Gå til innhald

Quo vadis?

juni 21, 2008

Ferien har begynt, tida har stoppa opp, og i dag sov eg heit til middag. – Dersom middag framleis er klokka tolv på dagen det vera seg i vintertid eller sommartid, og det er det vel… Eg er akkurat så ør og omtåka og klar for ferie som eg er programmert til å vera første feriedagen, og det kjennest heilt vidunderleg.

I går var eg i byen i lag med tre venninner for å eta eit betre måltid, oppdatera einannan på liva våre, og for å feira at det var blitt sommar. Me sat i andre etasje på restauranten, der såg me rett ut på Vågen med turistbåtar, kurtiserande svaner og ein russisk seglbåt. Med jamne mellomrom vart sjøen piska opp av hissige regnbyger som fekk folk til å springa forbi med aviser og pappøskjer over hovuda sine.

Eg åt ei nydeleg fiskesuppe med fisk og skalldyr til hovudrett, ost til dessert, og varn cappuccino heilt til slutt, og livet var godt og fint og gyngande søvnig.

Då me skulle gå datt regnet ned som om nokon hadde skrudd kranen i den store dusjen så open som det bare kan gå an. Leande sprang me gjennom vasspyttane med oppslegne paraplyar og vart våte på føtene, den kvite, prikkete parasol-liknande paraplyen min med rusjekant kjøpte eg for femti kroner på Nille sist eg var ute og åt med same gjengen ein gong i mars eller april.

“Det er herleg med sommarregn,” sa eg til Anne Mette.
“Ikkje når temperaturen ute ligg på ti grader,” svara ho.
“Det er omtrent same temperaturen som me hadde i desember og januar.” “Men då er det ikkje grønt ute, og lyst midt på natta,” sa eg. “Og tenk på at for to veker sidan hadde me tjuefem grader ute.” “Ja, men nå har det regna i snart to veker, nå vil me ha sommaren tilbake, “ sa ho. Og så lo me begge to, av oss sjølve og av regnet og av dei ti gradene.

Og lyst var det då me kjørde heim, lyst og grønt, sjølv om vindusviskarane jobba i heilspenn mesteparten av vegen.

Nå er eg i gang med å prøva å ta unna for to- tre vekers forfall i heimen, for dagane har vore alt for travle og alt for intense til husarbeid. Sånn stort sett i alle fall. Litt har eg fått unna, det meste står att… Me reiste til Ikea for å kjøpa kasse til å ha verandaputer i. Eg hadde og tenkt å kjøpa hengekøye, klyper til å halda fast duken på utebordet med og nokre store blomsterpotter. Stort sett fann me ingenting av det me hadde tenkt, men heimen vart likevel velsigna med eit og anna ikke-planlagd utstyr.

Me er dei lukkelege eigarar av to nye verandastolar, ei vannekanne i blikk, ein raud slikkepott, eit rosa og gult serveringsbrett til hagebruk, og ei stor djup ovnsform med hankar. Eg såg nemleg for meg at eg skulle baka ei gigantisk stor eplekake oppi der, og at glade menneske skulle sitja ute på verandaen mellom blomane mine og smila til kvarandre medan dei åt kanelduftande eplekake med kald stivpiska krem..

Eg har masse eg har tenkt å gjera i ferien, men denne helga har eg gitt meg sjølv to dagar, med kvilande unntakstilstand der det einaste eg forventar av meg sjølv er lett husarbeid og det å koma til hektene att etter innspurten… Snart skal det skrivast dikt og salmer, broderast bunad og syklast eller spaserast daglege lange turar…

Og best av alt. Eg har tenkt å leita meg fram til kvilepulsen og orientera meg fram til refleksjon og ettertanke slik at eg kan justera livskompasset litt etter ei ferd i storm på sjøen…

Nå blir eg så poetisk og vidløftig at det kanskje er på sin plass å¨nemna at eg ikkje har drukke noko sterkare enn rein svart kaffi. Så har eg ete rugknekkebrød med ost og godt mogne norske jordbær i lag med eit surt grønt eple. Menyen kan anbefalast.

I følge avisa er dette årets lysaste dag. Det skulle kunna gå an å lesa utan elektrisk lys i sånn ca 21 og ein halv time av dette døgnet. Akkurat nå ser kveldssola sitt snitt til å kikka fram over åskanten. Framleis burde det altså la seg gjera å rydda hus i eit par timar utan elektrisk lys.

Nå skal dagane i teorien ha plass til at ein skal kunna gå langt utanom kvardagsgrensene. Så får me sjå kor eg skal gå hen.

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Torhild permalink

    Kjenner meg att i orda dine, Heidi! Er i ferd med å lempa på lass nokre kubikk med samanlagde klede…har hatt intens helg med menighetsfest og surpriseparty for soknepresten som vart 50 på laurdag. Idag song me «Me er samla» som du har omsett (Get together) i starten på gudstenesta!! Me må treffast før eg flyg sørover!

  2. heidi permalink

    Ja, det må me. Har lese to plassar i avisa om Rune.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: