Gå til innhald

Under overflata

november 1, 2008

er livet sårbart, nakent, farleg og vidunderleg. Når den travlaste tida stoppar opp nokre timar er det så mykje eg ville ha skrive. Eg slurpar kaffi og tenkjer meg om. Kva skal eg bruka skrivetida mi til i dag? Det kvardagslege og nære? Det eg filosoferer over og drøymer om? Det som rører meg mest av alt som skjer i samfunnet? Eller ein metatekst som denne om alt eg skulle og kunne ha skrive?

Livet er ein merkeleg sak, og eg har alltid vore lite flink med prioriteringar, helst vil eg ha med meg det meste, og allerhelst samtidig. Det er ein gave å ha lyst på livet, og lite har eg gjort for å fortena denne gaven.

Det er godt å ha landa heime etter to studiedagar i Bergen. Sola skin gjennomo skitne vindusglas, og i kveld får me besøk av Hanne Lise og Gunnar. I går kveld la eg den heime tørka klippfisken frå Malvin i vatn, og i dag skal eg laga baccalao. Men først må eg rydda og vaska litt, og slike fine haustdagar som dette skulle sjølvsagt alle gode nordmenn vera på tur i skog og mark. Det ligg lagra i ryggmargen på dei fleste som er oppvaksne her til lands…

På pc-en til kjærasten min er det gode høgtalarar og musikken strøymer ut. Det er ein song med ein finurleg og humoristisk tekst som me oversette i ein av spansktimane i går. Songaren er nok meir poetisk enn dei meste nordmenn som fell for vakre damer. Eg lurer på korleis sjekkereplikken: “Hold åpen dine hunkattsøynes veranda for meg,” ville ha fungert her hos oss…

Det har vore kjekt å vera student i to dagar. Eg må innrømma at på torsdagen var eg frista til å tenkja at den eksamenen der kjem eg aldri i verda til å kunna klara å stå på. Dei fleste medstudentane hadde i utgangspunktet mykje større spanskkunnskapar enn meg, og med full jobb og vel så det, så er det begrensa kor mykje tid eg har til å jobba med spansk grammatikk.

På fredagen fekk eg den gode kjensla av at: Jo dette trur eg faktisk at eg skal kunna klara. Ikkje det at eg eigentleg har bruk for den eksamenen, men ein veit jo aldri kva vegar som opnar seg… Og litt motvillig ut frå min litt liberale pedagogiske ståstad må eg innrømma at ein nok jobbar mykje meir konsentrert og under press om ein veit at ein skal ha både eksamen og karakter i noko… Men for meg dreier det seg faktisk om korvidt eg blir flink nok i spansk til å klara å stå på eksamen i det heile tatt. Å få gode karakterer i tillegg er nok langt utanfor rekkevidde…

Kjærasten min kommenterte at eg ikkje alltid var spesielt smart og strategisk… Det var etter at eg hadde sitte i lag med den eine læraren vår på lunsjen og fortald henne at eg slett ikkje var sikker på om eg i det heile tatt kunne nok til å ta den eksamenen… Nei, nokon stor sjakkspelar har eg vel i grunnen aldri vore, og kjem vel heller aldri til å bli… Men å læra språk, det er veldig kjekt. Brikt Jensen uttalte ein gong i eit intervju at han følte sorg over alle dei gode bøkene han ikkje hadde sjanse til å få lese på grunn av den begrensa levetida eit menneske har her på jorda. Det er eg heilt med på. For ikkje å snakka om alle språka ein aldri kjem til å forstå eller snakka…

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: