Gå til innhald

Saksofon i sommarkvelden.

juni 26, 2007

Eg tek tilbake alt ufordelaktig eg sa om Santa Cruz. Staden har vist seg å vera ei perle.

Eg gjekk ned til stranda i lag med Halvard og Sunniva. Heilt nær til stranda, like ved der folk bada, leika det ein sel. Det har eg aldri før sett: Her kunne ein fått ein variant av å symja med delfinar, nemleg å symja med selar…

Me vassa ut i vatnet, men det var ganske kaldt. Dessutan var det veldig misfarga av sanden. Ungane fann ut at dei heller ville bada i bassenget utanfor motellet, og dermed vart eg att aleine.

Det var herleg avslappande. Eg trur aldri eg har lagt meg til på ei badestrand heilt utan selskap før, men i dag kjendest det heilt ok å gjera det. Eg la meg ned på magen oppå handkleet i den varme sanden. Der låg eg og såg på livet og lytta til samtalane rundt meg, det var like før eg sovna i den behageleg sommarvarme temperaturen.På turen tilbake las eg på informasjonstavler og såg at fornøyelsesparken var ein lang tradisjon. Det var slike anlegg i fleire badebyar på vestkysten, og han hadde vore der i meir enn hundre år. Det var på ein eller annan måte ei formildande opplysning, fann eg ut.

Etterpå gjekk eg ein tur på stranda før eg gjekk opp til dei andre, som hadde lurt alvorleg på kor eg var blitt av…
Det hadde plutseleg bare gått tre timar på eit eller anna vis.

Om kvelden gjekk me opp til eit bysentrum som kjærasten min hadde funne i turistguiden. Det var bare å gå opp gata og over ei bru. Me åt herleg mat på italiensk restaurant. Etterpå gjekk barna tilbake til motellet aleine fordi dei fraus og heller ville sjå på TV.

Kjærasten min og eg fann to bokhandlar med sjel, og då er me heilt selde begge to. Eg kjøpte tre bøker og betalte for to, akkurat som dei reklamerte med. Nå gler eg meg til å lesa dei. På eit koseleg bakeri kjøpte me cappuccino fordi dei hadde så fin live-musikk der. Ein trio spelte saksofon, kontrabass og trommer så det svinga heilt inn i sjela. Eg lurer på om eg er for gammal til å læra å spela saksofon? Eg er utruleg tiltrukken av det instrumentet,

Amerikanarane er veldig venlege og flinke til å ta kontakt: Ekspiditrisa på supermarknaden seier plutseleg “I just love your necklace,” og fleire gonger til dagen får me spørsmålet: “Where do you guys come from?” Når dei får svaret seier dei fleste at dei alltid har hatt veldig lyst til å reisa til Norge…

Nå har eg rett og slett sovna fleire gonger ved tastaturet: Ein gong haldt fingrane mine fram med å skriva nonsensord, gongen etter datt hovudet hardt framover i midten av ein setning, og siste gongen raderte eg deler av teksten og måtte til å skriva på ny. Det er nok best å gje seg medan leiken er sånn nokonlunde god. Dei andre fire søv om kapp her. Natteranglaren i meg fornektar seg ikkje… Skrivefeila tek eg ansvaret for å finna i morgon.

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Torhild permalink

    Kjære natteranglar!Klart du kan læra deg å spela saxofon, om bare du vil sterkt nok…..

  2. Heidi: permalink

    Takk! Leif meinte at viss eg verkeleg ville var det knallhard prioritering… Han lurte på kva eg hadde tenkt å nedproritera. Han antyda at visse oppgåver i heimen allereie var skorne ned til beinet…

  3. Tintomara permalink

    Jag tror du får spara saxofonen tills du går i pension! 😉
    jag är redan så förundrad över allt du hinner med. (Jag vet ju hur det är att jobba i skolan.) men nog går det, jag har mina små funderingar på klarinett. Och jag här kortare tid till pensionen än du! 😉

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: