Gå til innhald

Det blømer på ein annleis måte

mai 30, 2007

i bedet framfor huset mitt. I alle fall kjem det til å gjera det. Det er store tuer der frå før med to slags gule blomar. Eit og anna anna er det og som kjem opp kvart år, utan at eg veit kor det kjem frå. Og eg har ikkje hjarte til å riva opp det som blømer sjølv om det strengt tatt ser litt rart ut at ting står slik hulter til bulter….

Nå har eg vore hos onkelen min og henta tre slags sommarblomar som han har odla fram til meg. Gule og oransje tagetes, raude begonia og nokre blå blomar som eg ikkje hugsar kva heiter.

Eg har alltid likt å ruska saman bukettar av alt eg finn, og ikkje hatt så veldig sansen for ni gonger ni tulipanar planta på strame geledd. Meir eller mindre med vilje planta eg blomane heilt utan system innimellom det som var der i frå før med tanken at alt som er vakkert kvar for seg er vakkert saman…

Nå har eg eit slags glimt av sjølvkritikk. Eg er ikkje sikker på om det blir fint i det heile tatt… Det ser rett og slett litt rotete og planlaust ut, akkurat som bileta på veggen min, som heng litt etter ledig spikar-prinsippet inntil vidare… Men dei er nå fine kvar for seg og saman likevel då…

Me får sjå. Kanskje bedet blir oppsiktsvekkjande kreativt, frodig og flott når det bare får veksa seg til…
Eller kanskje ni gonger ni tulipanar er litt flott likevel? Stramt og ordentleg og minimalistisk, liksom?

Mary, Mary, quite contrary, what does your garden grow?

Eg har vore litt for trøytt i dag og, men i morgon får eg langhelg att. Og ute skin sola, sjølv om det er relativt kjøleg. To velstelte unge menn på trappa hos onkelen min. Eg diskuterte med meg sjølv om dei var Jehovas Vitner eller mormonarar. Eg haldt ein knapp på det sistnemnde, men dei var Jehovas Vitner. Det er vanskeleg å vera venleg avvisande. Eg kjenner meg jo på ein måte att i dei. Eg har og ting eg er så overbevist om at eg ynskjer å det med andre. Derfor blir det alltid samtalar ut av det.

På eit eller anna vis føler eg litt at eg misbrukar tida deira. Eg er jo veldig overbevist om at dei ikkje klarer å overbevisa meg om det dei trur på, og samtidig at dei er så oppbacka og programmerte at dei ikkje vil høyra på meg heller. Så er me like langt og like gode… Men eg ynskjer å visa dei respekt. Dei føler seg nok ofte både avviste og kjeppjaga…

Verda er ein underleg plass. Er det bare eg som ganske ofte har ei kjensle av å leva i ein sit-com? Av og til blir eg omtrent overmanna av trongen til å setja meg ned og le høgt og lenge.

Life is a cabaret, old Tjom, so come to the cabaret…

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Torhild permalink

    Det er ikkje bare du som har det slik…….eg ler høgt og lenge rett som det er!!! God litteraturhelg til deg!! Me snakkast sikker etter alle turane våre!!

  2. Tintomara permalink

    jag brukar säga tll Jehovas vittnena att de tär bättre att de går och omvänder någon hedning än slösar tid på mig…
    vilt och frodigt ska det vara i rabatterna, det låter som om dina och mina kan vara ganska lika. Jag har svårt att ta bort något som lever. Vördand för livet, du vet. (Albert Schweizer). Därför finns det också krukväxter här som snart drar sitt sista andetag – men inte riktigt än….

  3. Heidi: permalink

    Akkurat, Tintomara.Vördnad for livet. Og hos meg strekkjer det seg veeeldig langt.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: