Gå til innhald

Sundag på akuttmottaket.

november 19, 2007

På lørdag då eg skulle besøka onkelen min på sjukeheimen kom dei trillande med han på båre med ambulansen ventande utanfor. Han hadde plutseleg bare mista kontakten med dei som sat inne hos han og det gjekk ein halvtime før dei fekk vekt han til live att. Inn i ambulansen med meg. Svigerinne Gerd tilbaud seg å bli med. Takk og lov for det, tenkte eg. Ambulanse til sjukehuset med ein så sjuk person kjendest ganske skummelt.

På veg til sjukehuset var me innom legevakta. Der kom han seg så pass at dei etter diverse prøvar bestemte seg for å senda han tilbake til sjukeheimen, med sterkare antibiotika enn det han hadde frå før.

Då eg kom på sundagen for å sjå korleis det gjekk, var det same prosedyre. Dei var akkurat i ferd med å ringa etter ambulanse. Eg ringte Gerd som straks tilbaud seg å reisa i lag med oss sjølv om ho var på veg til eit selskap, og eg sa takknemleg ja. Denne gongen bar det heilt inn på sjukehuset med ambulansen. Eg sat på pårørandesetet bak i lag med båra, og haldt pasienten i hendene medan eg prøvde å få han til å pusta roleg.

Så var det venting på akuttmottaket der dei tok prøver og prøver og prøver medan legen lot venta på seg. Med jamne mellomrom kom abulansepersonale trillande inn med nye pasientar på bårer med hjul påfulgt av pårørande med tåreraude auge. For meg var dette ei ny verd. Eg trudde at ein slik plass ville ein veldig raskt bli tatt trygt hand om, men her var det venting og venting og venting. Dei hadde det frykteleg travelt, men klarte likevel å gjera ein ting om gongen utan å stressa.

Det gjekk minst fem timar før legen hadde tid til å forbarma seg over oss, og sju timar før pasienten var innskriven. Eg var glad for å kunna vera der, og sjeleglad for at me var to saman om det. På avdelinga blei han teken veldig varmt i mot, eg kjende kor godt det var å møta varme og omsorg i ein så sårbar situasjon. I dag har eg ringt å snakka med dei, og crp-en er framleis så høg at det er uaktuelt å senda han tilbake til sjukeheimen.

Då eg kom heim i går var det nærare midnatt. Ingen hadde hatt tid til å by oss på ein kopp kaffi, og mat hadde me ikkje fått i oss heile dagen. Eg måtte setja meg rett ned for å laga skrivelekser til komande veke, og sovna av rein utmattelse i det eg kom meg opp i senga. Dagen hadde blitt veldig annleis enn tenkt, men det kjendest likevel ut som om det eg hadde vore med på var viktigare enn noko anna.

Eg hadde ein merkeleg draum. Ein draum med mange fasettar, og då eg vakna kjende eg at draumen hadde fortald meg noko viktig og godt.

Arbeidsdagen har gått betre enn frykta, sjølv om eg ikkje hadde fått førebudd meg så godt som eg pleier. Eg kom seint heim og åt oppvarma god suppe av salt lammekjøt som eg kokte i går føremiddag. Etterpå kledde eg godt på meg, og så sykla eg saman med kjærasten min for å besøka den andre onkelen min. Mellom anna for å informera han om situasjonen på sjukehuset. Ute var det minusgrader, og vegen var glasert med tynn is. Eg tenkte at det som mangla nå var at eg skulle detta på sykkel på glattisen utan hjelm og skada meg. Men me sykla seint og forsiktig og alt gjekk bra.

På vegen heim handla me brød og ost og appelsiner. Nå er det alt langt på kveld. November er ein underleg månad i år.

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Eva Mari permalink

    Eg blir flau av å vera ein representant av standen…Eit ord er ofte nok for at ein skal føle seg ivareteken. Så heldig at onkelen har dere.

  2. Tintomara permalink

    Kram!

  3. Heidi: permalink

    Eva Mari. Dei beklaga at det var slik. Det skjedde alt for mykje på ein gong. Forstod situasjonen, men for ein nær eldre pårørande som sat der aleine hadde det nok vore i tøffaste laget. Me åg nok unge og sterke ut…

    Tintomara: Tack, snälla!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: