er at eg har ein ny tidsfrist som eg må skunda meg å utføra. Innan i morgon skal eg nemleg ha svara på spørsmål om kva saker eg brenn for og kva visjonar eg har. Då passar det jo godt at eg tenkjer og kladdar litt her på bloggen før skjemaet skal fyllast ut. For visst har eg visjonar, det er derfor eg vil stilla opp. Det gjeld bare å få sett dei rette orda på det.

smacap_Bright

For det første så ynskjer eg meg ei kyrkje som alle her på Bryne kan kjenna eigarskap og tilknytning til. Eg vil gjerne at det å koma til kyrkja med livet sitt og det ein måtte ha av tru, enten ho er stor, vaklande eller nesten ikkje eksisterande skal kjennast godt. Eg vil at kyrkja skal vera ein stad å koma heim til både når ein ligg flat i stormar og når livet går på skinner. Eg vil at kyrkja skal vera ein god stad å vera i glede og i sorg, ein stad for kvardagar, festar og livskriser.

Eg vil gjerne ha ei kyrkje som har opne auge for utfordringane i samtida. Eg tenkjer at det å tru på ein Gud, på skaparkrefter og livskrefter og at kjærleiken er sterkare enn døden må vera ein god stad å stå når ein skal slåss for jorda vår, for miljøet for ein grønare planet og for ei framtid for barna våre og barnebarna våre. Eg vil at det skal vera ein god stad å henta mot, kraft og trøyst når det buttar i mot, og når det kjennest vanskeleg å gje avkall på goder for at jorda skal bli ein betre og meir rettferdig stad i framtida.

Eg vil gjerne at me alle skal kunna koma til kyrkja og ha med oss heile livet vårt med det me måtte ha av sår og manglande meistring. Det er det som er situasjonen for alle menneske, og i kyrkja skal me alle få vera som me er. Eg las nettopp ein eller annan stad «Korleis i all verda har me klart å gjera livet til ein konkurranse der alle er dømde til å bli taparar?» Det er eit godt spørsmål. I ei tid der ein blir lurt til å tru at me skal prestera liva våre. Om eg hugsar rett så begynner eit dikt av Dyre Vaa omtrent slik: «Ikkje ein ring av selvtillit, ikke et kvisefritt ansikt…» I ei tid der me blir fortalde at folk med ufullkomne kropper burde vera ute og jobba eller låsa seg inne og skamma seg og at me ikkje burde slå oss til ro før alt det ytre er perfekt, treng folk å ha stadar med eit annleis perspektiv på kva det vil seia å vera menneske.

Eg vil og gjerne at kyrkja skal vera ein god plass å vera barn med mange tilbod til barn som hjelper dei å utvikla seg til trygge, kreative menneske som vågar å tru på det gode. Diakoni er og noko eg er oppteken av, dette å vera der for dei som treng det aller mest, eg håpar kyrkja skal vera ein stad for omsorg, varme, sjelesorg og gode samtalar.

Kanskje nokon lurer på kor det blir av Jesus i alle desse fine allmenn-mennskekelege tankane. Då vil eg seia at for meg er han midt i alt dette. Det er dette som eg trur er noko av det aller vesentlegaste i det å praktisera Jesus si lære. Eg har ofte tenkt at kyrkja berører meg aller sterkast når ho er strippa for makt, prakt og rikdom. Gjennom kirkens bymisjon sitt arbeid for dei aller mest vanskelegstilde i byane, i Frelsesarmeen sitt arbeid på gateplan, i Mor Theresa og Frans av Assisi sine fotspor, der ser eg Jesu ansikt og varmen i blikket hans aller mest klart.

Så gjeld det bare å få essensen av dette inn i eit skjema. Eg er i grunnen best utan skjema… Klarer eg det og i tillegg får til innleveringsportalen slik at eg får levert mappe-eksamen i løpet av kvelden, så skal eg i grunnen vera ganske fornøgd med dagens dåd…

Heidi

Dagen i dag har vore ein skrivedag med islett av barnevakt og tur ut. Det å koma meg ut og gå ein tur prioriterer eg kvar dag sjølv om eg har det travelt. I dag hadde me lyst til å sjå nærare på ein gangsti langs sjøen frå Møllebukta i Hafrsfjord. Det var verkeleg fint der. Me hadde kledd oss som til polferd, men sola gjorde at det var bortimot godt og varmt når me gjekk i ly for vinden. Det bles så pass hardt at det var nesten som rennedrev langs Solastranda med sand i staden for snø. Eg veit ikkje om sanden blir lagt tilbake, men det må ha vore ganske store mengder som hadde blåst vekk. Stranda såg hardtrakka ut, og sanden låg i driver på og langs vegen. Temperaturen har vore lite å skryta av dei siste dagane, men du all verda så grønt det er ute. Me får vri litt på ein nordnorsk song og synga: «Me he lyset, og snart æ det sommar».

Sidan me først var på ein lokal langtur, unna me oss middag på Ikea. Komlene smakte veldig godt. Etter lufteturen har eg brukt lordagskvelden på å skriva. Det er ikkje synd på meg, eg gjer det med glede. I kveld er det redaktørarbeid i samband med boka eg lagar i lag med jentene mine på skapande skriving i kulturskulen. Kvart år gir me ut ei bok slik at ein god del av tekstane deira kjem mellom to permar og får «evig liv» i ei «ekte bok». Det er veldig kjekt arbeid, men samtidig ein stor jobb, eg har aldri våga å telja timane eg brukar på det… I år har eg prøvd å få unna dette arbeidet tidlegare enn vanleg sidan eg visste at det kom til å bli utruleg travelt å kombinera det med eksamen, men framleis har eg ein del arbeid att før eg er ferdig. «Maskerade» heiter boka vår i år. Det er ein tittel som passar godt til tekstane.

I morgon har eg tenkt å få ferdig tekstane til mappe-eksamen. Det er nokre dagar før fristen, eg er klar til å få levert dei, og engsteleg for at noko kan gå gale om eg prøver å senda i aller siste liten. Då eg hadde heimeeksamenar på tid før jul sa eg at det var frykteleg frustrerande å få så lite tid på tekstar eg visste eg kunne gjort mykje betre om eg hadde fått fleire timar. Nå oppdagar eg at det faktisk ikkje er bare enkelt å ha god tid heller, eg føler aldri at det blir godt nok og blir sitjande og finpussa og i tillegg lura på om eg kanskje burde begynna heilt på ny og gjera det heilt annleis… Det som er mest frustrerande er at eg må skriva så kort, det finst mange viktige ting som eg aldri får sagt sjølv om eg sit og strippar setningane til dei er utan eit einaste unødvendig ord, og i tillegg sit eg og leiter etter synonym med færre bokstavar. Det er heilt sikkert oppdragande… Nå skal eg ikkje masa meir om desse tekstane, i morgon skal eg skriva noko heilt anna, og sikkert mykje meir interessant… 😉

Heidi

Det er ikkje bare bare når fru Huskestuen vier seg til kompetansehevande studier. I går var det fint lite att av stemmen min, og i dag morges var han så godt som fråverande. Eit lite sjokk var det og å kikka på mobilen sin frå oppvakningsmodus i senga og sjå at det på framsida vart forkynt ei plussgrad og snø på Bryne. Først trudde eg at det måtte vera eit eller anna gammalt som kom opp ved ein feil, men det viste seg å vera nærare sanninga enn eg ville hatt fantasi til å tru. Etter inntak av halstablettar, sveitsiske urtedrops og heksebrygg i form av langtidsoppkok av ingefær og sitron kombinert med masse honning og helsebringande krydderte, så fann eg ut at dersom eg klarte å avstå frå talens bruk fram til arbeidskravopptaket skulle gjerast, så ville eg nok klara å få orda fram…

Det største sjokket denne morgonen var at då eg kom ut på arbeidsromet så var begge dei stasjonære datamaskinane heilt svarte og umoglege å få liv i. Eg hadde bruk for dei begge to for å jobba med teksten og gjera opptak, så det passa dårleg… Eg fekk sms-kontakt med Leif som hadde høyrd rykte om at det hadde vore eit kraftig torever i natt, og at dei i beste fall bare var av fordi straumen hadde vore utkopla…

Etter instruksjonar fekk eg liv i hans maskin, men det viste seg at det passordet han hadde send meg ikkje fungerte. I frykt for at alt skulle låsa seg, bad eg han ta kontakt når han hadde ein undervisningsfri pustepause slik at me kunne diskutera det.

Så kom det problemet som er så idiotisk at eg kanskje ikkje burde setja ord på det ein gong… Eg har fått meg ein ny mac fordi den gamle var veldig oppbrukt og nå kunne eg ikkje på nokon måte finna nokon påknapp. Eg leita både på skjermen, tastaturet og på dei to svarte små boksane som eg trudde kanskje kunne vera harddisken eller sjølve datamaskinen. Den einaste gongen eg kjenner meg gammal er kvar gong eg tek meg i å sakna elektriske apparat med ein tydeleg og markant på-knapp som ingen var i tvil om kor var, der lyden var ein brytar ein kunne skru på og der ein ikkje hadde bruk for nokon slags form for fjernkontroll eller tilsvarande forvanskande form for artifakter og duppedittar… For å vera ærleg så er det ikkje så sjeldan eg er akkurat der…

Sidan min mann og it- rådgjevar tydelegvis var stuck i ein undervisningssituasjon prøvde eg å melda eldstesonen i tilfelle han tilfeldigvis hadde ein arbeidstime utan elevar. Det hadde han. Via facetime fekk me filma heile installasjonen eg ikkje fekk på, og det viste seg å vera eit millimeterstort på-ikon nederst på den eine svarte boksen. Ikkje såg eg noko som såg ut som noko ein skulle kunna trykka på, men det ordna seg til slutt. Eg sende melding til dei andre på gruppa mi om at det var dataproblem i heimen, men at det kom til å ordna seg.

Det gjorde det og, i aller siste liten, nesten. Eg skal ikkje røpa noko passord her, men eg insisterer på at det er fleire enn meg som ikkje ville ha forstått at dei to første teikna i koden «po», betydde passord og ikkje skulle tastast inn… Eg har for lengst oppdaga at eg ville ha vore eit drøymeoffer for dataterror, det skal ikkje så mykje meir til enn ein utdregen stikkontakt til for å setja meg ut av spel. Dersom kaoskreftene prøver å visa meg at nettstudier ikkje er noko for sånne som meg, så kan eg svara med eit triumferande smil at nå er eg snart i mål… Eg fekk til og med tid til å panikkrydda litt i den hylla som heilt utan min vilje kom til å tena som kulisse for opptaket. Framleis vil nok dei færraste tenkja at eit menneske med ein slik struktur i hyllene sine må vera ein uvanleg ryddig student og ein ordensprega medarbeidar, men det hjalp litt frå utsikten i går. Dessverre hadde eg bomma litt på nedslagsvinkelen sidan dette var eit kamera og ikkje eit speil. Kristin i gruppa mi logga seg på i rett tidspunkt til å sjå ein stressa kaotikar orøva å manipuler billetutsnittet ved hjelp av vriding på skjerm og framtrekking av skrivebord.

Opptaket gjekk bra trur eg, og akkurat nå når eg prøver å festa dagen til tastaturet hylest det høgt inne i stova. Katten har kome inn katteluka med ei skada mus. Plutseleg følte eg behov for å seia at eg kanskje er litt sjuk i dag likevel… Litt for sjuk til å jakta på skada mus…

Heidi

smacap_Bright

Livet er aldri så grønt som i mai. Ein kunne bli frista til å tru at desse bileta er redigerte for å få grønfargen grønare, men slik er det ikkje. Akkurat så grønt var det i går kveld i Sandtangen. I tillegg song svarttrosten vemodig vakkert både i skogen og i nabolaget vårt. I dag morges sykla eg til skulen i iskald vind medan grøne slør blafra frå alle vinklar i synsfeltet. Det ser ut som om alt som kan springa ut er i ferd med å gjera det akkurat nå. Pollen av alle slag blir piska mot auge og nase og blandar seg med ei aldri så lita vårforkjøling som har sett seg i halsen og nesten teke knekken på stemmen min.

smacap_Bright

«Du har ikkje vurdert å heller gå heim og leggja deg?» spurde ein av elevane då eg prøvde å gje dei grunnstrukturen i det som ein gong hadde vore sovjetunionen mellom heftige hostekuler. Som ei innleiing til timen hadde eg formant dei om å snakka med veldig roleg innestemme eller vera rolege slik at eg slapp å heva min eigen hese stemme meir enn absolutt nødvendig. Heldigvis kunne eg beroliga dei med at det å leggja seg sjuk hadde eg på ingen måte tenkt å gjera, det meste går over av seg sjølv…

smacap_Bright

Vel heime tok eg med meg Iben på ein skikkeleg «blåsbort-tur» i vogna. Handlenettet bles ut av bagasjekorga under slik at me måtte springa etter det, og vogna måtte snust etter vinden slik at barnet fekk pusta. Ein stad var vogna nesten i ferd med å velta i eit vindkast, og tre av dei oransje gerberaliknande blomane me kjøpte med oss for å pynta til helga, knekte nakken i vinden. Heldigvis har me både små og store vasar i heimen, så alle kom i vatn.

cof

Barn som veks opp her får kjenna naturkreftene på kroppen. I ein song eg skreiv til Gjesdal kulturskule ein gong står det at «med nordavind i ryggen kan du klara alt som er». Det er eit merkeleg klima me har med sommarvarme og sol for ei vekes tid sidan og iskald vind og åtte grader i dag. Det skal seiast at då eg budde i rolegare vindstrok i landet vårt, så sakna eg vinden forferdeleg. Det er noko ganske forfriskande med å bli skikkeleg ruska opp i av og til.

smacap_Bright

I morgon skal me gjera opptak av ei gruppeoppgave til studiet, me har bare dryge fem minutt kvar til taletid, så stemmen skal nok halda til såpass bruk. Nå må eg bare sjå på det eg skal seia og prøva det ut med stoppeklokke. Det å snakka med begrensa taletid er utan tvil ei nyttig øving for slike som meg…

cof

Eit litt kritisk punkt er at eg skal låna Leif sin datamaskin når opptaket skal gjerast. Maskinen er stasjonær på arbeidsrommet vårt og står dessverre slik til at kamera fangar opp ei alt anna enn ryddig hylle som kjem til å stå bak ryggen min. Eg reknar ikkje med at faglærarane mine kan stryka nokon på grunn av manglande struktur i hyllene i heimen, men bakgrunnen plagar meg litt. Om nokon skulle ha eit skjermbrett med fototapet av ein strøken heim, så må dei bare seia i frå. Eg har diskutert saka med eit menneske som meiner at eit tilfeldig opphengt ullteppe over hylla vil få det til å sjå «ennå meir rosje ud». Det kan tenkjast at eg rett og slett må stela frå dyrebar studietid i morgon tidlig og rydda i hyller i staden…

Nå får eg helsa med fred, solskin og nordavind, og via meg til «fornuftigare sysler».

Heidi

oznor

Det er jammen blitt første mai dette året og. Eg har lova meg sjølv at Mai-bloggen skal det nok bli ein råd med sjølv om dette garantert blir fire travle veker. Nokre prosjekt er så viktige at det ikkje går an å bare droppa dei, og nå er det på tide å prioritera skriving på Sporisand. Kva eg skal nedprioritera har eg ikkje bestemt meg for endå, men det vil vel visa seg…

Kirsebærtreet blømer sjølv om det fekk så hard medfart med saga sist det vart beskore at eg trudde det aldri meir kom til å bera blomar. Bjørka står grøn, og kveldane luktar slik dei bare luktar når bjørka nettopp har sprunge ut og nokon har slått graset for første gongen på denne sida av vinteren.

På Bryne skule har heldigvis eitt av desse fantastiske rosa trea fått lov til å stå etter at kommunen tok vekk ein heil del tre frå skulegarden nå i haust. Var det opp til meg, skulle alle tre få lov til å stå viss det ikkje var direkte farleg å ha dei ståande. For det eg veit så kan det ha vore tryggleik som var grunnen til at nokon dukka opp med sagene sine, men det er fint å framleis kunna gleda seg til den korte rosa vårbløminga på uteområdet vårt.

Av og til skulle eg ynskja at bestemødre hadde betre tid slik dei hadde det i barndomen min og framleis har det i ein del biletbøker. Det er eit nokså langt sprang mellom ei bestemor med dult og tøfler ventande i ein stol og med all verdas tid i fanget til slike bestemødre som har både ein og to jobbar, studerer og snart skal ha eksamen og i tillegg har ein del andre ting som bør og må ordnast. Likevel trur eg kanskje at ein som mormor veit kor fort eit lite menneske blir eit mykje større menneske, og derfor har vit til å prioritera og elska tida med eit veldig lite menneske den korte stunda tida er der. Det å dela hus med veslejenta i fire månadar har vore ei sann glede på alle måter, nå må me bare nyta tida før ho om eit par veker eller månadar tek med seg mamma og pappa og flyttar inn i nyombygd hus.

dav

Det er faktisk heilt ok å vakna på ein fridag av at nokon står utanfor døra og ropar «Mojmoj» for så å klyva gledesstrålande opp i senga di, klar for ein ny dag. Det interessante i dette er at veslejenta i lengre tid har sagt «mommor» heilt rett med ein kontant skarre-r på slutten og heilt jærsk intonasjon. Den siste veka har ho prøvd seg på morfaren sin austlandsk variant, spesielt når ho er i saman med han. Me tre vaksne i heimen som ikkje snakkar med rulle-r, synest den slags sidevegar i språkutviklinga er bort i mot litt bekymringsverdige.

Eg veit eg har sagt det før, men eg observerer heile språkutviklinga med stor interesse. Det er så spennande å sjå det som skjer når eit menneske venner seg til «talens bruk». Det er fascinerande kor mykje ein kan kommunisera sjølv med eit nokså begrensa ordforråd og gester, spesielt dersom dei ein kommuniserer med kjenner kodane. At «ho-ho-ho-ho-ho» sagt i eit spørjande og muntert tonefall betyr at ho leiter etter apekatten sin er innlysande for husfolket. Og ei utstrekt hand og eit tydeleg «kykeliky» betyr at nokon har lyst til å leika med påskepynten…

Det er og fascinerande korleis eit menneske plutseleg får eit påtrengande behov for å læra seg ein ferdigheit ein så langt ikkje meistrar. «Hoppa!» har vore det store mantraet den siste veka. Det vil seia at ho står på eit trinn i trappa, sparkar frå med den eine foten og kastar seg tillitsfullt framover mot det som i beste fall er ein ventande vaksen med armane klare for å ta i mot. Ho øver og på «hoppa» på golvet, går ned på huk og prøver å sparka i frå utan at nokon skal påstå at spensten er til stor hjelp endå. Men fortset ho å øva på «hoppa!» i nokre veker til, så skulle det ikkje forundra meg om ho fekk det til…

Elles så har studiene teke plassen for eventuelle raude faner og solidaritetshandlingar i dag. To mappeeksamensoppgåver skal ferdigstillast for innlevering innan 8. mai, ei gruppeoppgåve skal skrivast, formast, filmast og leverast innan sundag kveld. 27. mai er det gruppeeksamen. Det er veldig travelt akkurat nå, men studiet går mot ein ende. Det har vore interessant og nyttig og ganske travelt å ha på dette toppen av alt det vanlege, så det skal bli greitt å koma i mål. Læringsstrategiar og lesestrategiar er ein viktig del av pensum, og eg prøver å praktisera dei på meg sjølv. Det går opp for meg at eg alltid har hatt som ein strategi å prøva å læra meg absolutt alt i pensum. Det kan fort bli ein tungvinn måte å gjera det på når bøkene er veldig mange og døgna like korte som dei alltid har vore. Eg har og prøvd å læra meg begrensningens kunst i skriving av tekstar, fordi eg synest antal ord me får lov til å ha med i ei oppgåve er omtrent halvparten av dei eg har brukt når eg har laga eit førsteutkast over det eg absolutt synest eg må ha med…

Dette har sikkert vore oppdragande, det viser bare ikkje så godt på bloggen endå… Korleis det blir med tid til skriving får visa seg, men ein kort tekst kvar dag i mai er målet…

Fred og solidaritet.

Heidi

Og visst har voren kome, stillferdig og smygande slik at me nesten ikkje har lagt merke til det. I går kom elevane opprømte inn etter friminuttet og erklærte at «Det er kokvarmt ute, me må få utetime eller i alle fall opna eit vindu!» Det må innrømma at den herverande læraren ikkje gjekk med på utetimeforslaget, her gjeld det å prøva å koma i mål med årsplanen i samfunnsfag. Heldigvis har dei andre lærarane på trinnet mitt teke gjengen med på sykkeltur i dag, så eg trur ikkje det er frykteleg synd på dei. Eg for min del har sitte heime og klart å koma i mål med ei elevtekstanalyse som skal leverast seinast sundag. Som alltid har eg brukt mange timar på å sitja og skriva om samt fila på setningar for å få det kort nok til det oppgitte antal teikn utan mellomrom. Dette studiet har latt meg sjå kor ordrikt eg vanlegvis uttalar meg om ting, og det er utan tvil sunt å læra seg noko om begrensninger. Heldigvis kan eg utbrodera og boltra meg her på bloggen min, og eg slepp å laga lange og innvikla referanselister der eg småmysande prøver å fokusere skjermen så godt at eg klarer å sjå om alle punktum, komma, parentesar, mellomrom og kursivar er på rett plass…

Nå er det mindre enn to månadar att til eksamen, og framleis er det mykje som skal gjerast. Då eg begynte på dette studiet tenkte eg at noko måtte eg vel prioritera vekk i allereie overfylte timeplanar, eg visste bare ikkje kva… Nesten til mi eiga overrasking så har eg rukke nesten alt eg pleier å rekka, det einaste det har gått verkeleg hardt utover er bloggen min. Evna til å organisera seg så strukturert og planmessig er eg nesten overraska over at eg må ha i meg, og eg gleder meg veldig til å ha tid til å gjera ingenting.

På tysdag skulle eg handla litt på butikken ved skulen i mellomrommet mellom dei to jobbane mine, skule og kulturskule. Eg trudde eg hadde eit tøynett i veska, slik eg pleier men det hadde eg gløymt denne gongen. Eg hadde tenkt å be om ein pose, men til mi eiga overrasking høyrde eg stemmen min seia: «I dag trur eg rett og slett at eg må få ein pause…» Mannen i kassa snakka i telefonen samstundes som han ekspederte meg, såg litt forvirra opp, og tenkte: «Eg høyrde nok feil», det var ein pose ho bad om…» Og pose fekk eg… Eg smilte litt for meg sjølv for eg tenkte på det eg ein gong las i skriftene til Sigmund Freud, at feilsnakkingar, feilskrivingar og førgløymelsar ofte ikkje er tilfeldige, men viktige meldingar frå undermedvitet…

Men livet er godt. I dei fulle dagane mine er det mange reine gledesprosjekt, og mange som nesten er det. Me lever midt i livet med liv i begge armane, mellom anna i form av å dela hus med eit lite menneske som snart er halvanna år og som har gode smil, mjuke kinn og eit stort arsenal varme klemmar.

Snart skal eg bli ein pasjonert bloggskrivar igjen. Det gler eg meg veldig til. Eg har i tillegg god tru på at eg kanskje får til å skriva små innlegg kvar dag i heile mai månad, slik eg ser gjort i veldig mange år. I alle fall blir det romslegare skrivetider i juni.

Nyt våren alle saman!

Heidi

Påfyll til sjel og tanke gjer godt. Nokre gongar ligg impulsane og dirrar i kvardagslufta i dei roma ein bur og arbeider i. Andre gonger trør ein inn i andre og større rom og finn noko der som ein ber med seg lenge, og kanskje til og med må dela med andre. Eg har lyst til å dela tre slike opplevingar med deg som les her, kanskje når impulsen deg i dag, kanskje seinare. Det er det som er det rare og fine med tankar og rørsler mellom menneske, dei held fram med å skapa nye tankar ut frå kven det er som tenkjer, og med dei erfaringane alle menneske ber med seg.

På torsdag var eg på teater i lag med kolleger, me såg Cabaret, eit stykke eg hadde tankar og forestillingar om frå før, men som eg gleda meg til å sjå i ny og lokal drakt. Det eg såg rørde meg langt inn i sjela. Dette å vera menneske, å lengta etter glede og kjærleik, å villa underhalda og underhaldast, dette å villa gå i flokk med andre, og dette å villa sleppa å bli drogen ned i alt det som er vanskeleg og gjer vondt… Skodespelarane var kjempeflinke, spesielt gjorde Mareike Wang og Even Stormoen inntrykk på meg. Handlinga foregår på eit litt frynsete varieteteater i Berlin i mellomkrigstida. Det første som rørde meg var at dei som jobba med cabareten var menneske som gav inntrykk av å ha vore ute både ei og to vinternetter før med ekte menneskekroppar, med slitte kostyme og ansiktsuttrykk. Dei utstrålde ein slitt og melankolsk råskap som gjekk rett i hjartet på meg.

Stykket handlar om kor vanskeleg det kan vera å vera menneske, og kor lett det er å gjera som flokken og ikkje sjå at ein trør feil. Plutseleg gjekk heile teatertruppen med armen løfta til nazihelsing, og ein av hovudpersonane oppdaga plutseleg at han hadde tent lette pengar på å spreia nazipropaganda. Alle i salen forstod kor gale det kom til å gå utan at karakterane på scenen klarte å sjå kva dei var med på. Dei hadde meir enn nok med å takla dei krevjande kvardagsliva sine og såg ikkje at undergangen nærma seg før det var for seint.

På fredag var eg på gospelkonsert i kyrkja med to kor, New-Orleans-inspirert jazzband og innflogen afroamerikansk solist. Det var ei stor oppleving. Songar som «Just a closer walk with thee», «When the stars begin to fall» og «Oh I´m just a weary pilgrim», gjorde det så tydeleg for meg korleis det å syngja slike songar og det å kunna tru at ein er i ein større samanhang og i ein større kjærleik enn den jordiske, har sett mot i menneske gjennom vanskelege tider og hjelpt dei å ta vare på håpet og gleda. Det stod og klart for meg at me treng ei tru full av håp til å halda oss fast i, og til å holda oss oppreiste av i tider som dette og. Eg gjekk ut der i frå med kroppen full av glede.

cof

På sundag kom eg meg så vidt i veg på sundagsgudsteneste. Det var ein gudsteneste med familiefokus, og sidan eg ikkje hadde barn å ta med meg vurderte eg å ta det med ro heime og høyra på radioen. Heldigvis kom eg meg dit, for dette viste seg å vera mat for sjela både for såkalte vaksne og for barn i alle aldrar. Temaet var Jonah som vart slukt av ein stor fisk, og altarpartiet var slik at me såg halen og kjeften på ein kval stikka ut på begge sider. Jammen talte ikkje denne historien og til meg på ein måte som møtte tankane mine der dei er heime for tida. Plutseleg stod «barneforteljinga» om Jonah for tankane mine som eit høgaktuelt kall til handling.

For å oppsummera kjapt for dei som ikkje heilt har barnelærdommen fremst i tankane: Jonah vart send av Gud for å fortelja folk i byen Ninive ei forferdeleg historie om dom og undergang. Han prøver å ryma, og i strabasane for å sleppa unna havnar han i magen på ein stor fisk, før han etter tre dagar blir spydd opp, og til slutt luskar til Ninive for å framføra domsprofetien og spå at byen skal bli øydelagd. Folk i byen angrar, og øydelegginga kjem ikkje likevel. Jonah blir sint på Gud og meiner at han har tapt ansikt til inga nytte, undergangen kom jo ikkje… Gud må halda opp spegelen for han slik at han ser at eigen stoltheit er ein liten sak i forhold til det at tusenvis av menneske vart sparde.

Ei gruppe barn hadde jobba med teksten på førehand og skulle få fortelja om sine tankar. Stikkordet kval fekk dei til å assosiera til kvalmagar fulle av plast…

Både altaret og presten og alle som hadde oppgåver i denne gudstenesta stod «midt i kvalen», og for den som hadde fantasien i orden var det mange tankar ein kunne spinna seg rundt dette. For meg vart fasiten tankar om å våga å sjå, tankar om å våga å seia frå og tankar om håp og ei lysare framtid. Er det ikkje det me trur på i kyrkja. Som det står i håpstangoen frå latin- Amerika. «Så kan vi holde ut i harde tider, så vet vi Gud er nær selv når vi lider…»

cof

cof

Barna hadde laga ei bønevandring i kyrkja der det mellom anna var eit bønetre der ein kunne henga opp papirstrimlar i ulike fargekodar, ein farge for takk, ein for vanskelege tankar … To barn stod ved døypefonten og teikna krossmerke på hendene til dei som ville velsignast. Barn dansa, barn var forsongarar og barn løfta fram vin og brød i nattverdsinnstiftelsen. Barn er sjølve håpet, og det som gjer at me aldri må slutta å kjempa for ein meir rettferdig verden og ei jord som kan ta vennleg i mot nye generasjonar lenge etter oss.

Og om me endåtil må la oss sluka,
av store kvalar med og utan plast i magen,
slukast av det store mørket,
kjempa i dødsskuggens dal,
skal me vita
med kvar fiber i kroppen,
at her har det skjedd under før,
for den som stirrar vondskapen rakt i auga,
og ikkje prøver å flykta
frå det som må gjerast
frå det å ta dei beiska orda i munnen
og halda speglane høgt oppe
sjølv om me fryktar vårt eige bilete der inne
meir enn noko anna vondt.

Heidi

(PS: Diktet på slutten er eit uferdig førsteutkast, men det høyrde heime her.)

Livet er møblert av gode ting. Så mange gode ting at det kan bli knapt med tid til slikt eg gjerne skulle hatt tid til, som det å fanga tida i eit blogginnlegg i det ho spring forbi. I dag tek eg meg den tida.

Eg er i den heldige situasjonen at eg akkurat nå deler hus med eit lite barn. I tillegg deler eg husvere med foreldra hennar, morfaren hennar, ein hund og ein katt. Noko av det aller finaste er at denne buforma skal vara ei lang stund. Det er fascinerande å sjå eit elska lite menneske erobra livet og språket. Dette med språkinnlæring observerer eg på ein endå meir oppdagande måte enn eg gjorde då mine eigne lærte å snakka. Nå er me inne i ein fase der det kjem nye ord kvar dag. Av og til kjem orda overraskande. Her ein dag henta ho den eine inneskoen sin. Eg spurde «Har du henta skoen?» Svaret var «Tøffel!» eit ord eg aldri har høyrt henne bruka verken før eller seinare. Så gjekk ho glad og fornøgd bort og henta den andre tøffelen.

Ho har oppdaga at den vaksne beundrarskaren synest det er utruleg morsomt at ho svarar «Banan» når nokon spør om ho kan seia pappa. Når ho får akkurat det spørsmålet i ettertid svarer ho høgt og tydeleg «Banan» og ler høgare og meir støyande enn nokon av oss andre. Sannsynlegvis er det meir erfaringshumor enn verbal humor, men kva som foregår i eit lite barnehode kan ein bare gjetta seg til.

Det aller koselegaste med å ha eit barn buande er at nokon ropar begeistra «Hei!» når ein står opp om morgonen, og at denne nokon spring for å henta ei bok og finna eit fang, heilt uanfekta av at morgonen er ei travel tid for alle. Ein god klem og eit entusiastisk «Ha det!» før ho blir kjørt til barnehagen er heller ikkje feil.

Noko av det eg i smug nyt med å vera i lag med eit lite barn, er at songstemmen min blir sett pris på. Det er nemleg ikkje daglegdags for slike som meg at nokon gjerne vil eg skal syngja for dei, eller at dei til og med ser ut til å lika det. Sidan alle lærde fortel at song og småbarn er ein viktig kombinasjon, så syng eg i veg med den stemmen Gud gav meg og som sant å seia aldri er blitt særleg polert.

Det er ganske sterkt å syngja dei songane eg heilt tydeleg hugsar at mor song for meg om kvelden då eg var veldig lita. «Tror du Ole Lukkeøye kommer nu, jeg har lagt meg og jeg venter, kjære du. Mine hender har jeg vasket, aftenbønnen har jeg bedt, og jeg føler nu at jeg er ganske trett…» og «Sov Dukke-Lise, sov og bli stor, ti mens du sover våker din mor…» Så fylgjer eg på med det som var god-natt-songen til mine fire barn «Jeg folder mine hender små i takk og bønn til deg, la alle barn i verden få det like godt som meg…» og med det som mest av alt er denne vesle jenta sin god-natt-song «Når trollmor har lagt sine elleve små troll…» Så kjem i rein sangglede og melankoli «Vinden rider høyt på sky, over hav og land og by, stormen raser tung og hvit, sorg og død kom ikke hit…»

Det som verkeleg har vore songen til oss to, eg og barnet, er «Byssan lull, koka kittelen full, det kommer tre vandringsmenn på vegen». Den begynte eg å syngja for henne då ho var nyfødd og av og til utrøysteleg, og songen var så fin fordi han hadde så mange vers som det tok lang tid å syngja seg gjennom, kombinert med ein trøystande melodi. Den har eg synge for henne fleire gonger i veka heilt sidan då, og det ser nesten ut som om han er spesielt beroligende. Eg opplever at denne teksten på ein spesiell måte tek vare på essensen i livet: To steg fram og eit tilbake, to gode ting, og ein sår og vanskeleg. Etterkvart endrar tonen i teksten seg, og i dei to siste versa er alt godt på ein litt vemodig og sår måte. Det siste verset er noko av det vakreste eg veit:

«Byssan lull, koka kittelen full, tre er tingarna de goda, den ena er vår tro, den andra er vårt hopp, det tredja er kärleken den röda».

Heidi