Gå til innhald

Stora kalas

april 25, 2004

i gamla hus på landet gillar jag… For tida dreier livet seg mykje om stora kalas. Dessverre ikkje i gamle hus på landet, men ei stor og fin kantine har me fått låna. Det blir nok bra.

Om ei veke i dag skal Ingrid konfirmerast. Me skal ha stort selskap. Me blir førtiseks til bords, og me skal få ti overnattingsgjester. Litt av kvart skal førebust. Bunaden er montert, og jenta er vakker. Sjølv måtte eg sjå på det å få på meg mi eiga folkedrakt som eit tapt slag, noko som i det minste var det ein anledning til å få seg ein ny kjole. Ingen sure miner over det, men eg gjer ikkje opp. Ikkje denne jenta nei…

I går bakte me masse rundstykke til fryseboksen. Me har skrive lange lister over ting som skal ordnast, kjøpt sjokkrosa servietter, nettinglysestaker og vaser på Ikea.
Me har laga lysbileteshow over tida frå då ho vart fødd og fram til nå, skrive to songar, og laga bordkort med teikningane hennar på. Under trappa står det tretti liter brus, i kjøleskapet er det reker og fetaost. Eg har laga ei salme som kanskje skal brukast i kyrkja om komponisten blir klar med melodien, og songaren rekk og øva inn, og eg har liste på kjøleskapet over kven som skal laga kaker.

I hovudet mitt sviv ein vakker tale, og eg har ambisjonar om å få huset på eit bortimot akseptabelt norsk husmornivå før gjestene ramlar inn. I alle fall spindelvevfritt, trur eg… Kjærasten min har planta blomar i dei blå keramikk- krukkene framfor huset, og me har sortert gamle sko i eit forsøk på å rydda opp…

I går ringde Thorbjørg på døra. Ho hadde laga fire former lasagne til festen vår, og vart dermed lokka inn på kaffi. Det varmar at så mange menneske stiller opp for meg når noko skal skje.

I dag må eg montera bunadvesten til Halvard som var blitt for liten og måtte syst ut litt. Så skal eg sjå om eg har lange og mange nok dukar.

Innimellom minner eg meg sjølv om at eg ikkje må bli stressa, for dette skal jo vera kjekt. Og stort sett trur eg på det.

Mest av alt undrar eg meg her eg sit med bileta av ein liten, kvithåra og litt reservert toåring med vurderande blikk og tommeltotten i munnen. Ho som hadde ein bamse som av alle ting heitte Nils Gerhard Elgåsen. Kor hen er fireåringen som elska kaffi og kålstuing, men ikkje likte jordbærsyltetøy? Så ufatteleg fort tida går. Og så ufatteleg at eg sit her og er ei kvinne i førtiåra som undrar meg over at tida går fort. Det er jo gamle tantar som snakkar slik, og eg er jo….

…nyssgjerrig, barnslig, sentimental og oppegåande.
Ikkje sant?

Heidi

From → Uncategorized

5 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Å, det blir säkert ett jättefint kalas! Det blir något att överträffa den dag hon gifter sig… 😉
    Hoppas psalmen blir klar, den är säkert vacker!
    Om du tycker tiden går fort nu, så vänta tills du får barnbarn! 😉
    Lycka till med kalaset!

  2. Heidi permalink

    Tusen takk, varme tankar kjem alltid vel med.

  3. Tintomara permalink

    Väntar på att få höra hur det gick! 😉

  4. Heidi permalink

    Det vart ein fantastisk dag. Kanskje eg skriv om det snart :-)!

  5. Tintomara permalink

    Ja, gör det!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: