Gå til innhald

Sådan ser jeg ofte striber af lys,

mars 14, 2008

ofte striber af varme,
som når en hvisken høres bedre
enn et råb.
Ja, jeg ser små skibe sejle fulle af håb.
*
Slik song danske Trille, ein av mine favorittartistar på tidleg åttital. Ho song om alle dei små gode tinga som gjorde at ho våga å halda håpet høgt. Av og til blir dei tinga så tydelege for meg og.

Tidlegare denne veka var eg innom butikken ein kveld for å handla egg og salat. I kassen stod det ein mann som må
ha vore lettare psykisk utviklingshemma. Han ville gjerne snakka med kassadama og sa di same tinga om igjen og om igjen. På trass av at det var kø framfor kassaapparatet vart han ståande og snakka og snakka. Kassadama svarte han blidt og tålmodig, om og om igjen utan å visa det minste teikn på irritasjon. Dette gjorde ho medan ho ekspederte alle oss andre. Det vart ein mjukare og blidare stemning i køen.

Etterpå observerte eg mannen gå bort til to andre kundar, truleg heilt ukjende for han, for å fortelja om og om igjen kor mykje pengar han hadde i lommeboka, kor mykje han hadde handla og kor mange suppeposar av ulike slag han hadde i skapet heime. Her kunne ein forventa at folk var korte og irriterte og ville føysa han vekk, men begge to stoppa opp og lytta tålmodig og kom med hyggelege svar. Heia alle varme medmenneske. Folk er betre enn sitt rykte!

Og ein dag på skulen såg eg ein elev klara noko han aldri før har klart. Plutseleg kunne han det bare etter å ha strevd i årevis. Og etterpå observerte eg to ulike vaksne stå og tørka gledestårer i smug over seieren me hadde vore vitne til.

Vekene frå vinterferien til nå har vore usedvanleg velfylte. Nå treng eg å ha fri, og det har eg fått. Halvard påstår at han har ei mor som er arbeidsnarkoman… Det får eg prøva å gjera noko med… Nå skal eg ned under dyna hans og sjå på TV.

Plutseleg var det vår utanfor for første gongen i år, det var så fint at eg måtte kjøra ut til storhavet og ta meg ein einsam tur langs stranda. Landskapet der ute forandrar seg heile tida. Havet hadde forsynt seg grådig av sanden i vinter. Og det blinka så sterkt i ettermiddagssola at eg vart blenda der eg gjekk og pusta inn vår og liv.

Nå har eg skrive song til svigermor. I morgon kjører me dei drøyt femti mila som skal til for å feira åttifemårsdagen hennar. Me skal ha med alle ungane pluss Oddvar og det gler eg meg til. At fallerallera rimer på Venezuela, det er då noko alle må kunna einast om.

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Gunn permalink

    Der er mange hverdagshelter midt i blant oss, det er bare å se etter, sa Else Brit for årevis siden. Lykke er å se det, sier jeg. God påske. Snakkes

  2. Heidi: permalink

    God påske til me sjåast.

  3. Heidi: permalink

    God påske til me sjåast.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: