Gå til innhald

Det ligg ingenting på bordet…

mai 19, 2007

Sunniva sin replikk trengjer rett inn i draumen min, og eg fattar straks situasjonen sjølv om eg ikkje er heilt vaken.

Når nokon i familien fyller året ligg det alltid presangar på spisestovebordet, og nå ligg det ingenting der…

“Det var fordi me la oss før dokke,” svarar eg me halvvaken stemme. “Derfor kunne eg ikkje leggja presangane fram i gårkveld.”“Det er greitt,” svarer yngstejenta tappert, men eg høyrer på den knapt høyrbare undertonen at det er er bare så vidt det er akkurat det…

Nokre ting skal helst vera som dei skal. Julestrømpa skal henga oppe på julaften, påske-egga skal liggja bak gardiner og sofaputer første påskedag, og på gebursdagar skal bordet vera dekka av noko som kan pakkast opp…

Her er det bare å koma seg tappert ut av behageleg søvn og varme dyner. Snart er det heile på plass: Rollerblades, sølvkors, to T-skjorter og pengar frå farmor, pengar frå mor sin onkel og ein jakke frå far sine tanter. Frå sine eldste sysken får ho kvit handveske, parfyme og halsgropsmykke.

Så er det frokost. Ho har to overnattingsgjester, syskenbarn og hjertevenninne Vilde, og bestevenninna Irene. Me et i stova på duken frå i går. Nytint loff og rugbrød, spekepølse, smør og to sortar syltetøy.

Så må me forhalda oss til eit ikkje heilt uventa dødsfall. Hamsteren ligg pladask i buret sitt og pustar ikkje lenger. Det er nok alderdomen som innhenta han. Det blir felt nokre tårer. Då Sunniva fylte ti eller elleve, fant ho begge hamsterane sine døde. Det var synd at dette skulle skje igjen. Men Halvard og Sunniva trøyster einannan me at me dei siste dagane har gjort alt i vår makt og litt til for at det vesle dyret skulle ha det bra. Og i hamsterboka eg smuglas på dyrebutikken i går stod det at gamle hamsterar ikkje hadde det vondt, dei vart bare så veldig trøytte…

Halvard og meg mekkar kiste av ei litt for stor skoøskje som me forminskar og teipar saman, men like før me er ferdige kjem Sunniva. Ho har funne kiste ho og. I ei mykje mindre kolsvart skoøskje blir vesle Shadow lagt til evig kvile, liggjande i kvilestilling på sida med opne svarte kulerunde auge. Han er innetulla i ein heilt ny rosa vaskeklut oppå ei seng av rosa blomstrete serviettar. Med seg i kista får han friske salatblad. Så blir skoøskja surra med gullfarga band og Vilde lagar bårebukett av liljekonvallar og blå klokkeblomar. Sunniva skriv skilt til kista.

RIP
Shadow
Den beste hamsteren i verda.

Kista blir sett på stovebordet til den som tek utfordringa å grava eit hol i bakhagen. Så blir dei siste tårene tørka og dagen kan begynna.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. May-Lis permalink

    RIP Shadow. Det skal ikke være lett. Det er tross alt ett levende vesen som er gått bort. Vi som har dyr selv vet hvordan det føles.

  2. Heidi: permalink

    Ja, som Sunniva seier, det dumme med å ha dyr er at ein av og til må gå rundt og vera redd for at dei skal døy…
    Eit ganske godt uttrykk for korleis det er å leva…

  3. Maren permalink

    Det var den tristeste historien eg har hørt!Er begravelsen over?Klem fra M

  4. Heidi: permalink

    Maren. Ja ganske trist. Men han hadde jo levd eit langt og godt hamsterliv.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: