For ein fantastisk syttande mai det har vore. Plutseleg var sommarvarmen her midt i dette grøne og blomstrande. Det at nasjonaldagen vår blir feira så grundig og har så stor verdi, har nok utan tvil med plasseringa i årshjulet å gjera. Det er vel aldri større grunn til å vera glad i landet vårt enn sånn midt i mai når me nettopp er blitt fridde frå vintermørket og pakka inn i bjørkegrønt. 17.november ville ikkje kunna hatt den same funksjonen.
dav
I dag gjekk eg for første gongen i mitt liv i 17.maitog på Tu. Eg budde der i seks år, men flytta før eg begynte på skulen. I dag fekk eg vera med på å trilla Iben gjennom barnetoget. Det var ei fin oppleving. For ein fin trasé dei går, for det meste på små stier utanom dei store vegane. Iben sovna i det første 17.maitoget sitt, men fekk feira grundig seinare på dagen.
Etter barnetoget kunne me by foreldre og grandtantar og slikt på kaffi og kake, før me alle var inviterte til å eta lunsj på Figgen. Me vart sitjande og prata ute i sola i det som ein gong var hagen til oldeforeldra mine, der May Brit og Jensi har ein blanding av bestemorshage og naturtomt. Bileta i montasjen over er henta der i frå.
Eg innvilga meg sjølv ein total fridag sidan det var 17. mai, og det føltest heilt vidunderleg. Det gav meg ei kjenning av korleis livet kan bli om ein drøy månad når alle eksamenar er avlagd, alle planar, evalueringar og timeplanar skrivne og sommarferien har innhenta oss. At den typen liv ligg så å seia like rundt neste sving kjennest heilt uverkeleg.
Dei lange, lyse kveldane er her. Det er så utruleg fint. Eg avslutta dagen med å gå ein tur aleine.
Heidi
oznor
16. mai, og det er mykje eg kunne ha gjort før morgondagen. Eg har dryge ein mopp over golvet og har laga ein kakebotn som vart litt brend, så derfor bakte eg ein kakebotn til. Eg har funne ei heil strømpebukse i skapet og ein underkjole i ein kasse i kjellaren.
I dag morges viste det seg at andreklassen eg er inne i kvar torsdag morgon hadde noko anna på programmet slik at eg kunne ta ut to timar eg hadde i banken fordi eg hadde jobba eit par timar ekstra tidlegare. Det gjorde at eg kunne få unna ein del kontorarbeid. To uventa arbeidstimar var det finaste nokon kunne ha gitt meg i dag, då slapp eg å sitja til langt på kveld og planlegga neste veke etter foreldresamtalane. Det hender det ordnar seg for snille jenter.
Det blir ei travel helg, men i morgon skal eg ta fri store deler av dagen og feira 17. mai med familien. Det gleder eg meg til.
Heidi
«Har du lese mailen eg sende i dag morges?» Det spørsmålet fekk eg då eg var innom kontoret for å sjekka kor lenge skulen var opplåst i kveld. Eg måtte innrømma at det hadde eg ikkje. Eg lurte på om det var noko spesielt. «Nei, då» fekk eg til svar. » Eg minde bare om at du har ryddeveke denne veka, det er fort gjort å gløyma…» Eg hadde gløymt det… Og eg lurte på kor tid eg skulle få rydda ut og inn av oppvaskmaskinen, sidan eg hadde vakt i matfriminuttet og eit møte rett etter siste time. Så var det henting i barnehage og avlevering til dotter som hadde foreldresamtalar. Så skulle eg rekka mine eigne foreldresamtalar og skunda meg heim til barnevakt.
Ein av mine snille kolleger fiksa oppvaskmaskinen. Resten gjekk av seg sjølv. Nå er eg overmogen for tidleg landing…
Heidi
I dag skal eg vera kort, for me er allereie i den siste timen av døgnet, og eg har ikkje klart å koma meg heim frå jobb endå. Eg trur det er ny rekord i lang arbeidsdag, men eg kan forsikra om at eg fram til nå har via kvart minutt til jobb relaterte forefallande aktivitetar…
Nå har eg gjort klar ei teikneoppgåve til i morgon frå den gamle gode boks «Å tegne er å se.» Tanken hennar er at for å bli gode teiknarar må me bli gode observatørar. Me må gløyma alt me trur me veit om korleis verda ser ut, korleis auge, hender, fingrar og ansikt ser ut. Det me trur me veit vil leggja eit filter over det me ser, og hindra oss i å observera.
Denne oppgåva går ut på å kopiera Picasso sitt Stravinsky- portrett opp ned utan å tenkja over kva me teiknar. Dei fleste blir overraska over resultatet.
Det var det eg tenkte på i dag… Alle erfaringsfiltera våre og dei tillærte tankemåtane som gjer at me ser utan å sjå, observerer utan å oppdaga. Kanskje me bør utfordra oss sjølve litt på akkurat dette?
Det tenkjer eg på i kveld… B-menneske som eg er så kunne eg ha jobba mykje lenger, for eg er i gof flyt, men å vera på jobb til over midnatt, der går grensa. Og flinke fornuftige B-menneske har bestemt at eg og alle andre skal fungera når klokka ringer i morgon tidleg, så då er det vel bare å få på hjelmen og hiva seg på sykkelen…
Heidi
I dag vil eg forsiktig retta lyskastaren mot noko som ikkje alltid er så lett å leggja merke til i mengden av høge stemmar, støy og sterke viljer, – godleiken og vennlegdomen. Av og til legg eg merke til kor mange gode og vennlege menneske det finst, og kor mange som går inn for å vera snille med kvarandre. Det er mykje godleik som sviv rundt oss, men me ser han ikkje alltid for han ropar ikkje så høgt.
I går reiste eg heim att med Vy, det nye togsystemet vårt som heldigvis så langt liknar til forveksling på NSB. Turen heim vart innleia av ein togtur på to og ein halv time til Lunde stasjon. Det er alltid litt nedtur å oppdaga at deler av strekningen du har tenkt å toga går med buss, men i går var det utruleg vakker utsikt frå bussen ut i det heftiggrøne landskapet i ettermiddagslys. Det vart ein slags sightseeing delvis gjennom terreng eg ikkje kan hugsa å ha vore i før.
Ein gut var ute og reiste med faren sin. Før bussen gjekk las han ordet «flytog» på skiltet på naboperrongen. «Er det tog som kan fly?» spurde han faren sin. Han fekk teorien sin avkrefta på ein vennleg måte, men eg mora meg lenge over spørsmålet. Det er jo mykje med ordet flytog som tyder på at det er eit tog som kan fly.
Bak meg sat ein mann som var fortvila fordi han ikkje fann nøkleknippet sitt. Han tok diverse telefonar til menneske som kunne tenkjast å ha funne nøklane og det gjorde meg godt å høyra den vennlege tonen i samtalane han hadde. Han bad drosjesjåførar sjekka bilane sine på ein så vennleg måte at eg skjøna då dei ringde opp at dei både hadde leita og beklaga på ein høfleg måte at dei ikkje hadde funne dei. Til slutt var det eit medlem av familien hans som klarte å finna nøklane og han vart veldig glad og takknemleg. Slike små hjartevarmande høyrespel kan ein få gratis på Vy, det var nesten som barne-TV- serien om «Redda Joppe død eller levande». Då han begeistra takka finnaren, vart eg så glad for at det ordna seg for denne gilde mannen som eg ikkje ein gong visste korleis såg ut, for eg kunne jo ikkje sitja og snu meg i tillegg til å smuglytta.
Etter eit par timar på toget følte eg for å gå inn i restaurantvogna dei hadde reklamert så fint for då me kom på toget med «Varme og kalde smårettar og ferskt bakverk…» Eg følte for å unna meg litt god kveldsmat. Då eg kikka på menyen, sa den sjarmerande mannen som betjente restaurantvogna. «Du trenger ikke å se på menyen, spør mæ hæller hva vi har… Vi har nesten ingenting siden vi ikke har fått fylt opp i Oslo. De æ pinlig å jobbe her i dag». Eg spurde kva han hadde å by på, og han kunne by på «pølse med ingenting», siden det var slutt på potetmos, pølsebrød og lomper. Papir hadde han, og sennep og sprøløk. Så gjennomført sjarmerande har ingen prøvd å selgja meg «pølse med ingenting» før, så sjølv om eg normalt ikkje et pølser så måtte eg nesten slå til…
Nå er ikkje misjonen min å markedsføra nokon av desse to mennene som kryssa min veg i går som heltar… Eg bare reflekterer litt over det at det aller meste kan gjerast med sjarm og hjartevarme. Det er greitt å prøva å hugsa når det går i overkant fort i svingane. Dei fleste menneske vil mest av alt ha gode og fredelege relasjonar til menneska rundt seg.
Heidi
Eg er ikkje så glad i å bu på hotell aleine, det kjennes litt einsamt, men å bu på hotell i lag med nokon, det elskar eg. Dette å vakna og ha mykje å le av for så å ha god tid til ein lang og god frokost før resten av dagen ventar, det kan nesten ikkje bli betre.
Grunerløkka er eit veldig koseleg område med mange sjarmerande butikkar. I går var det Løkkadager med avstengt biltrafikk og marknadstemning. Ekstra gildt var det at Sunniva hadde tid og lyst til å vera saman med oss før ho skulle springa Holmenkollstafett med ein gjeng frå skulen sin.
Dagens planlagde happening var at me hadde bestilt «Afternoon-tea» på teaterkafeen. Der trur eg faktisk ikkje eg har vore sidan me var på studietur i Oslo med spes-ped- klassen i 198, då ein av kelnarane snubla i veska mi… Det er jo ein stad med stil og sjarme, med oppdressa kelnarar og kjendisar både på veggene og i lokalet. Denne dagen var det minst eit konfirmasjonsselskap der, og antrekka varierte frå bunad til regnjakke og joggesko. Sjølv hadde eg tenkt at velbrukte joggesko kanskje ikkje var innanfor dresskoden, men eg fekk liksom aldri tid til å skifta.
Aftrenoon-tea er sjølvsagt etter engelsk tradisjon med tradisjonell te på kanne. Kvar gruppe får tildelt eit etasjefat med laksesmørbrød, smørbrød med kjøttpålegg, sandwichar utan skorpe med agurk og majones mellom laga, scones med syltetøy og clotted cream til, og eit utval makronar, vannbakkels og andre småkaker. Herlegdomen kan bestillast med eller utan eit glas sjampanje inkludert.
Maten smakte godt, og me vart stappmette. Me syntest jo me burde smaka på alt, og klarte det nesten. På veg ut dukka den gamle shlageren frå sekstitalet opp i hovudet mitt: «Jeg vet hva du tenker min kjære», med Inger Rypdal. Den der litt ironiske songen om ein mann det karrieremessig har lukkast for i livet. Der står det nemleg i eit av versa «Ditt sted er teaterkafeen, der mottar du faktisk meny…» På trikkehaldplassn googla eg og fann songen på youtube, så den nynna me på heile vegen heim til Akerselva. Der måtte me over på «Når kastanjene blomstrer i Bygdø alle», for der var det så fine kastanjetre.
cof
Om kvelden måtte me leita litt for å finna ein stad for kveldssete, sikkert på grunn av kombinasjonen laurdag og Holmenkollstafett. Det var fullt hus over alt, men til slutt fekk me kapra oss eit bord i kjellaren på ein italiensk restaurant og var godt fornøgde.
Heidi
oznor
Me går ut av hotellet og ut i regnet att. Håret er tørka med fønaren, men jakke og sko er framleis gjennomvåte. Me går langs Akerselva alt er så fint og grønt. Folk går under paraplyar eller småspring for å koma seg under tak. Det er ikkje så langt me skal. Inn gjennom ei gatedør gjennom ein koseleg bakgård med grøne planter, inn ei dør og opp ei trapp. Der ventar Heidi på oss, tek i mot oss med klemmar og tek i mot dei våte kleda. Inne luktar det så godt av nylaga mat.
Så gjer me det som gamle venninner gjer når dei møtest, pratar og pratar time inn og time ut. Me lyttar og lagar bilete saman om korleis livet er og ser ut.
Når me går heim regnar det ikkje lenger. Her i byen bles det ikkje iskald nordavind, så det kjennest varmare enn heime sjølv om termometeret er meir i mars enn i mai. På brua over elva står ein mann og kysser kjærasten sin. Det er omtrent midnatt når me kjem tilbake og låser oss inn på hotellromet bak den fancy grafittidekorerte døra med jungeldekor som forkynner slagordet «animated, but good». Me diskuterer kva det kan vera meint å bety. Eg fyller dopapir i jobbeskoa og håpar dei vil tørka i natt. Eg tenkjer på alle dei som skal sova ute i denne byen i natt og håpar dei finn ein tørr plass å sova. Eg og Anne Mette legg oss i mjuke senger som luktar reint og svakt av vaskepulver. Me fniser som tenåringsjenter på tur, og på eit eller anna indre plan er det kanskje med litt velvilje akkurat det me er…
Nå ventar ein ny dag, 11.mai 2019. Eg har facetima med Iben som sat i pyjamasen heime i stova og ville snakka med mormor. Ha ein fin dag alle saman, det har eg tenkt å ha 🙂
oznor
Heidi
I Oslo regnar det og det er irrgrønt ute. Med klissvått hår og surklande sko ankom eg hotellet vårt ved Akerselva. Eva Mari og eg har hatt ein koseleg bydag med utgangspunkt i svigerinnekaffi på Bekkestua før me tok banen frå byen. Det er ikkje ofte eg er på kleshenger, men i dag har det blitt kjole, sko og jakke. Me stoppa ved ein skopussar som det på gata og halvsov for å gje han litt pengar. Han hadde med seg ein koffert, noko som minde meg om at eg og hadde ein koffert i dag morges… Heldigvis fann eg han att i ein butikk. Nå er me klare for å gå ut…
Heidi
Det var rett og slett koseleg å vera på søppelplukking med elevane i føremiddag. Regnet var av den lite aggressive sorten som kom loddrett og ikkje vannrett, det var meir enn seks varmegrader ute og det var grønt på den intense måten som nesten gjer ein litt sentimental. Elevane var ivrige og arbeidsomme, og me plukka opp alt frå porsjonssnus og sneipar i store mengder til gamle hundeposar og øydelagde sparkesyklar. Me fann til og med ein gjennomvåt og mosegrodd lenestol i ei grøft. Bare frå oss på sjette trinn vart det ein stappfull tilhengar frå det tildelte området. Eg tippar at den vesle byen vår aldri har vore reinare enn i ettermiddag.
Det er alltid litt nervepirrande å skulla nå eit tog. For førti år sidan kom eg to minutt før avgang, eventuelt tre minutt etter. Då lærtr eg på den ubehagelege måten at om ein kjem for seint til eit tog så kan ein bare gløyma å nå det att gjennom å kjøra vil til neste stasjon. Nå er eg blitt ei middelaldrande og smånevrotisk dame som gjerne står i kø både femten og tjue minutt for å vera sikker på å nå toget. Eg pustar heller ikke helt ut før konduktøren har vore og delt ut billettane og eg kan forsikra meg om at eg er på rett stad til rett tid…
Alt gjekk som eg hadde håpa og foreløpig var det ingen merkbar forskjell å bli frakta med gamle NSB til mitt nye liv som vy-kunde… Eg fekk eit dobbelsete for meg sjølv heilt til Nelaug og konstaterte at akkurat som eg visste frå før så er toget ein utmerka lesesal der ein kan konsentrera seg om å lesa utan å bli forstyrra av alt ein bare nå få gjort.
To bøker og to artiklar med temaet munnlege ferdigheiter i skulen er såpass bra uttelling for tid at ein kunne vurdera tur-retur- billett att og fram den siste veka før eksamen.
Eg høyrde om ein som sat på T-banen og lytta til folk for så å skriva doktergrad om kva folk snakka om. Noko slikt kunne eg tenkja meg å gjera. Eit halvt år på Vy med øyrene på stilkar?
Eg elskar å øya til folk sine togssmtalar, og så lenge eg har tenkt å halda det eg høyrer for meg sjølv, så gjer eg det med nokså godt samvit. Det virkar som om det kjennest trygt å opna seg for vilt framande ein nokså sikkert aldri ser igjen. Eg har overhøyrt store mengder interessante samtalar på toget dei siste førti åra. I dag var det ein av dei gongene eg sjølv havna i ein lang og interessant samtale med medpssasjeren frå Nelaug som var ei triveleg dsme.
Timane flaug av garde. Eg forstår ikkje heilt at nokon kjeder seg på toget.
På Lysaker stasjon vart eg plukka opp av ein bil som akkurat svinga opp framfor stasjonskomplekset. Så vart eg køyrd til døra og innanfor den venta det varm suppe som smakte heilt nydeleg og ein stor heimelaga gebursdsgspresang. Dette er verkeleg hotell i særklasse.
Æææ
Heidi
Nå er eg i den travlaste innsatsen med å få pakka kofferten og rydda litt i papira mine, for i morgon går eg rett frå jobben til toget. Nå skal eg ut på tur. Dersom alt går som det skal, så er eg på toget ca kvart over eitt. Først går turen til Lysaker der eg blir plukka opp av Eva Mari, så får me ein kveld og ein dag i lag før eg reiser vidare til Oslo der eg og Anne Mette skal besøkja Heidi.
Dette har eg gleda meg stort til, for nå har livet gått fort i svingane i ein periode. Det skal bli fantastisk å slappa av i lag med gode venninner. Om nokon skulle lura så er «mitt skip lasta med» pensumbøker, og eg tenkjer at uforstyrra toglesing på 7-8 timar i to omganger kan då ikkje vera så verst…
Eigentleg burde eg sikkert vore heime og skrive frå morgon til kveld og brukt nettene til lesing, men nå trur eg det er lurt å bare pusta roleg eit par dagar. Eg ligg etter med anna forefallande mai-arbeid som utviklingssamtalar og skriving av individuelle læreplanar, men eg veit at eg kjem i mål til slutt. Som Arne Garborg så viseleg har sagt. «Alt lagar seg bare ein ikkje kjem i ulage sjølv». Det har vore gode ord å halda seg fast i mange gonger.
I morgon skal heile skulen etter initiativ frå elevane i sjuande klasse ut og plukka søppel i alle områda rundt oss. Me er stolte over å ha elevar som tek klimakampen på alvor og viser det med lokale tiltak. Dei har ikkje meld det beste veret, så denne læraren skal utstyra seg med full regnhyre så ho ikkje kjem søkkvåt på toget. Nå kjenner me at me er inne i perioden med mange alternative arbeidsdagar. Heldigvis er skulen noko for seg sjølv i mai og juni, det er fint å gjera andre og viktige ting med elevane. Etter sommaren i april drøymer me om å bli innhenta av «mai du skjønne milde». Det er ikkje lett å vita om ein skal pakka dommar- eller vinterklede når ein skal austover, i dag morges var det framleis delvis kvitt på bakken, men heldigvis var det ikkje glatt på vegen.
Så altså, alle fylgjarar av maibloggen min, nå skal me på tur! 🙂
Heidi
sporisand 