Gå til innhald

Kaffipulver og varmt vatn i krus.

oktober 9, 2008

Eg får ein slags flashback av hybellivet her hos Odd Christian og den veldig koselege kompisen han deler leigligheit med. Då eg lurte på om dei hadde knekkebrød eller noko liknande til frokost, fekk eg til svar at det nok var dårleg med brød i dag, men pulverkaffi, det kunne eg få.
Så fekk eg eit krus med noko varmt i, og tok ein prøvande slurk. Eldstesonen spurde om det var god kaffi, og eg bekrefta at, jodå det var det. Dermed vart eg avslørt som heller uærleg, for han tenkte at eg skulle ha oppi kaffipulver sjølv, og såg at eg ikkje gjorde det…

Så la eg i veg til dagens store ekspedisjon til fots. Eg imponerte meg sjølv med å finna både sjukehus og rett avdeling så lett som bare det. Dei bergensarane eg har møtt har vore veldig hjelpsomme.

Mesteparten av dagen har eg vore i den merkelege verda som heiter sjukehus. Først tre og ein halv time på postoperativen. Ein stad som av ein eller annan grunn gav med kjensla av å vera under havoverflata. Pasientane låg tilkopla eit heilt panel med ulike lampar og målarar, og med jamne mellomrom gjekk det alarmar. Sjukepleiarane gjekk roleg rundt som tenande ånder og gjorde sitt for at alle skulle ha det bra medan dei las av måleapparat og skreiv inn i journalar.

Eg forstår godt at venninna mi gjerne ville ha nokon med seg. Det ville eg og ha ynska i hennar situasjon. Ho var veldig vaken og veldig flink sjølv om det gjorde ganske så vondt dei første timane. Det kjendest fint og rett å få lov til
å vera der.

Sjeldan føler ein seg vel friskare enn når ein på eigne bein og med helsa i behald kan gå ut i frå eit sjukehus.
Mirakuløst nok fann eg vegen ned att og. Eg møtte Odd Christian, og me åt middag i lag på Peppes. Eg bestilte ein salat som viste seg å vera så stor at eg ikkje hadde sjanse til å eta han opp. Det er ikkje ofte det skjer meg.

Så vart eg plassert i sofaen til son min med pledd og fjernkontrollar. Han sette på ein film han meinte eg burde sjå “Rekviem for a dream”. Fin film, dessverre heilt utan
happy end. Så serverte han meg pulverkaffi, denne gongen med pulver oppi…Så hadde eg gitt han velsigning til å dra på ein klassefest klassen hans skulle ha i kveld. Det forsterka kjensla av å bu på hybel. Det er veldig lytt her han bur, masse lydar frå folk som bur i same huset og frå trafikken utanfor. Nå skal eg leggja meg så eg blir klar for meir sjukehus i morgon.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: