Gå til innhald

På bare føter i sanden

juni 22, 2008

gjekk eg langs stranda nå i kveld. Sjølv om klokka nærma seg halv ni, stod sola høgt på himmelen. Vinden kom frå sør-aust. Han burde ha vore varm, men var heller kjøleg. All den lause sanden bles vekk og piska mot dei bare leggene mine medan sanden som låg att var våt og hardtrampa slik eg tenkjer meg det må vera på botnen av havet. Vinden ber med seg saltvatn og sand og slører blikket mitt bak brilleglasa.

Ei stranda død nise med blodig hovud var skyld langt opp på stranda. Kjærasten min prøvde å snakka i telefonen, men lyden frå vind og bølger gjorde det så godt som umogleg. Som ein protest mot å godta at det bare var tretten grader ute gjekk eg i tynt sommarskjørt og ermelaus bluse under fleecejakken frå San Francisco.

Elles så øver eg meg på å finna kvilepulsen. Feriepulsen skulle eg kanskje heller seia. Innimellom er han der, og innimellom kjenner eg at adrenalinnivået i blodet framleis er i høgaste laget. Den aller mest vidunderlege kjensla i dag var rett og slett at det var sundag og at eg ikkje trong å bruka ein millimeter av dagen til å planlegga verken mandagen eller tysdagen. Det innebar ei overveldande kjensle av fridom…

Så fekk eg prøvd ut den nye kakeforma frå Ikea. Eg tredobla oppskrifta på eplekaka eg vanlegvis brukar. Det blei heilt perfekt. Slikt er lurt for oss som er minst sju i familien når me reknar med Oddvar. Eg sende tekstmelding til mor og far om at eg hadde bakt ei stor eplekake og kunne by på kaffi. Dei kom og etterkvart dukka May Brit opp med Vilde som ville vera litt hos oss før ho reiser til Hellas. Syster og eg har eit greitt system med felles barn, dei flytter litt fram og tilbake mellom oss etter som dei finn det for godt. Det er eit nærmast litt afrikansk system me lever etter på den fronten.

Som eg har avslørt fleire gonger, så liker eg å ha øyrene med meg når eg er ute i sen store verda. På Ikea-ekspedisjonen vår i går, då me vende heim stort sett vare med ting me ikkje hadde planlagd å kjøpa, høyrde eg fylgjande to små monologar:

1.
Desse er med: Mann på omlag femti år. Kvinne som truleg
er kona hans.

Scene: Dei to står ved hylla for koppar og tallerkenar.
Kvinna legg ovale asjettar ned i korga.

Mannen: Det er spontankjøpa som er det farlegste med
denne plassen. Alt ein kjøper utan å tenkja seg om…

Kvinna held fram med å leggja asjettar i korga. Mannen får eit litt resignert drag over munnen…

2.
Desse er med: Ein mann på omlag femti år. Ei ung jente med asiatiske trekk, truleg adoptivdotter hans, står ved ei kasse full av fargerike puter. Jenta løfter opp ei pute.

Mannen: … men det er ikkje tinga som gjer det lukkeleg.
Det er ein ting i livet du likegodt kan læra det nå med det same. – Det er ikkje tinga som gjer deg lukkeleg.

Jenta: Eg veit det…

Om ho la puta ned att er manusforfattar ikkje heilt sikker på, så det får vera opp til lesaren å avgjera…

Desse to snapshota frå handelen ein laurdag i juni på Ikeabutikken utanfor ein relativt stor norsk by ville vel knappast eigna seg som reklamefilm for butikk-kjeden. Eg finn dei interessante likevel…

Dei siste dagane har eg filosofert litt over må-ha-kulturen me lever midt oppi. Denne grådigheitsgreia som gjer at me stadig synest me treng nye ting og fleire ting. Me kjøper klede til klesskapa våre står med struttande magar og knapt kan lukka dørene sine. Me kjøper ny sofa før den gamle har rukke å bli gammal og finn ut via skattelistene på internett kven som tener meir enn oss slik at me kan misunna dei…

Eg ville ikkje eigna meg som tillitsvald i fagforeninga. Eg har problem med å forsvara korfor nordmenn flest bør tena endå meir og få større kjøpekraft. Derimot veit eg at det finst norske barn som aldri får nye klede og som ikkje får sykkel eller skulemjølk på grunn av foreldra sin økonomi. Dei skulle eg gjerne ha slåst for, og for dei funksjonshemma ungane som mi afrikanske venninne Linda har teke til seg i Tanzania, og som kjemper for å gje ein anstendig oppvekst.

Men eg får skunda meg å seia at eg sit i glashus. Aldri har eg hatt meir pengar i lommeboka, men ho er framleis like tom som før den siste halve veka før lønningsdag. Men kanskje me kan hjelpa einannan til å halda fokus på kva som er viktig i livet og kva som er mindre viktig. Dyktige reklamefolk lever av å fortelja oss kva me bør kjøpa for å kunna bli lukkelegare.

Og framleis ynskjer eg meg ei hengekøye. Ei slik ei med stativ til…

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    jag har ackurat samma tankar som du om överflödssamhället. Det känns otillständigt att konsumera en massa lyx när resten av världen svälter. Samtidigt vill man ju ändå ha ett gott liv och passa in i samhället. Ingen lätt ekvation. För många år sen köpte jag en liten bok som heter «Simplify your life». Där fanns mycket vi8sdom och många praktiska tips samlade. Den har hjälpt mig en bit på väg – må vara en liten. Till exempel köper jag numera bara svarta skor och andra accessoirer. Allt passar ihop och jag behöver inte ha så många av varje grej. jag har en liten svart handväska och en större. Det sparar migmassor av tid, ork, pengar och plats.
    Men det finns många oråden i livet där jag inte kommit så långt på förenklingens väg…

  2. Heidi permalink

    Eg kan og anbefala ei bok av Asle Finseth som heiter «Men gleden er et annet sted.» Men det er ikkje så lett å statuera eit annleis- liv så lenge ein er så tett vevd inn i eit gjennom-
    komersialisert samfunn.

  3. Leif permalink

    slår ikke bloggen din tekstmessig, men kanskje når det gjelder bilder: http://digitalespor.blogspot.com/ Lyst til å være med og se «Sex and the City»?

  4. Heidi permalink

    Så fin blogg du hadde laga.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: