Gå til innhald

Så tikkar nok ein ferie mot enden.

oktober 12, 2008

Og her sit eg ganske fornøgd, ytterst på stolen med ein katt bak meg.

Siste dagen i Bergen vart og fin. Det einaste var at eg plutseleg fekk det mykje meir travelt enn eg hadde trudd. Bussen skulle gå klokka fem, og eg hadde tenkt at viss eg tok med meg ryggsekken inn i ein drosje oppe ved sjukehuset klokka halv fem, så ville eg ha god tid til å koma meg ned til buss-stasjonen.

Dama i respesjonen var ikkje samd i det reknestykket. Fredag ettermiddag kunne trafikken stå heilt i stampe, fortalde ho meg. Sjølv ville ho ikkje våga å venta lenger enn til halv fire før ho fann ein drosje…

Og heim ville eg jo, så fem over halv fire var eg på plass i drosjekøen. Taxisjåføren som dukka opp etterkvart var veldig sur. Han var faktisk så sur at det var fascinerande. Først ville han ikkje ta meg med, for han meinte eg stod på feil plass, men då ingen andre stod på rett plass, fekk eg vera med likevel…

Drosjen var godt innrøykt, og eg fekk ikkje hjelp verken med ryggsekken eller med døra. Det viste seg å vera heilt rett det med trafikk i stampe. Køen ned til byen stod heilt stille, det bevega seg ikkje i det heile tatt. Før me kom til det første lyskrysset hadde taksameteret passert hundre kroner. På same tida kunne eg ha gått fram og tilbake til krysset på mine to bein utan å skunda meg.

Drosjesjåføren vart surare og surare. Han sukka og banna og bles i nasen. Dessutan var han skikkeleg forkjøla og snufsa i eit sett. Eg lurte på om eg skulle seia noko humoristisk om at det kom til å bli ei kostbar reise i dette tempoet, men den sosiale teften tilsa at det var lurast å teia heilt stille…

Det løsna litt etterkvart, og då me kom inn på busshaldeplassen klokka ti over fire skulda eg han 195 kroner i reisepenger. Me mi mildaste røyst takka eg for turen, og gav han ein tohundrelapp med beskjed om at eg ikkje ville ha vekslepengar.

Meir skulle det faktisk ikkje til før humøret hans løsna litt. Han takka og ynskte meg faktisk god tur vidare. Eg repliserte med noko eg håpar var eit oppmuntrande smil, og kravla ut av bilen…

Når eg møter skikkeleg sure folk så
lurer eg alltid på kva som skal til for å få dei til å smila gjennom maska. Det er slett ikkje alltid eg klarer det. Nokon gonger har eg blitt utskjeld fordi det tydelegvis kan virka provoserande å møta nokon som er i betre humør enn ein sjølv. Seinast på venninnehelga for to veker sidan var det ein som vart skikkeleg provosert fordi eg prøvde å svara spøkefullt på påstanden hans om at me stengde heile fortauet. Han påstod at eg lo av han, og det bør ein sjølvsagt ikkje gjera…

André Bjerke har uttrykt det så bra i barnerimet om sinte menn:

Sinte menn er simpelthen
dem man allersist bør erte,
man bør ha et løvehjerte,
skal man erte sinte menn…

Kanskje eg lærer ein vakker dag, men denne gongen
kom vår bergenske drosjesjåfør seg altså menge hakk ved hjelp av ein blank femmar, eit smil og eit par takkens ord…

Så tok kystbussen meg gjennom oktobermørkret, over bølgene og undre havet. Bussen var overfylt den første del av strekningen, men sjåføren var blid… Det var sånn omtrent litt koseleg å sitja tett i tett inne i den varme tronge bussen medan regnet hølja ned der ute. Og kjærasten min var så snill at han stod og venta i den andre enden av bussturen slik at eg slapp tog og buss for tog og spaserturen heim frå stasjonen.

I går gjekk det med eit lite sjokk opp for meg kor mykje eg burde gjera i helga for å vera ajour på måndag. Eg hadde ubegripeleg mykje arbeid som venta på meg både i huset og på dei to jobbane mine. Men etter ein halvtime med resignert motløyse kom eg meg i gang, og nå er eg faktisk sånn omtrent i mål. Det er mykje ein får gjort når ein sit på jobb heilt aleine, og klokka halv elleve om kvelden var eg faktisk ferdig med å vaska min del av huset og.

Så vart eg litt mot mi vilje fanga av ein veldig fin film som eg hadde sett deler av før. -Bee-season. Ein nydeleg film. Barneskodespelaren i hovudrollen var heilt betagande. Filmen er med dette varmt anbefalt.

Fårikålen kokte medan eg var på jobb og smakte så godt at de som les dette bør bli inspirerte til å få fårikålgryta over med det same. Så har eg drukke kaffi og lært meg spøkelseshistorier som eg skal framføra for elevane på trinnet mitt i morgon. Den eine handlar om bestefaren til Stig, og mannen som ropte frå havet…

Nå skal eg til Jan Ivar for å mekka manus og fordela roller. Og snipp, snapp, snute…

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: