Gå til innhald

Ikkje utan gode hjelparar…

november 23, 2008

Yngste dotter mi har alltid hatt ein tendens til å ordna opp for seg sjølv. Då lillebroren vart døypt, var ho eit og eit halvt år og sat til bords og åt på eiga hand med ein liten gaffel. Ein av gjestene kommenterte det. Sjølv tenkte eg ikkje over det ein gong. Slik er det å vera nummer tre av fire barn og få ein lillebror når ein er seksten månadar.

Før ho var to år, likte ho å vandra ut i verda heilt på eiga hand, og utallige gonger leitte me etter henne etter at ho hadde sett sitt snitt til å stikka av utan nokon såg henne.

Eg burde ha blitt van med det, men framleis, nå når ho er femten, blir eg overraska når ho sånn i forbifarten fortel meg at ho har fått jobb som leksehjelp på ein skule i nærleiken, eller at ho har vikariert som danselærar i kulturskulen. På onsdag fekk eg vita at denne helga skulle ho og Vilde og to venninner vera leiarar på ein barneleir ein stad i Ryfylke…

På måndag morgon hadde ho plutseleg akkutt bruk for hjelp. Ho hadde pakka ein stor koffert som ho skulle ha med seg, kofferten hadde gått i lås, og ho fann ikkje koden… Alt ho trong låg trygt der inne, og ho skulle reisa rett frå skulen med tog og båt for å nå fram.

Kofferten var fin og dyr og heilt ny. Sunniva sin farfar på åttiåtte år hadde kjøpt han til henne i konfirmasjonspresang. Det ville vera forferdeleg å måtta opna han med slegge og brekkjern…

Til slutt fann ho koden, men kofferten viste seg å vera heilt i vranglås. Takka vera syster, som plukka henne opp på veg til jobb, kom ho nokonlunde tidsnok til skulen, men kva gjorde me med kofferten? Eg ringde til Sunniva sin morfar som straks kom ned for å hjelpa til med dirking. Han måtte og gje tapt. Me ringde til butikken i Oslo der kofferten var kjøpt, og fekk nummeret til ein butikk i distriktet der dei selde same typen koffert…

Far var skikkeleg kavaler og forsvann i bilen sin med kofferten i baksetet, for å få dekodert og opna låsen, medan meg og mor fekk oss eit par kaffikoppar i fred og ro heime i stova.

Etter ein liten time kom han tilbake med opna koffert og ny kode. Han kjørte Sunniva og Vilde til toget og var først innom og kjøpte ullsokkar og varme tøfler til dei begge, fordi mormor deira var redde dei skulle frysa på føtene på leirstaden i Ryfylke. Sms-meldinga frå henne seier at ho har det bra. Ho skulle viss ha som oppgåve å baka peparkaker og laga marsipanfigurar med barna. Det går nok bra…

Og nokon gonger er det veldig praktisk å ha så unge foreldre at dei er unge nok til å ordna opp for ein når det trengst, heilt til ein sjølv blir førti og femti og seksti år…

Takk for hjelpa, far.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: