Gå til innhald

Ja visst kom eg meg fram…

oktober 8, 2008

Eg berekna god tid inn til byen, for dei driv og byggjer om på jernbanen, så ingenting er presis for tida.

På toget oppdaga eg at mobilbatteriet var så godt som utlada. Krise sidan eg var avhengi av den for å navigera meg fram til min eldste son. På seven-eleven i Stvanger var dei greie og tok med mobilen bak disken for å lada han for meg.
På bussen vart eg kjend med Liliana frå Bosnia som reiste med dei to jentene sine. Det vart ein interessant tur. Me hadde plutseleg så mange ting å snakka om. Det er spennande å møta nokon på sin eigen alder med både like og veldig ulike livserfaringar. Ho sa vel omtrent dette om krigen i Jugoslavia: Folk som er redde har behov for å setja andre folk i bås, og for å byggja fiendebilete. Etter ein lang busstur gjennom eit vått og haustfarga kystlandskap med to innlagde fergeturar, sa ho “Vi sees” då ho gjekk av bussen med jentene sine litt før Bergen sentrum.

Odd Christian møtte meg på busshaldeplassen og etter å sett frå oss den tunge ryggsekken oppe hos han, drog me
til byen for å eta. I staden for kafebesøk ende me spontant på kino.

“Så kjekt at de to går aleine på kino.” tasta syster på mobilmelding. Ho hadde ho meir rett enn ante. Det viste seg at me var dei einaste personane i heile kinosalen. Men fordi me begge likar å fylgja reglane sat me på dei tilviste setene, rett på sida av einannan på sjette rad…

Ettterpå oppdaga me at me var innelåste. Hovudinngangane var stengde. Men me klarte å finna ei vakt som losa oss ut bakvegen.

Men filmen var fin. Ein dokumentar om ein gjeng menneske dom får tilbod om å sona siste delen av fengselsstraffa gjennom å spela teater.

Middagen tok me ståande på seven-eleven, vårrullar som var varme utanpå og frosne inni, men dei smakte heilt ok
likevel. På veg heim kjøpte eg paraply og ei avis som eg skal bruka til å putta i dei søkkvåte skorne mine. Eg har ikkje med meg andre par…

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Nå driver du igjen å finner på ting. De i filmen var vell ferdige med å sone og dette var et rehabiliteringstilbud? Men fasinerende opplevelse å være låst inne på kinoen var det jo =)

  2. Tintomara permalink

    Det finns små nödladdare till mobiler har jag sett. Fast alla dessa prylar… det kan ju diskuteras hur nödvändiga de är!
    Älsklingen och jag har också råkat ut för att bli mol allena i en hel biosalong. Märkligt kändes det!

  3. Heidi permalink

    Du har nok rett, Odd Christan.Eg var litt usikker på akkurat det….
    Eg hadde ladar i ryggsekken, Tintomara. Trong bare ein plass å plugga han inn.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: