Gå til innhald

På hundeplassen nok ein gong.

oktober 22, 2007

På fredagskvelden innvia me eit nytt kjøpesenter. Eg og Eva Mari og eit par tusen andre. På senteret var det ein fantastisk toetasjars bokhandel av den typen der ein i toppetasjen kan bla i bøkene medan ein drikk kaffi og et bollar på ein liten kafé. Eg har alltid synest at det er veldig generøst å ta sjansen på kaffi og smørflekkar i bøker som skal selgast, men truleg tenar dei det inn på glade kundar som kjem ofte tilbake.

Slike bokhandlar har eg brukt halve dagar i i utlandet både i lag med eldsteguten min og kjærasten min. Medan eg var der kom eg til å tenkja på at om bare ei veke ville eg få kjærasten min heim att etter at han har reist aleine rundt i Spania i ein månad. Tanken var kriblande og full av glede. Kanskje det er sunt å vera kvar for seg av og til slik at samlivet ikkje blir alt for sjølvsagt?

Så har eg vore på utstilling i eit stabbur der kusina til han eg deler hus med stilde ut kolteikningar og blyantteikningar. Ho er flink. Svigermor var og med, og etterpå var me inne i varmen hos tante Kari som serverte nysteikte wienerbrød.

Ein loppemarknad rakk eg og å gå innom. Der var det ein fantastisk bokavdeling. Eg halte med meg ein heil berepose full av gode bøker som eg betalte femti kroner for. Mi einaste sorg var at eg ikkje klarte bera med meg meir.

For andre gong i livet opplevde eg å få togbillett til ein liten eksklusiv avdeling ute i korridoren som eigentleg er berekna¨på folk som reiser med hund eller katt. Heilt avsondra frå andre reisande vart eg sitjande der med to unge soldatar som hadde vore på perm. Begge var på alder med Odd Christian. Eg fann ut at det var ein litt anna sosial setting enn å sitja i ei full vogn. Det ville liksom vera litt unaturleg å sitja i lag tre personar i åtte timar utan å veksla eit ord, så me snakka litt meir saman enn me truleg ville gjort om me ikkje hadde fått hundeplassen.

Reisekameraten til venstre for meg las ein japansk roman på engelsk, og fortalde at han på grunn av ein fiks idé bare las japanske bøker. Når han gjekk iinn i ein bokhandel leitte han etter noko japansk. Fascinerande. Etter ei stund sovna reisefylgjet mitt slik at eg fekk lese ut begge bøkene eg hadde med, drukke farris og ete nøter. Eg oppdaga at ein blir langt mindre reisesjuk av å reisa baklengs når det er mørkt enn når det er lyst ute.

Eg trur at eg den andre grunnen til at eg likar tog så godt er fylgjande: Når kan ein elles sitja på rumpa i åtte timar og lesa bøker heilt utan å få dårleg samvit for å ikkje gjera andre ting.

Er det ikkje snart ein eller annan NSB-tilsett som melder seg som sponsor, mon tru?

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: