Gå til innhald

Luke 13:

desember 13, 2008

Høgdepunktet i dag var å reisa inn til nabobyen for å eta lunsj på kafé med litteraturvenninnene mine. Me hadde funne ut at det var akkurat den formen for treff travle damer treng når dagar og kvelder snører seg til mot jul.

Det var eit akkurat så kjærkome pustehol som det var tenkt å vera å sitja der midt på dagen med tunfisksalat og kylling i karri og kokvarm te. I tre timar sat me der og hadde det
godt.

Ute var det klar himmel, eit par plussgrader og ein iskald vind som gjekk gjennom marg og bein. Eg hadde tenkt å stikka innom eit kjøpesenter medan eg venta på toget som skulle ta meg heim, men det stengde omtrent samtidig som eg gjekk inn i det. Så slapp eg å utsetjast for den slags freistingar.

Inne i kjøpesenteret traff eg Jorunn frå gymnasklassen min som var det for å varma seg ho og. Me fekk ein liten halvtime saman på ein kjosk der eg måtte kjøpa meg varm drikke for å halda varmen i kropp og fingrar. Det var veldig koseleg å snakka saman, det var fleire år sidan sist. Toga våre gjekk omtrent samtidig i kvar sin retning vidare.

Då eg kom heim haldt Vilde, Halvard og Sunniva på med å laga middag til oss, og me åt i stova under lysekrona med dei levande lysa. Etterpå hadde eg lova ungane å laga rasjonen av risbollar for denne jula. Eit skikkeleg kliss med delfiafeitt, masse smelta sjokolade og melis og fire liter risnøter. Dei blei gode, søte, feite og usunne, og ligg nå i to kakeboksar i matbua. Så viss du les dette, Odd Christian: Du kan bare gle deg.

Nå har eg og min kjære sett ein dokmentar på tv om ein lettare eksentrisk amerikansk pastor som reiser rundt i USA og prøver å overbevisa folk på store kjøpesenter om at det ikkje er kjøping som gjer deg lukkeleg. Eg er sjølvsagt einig med han i sak… Dei kalla seg “The church of no shopping” og brukte slagordet “What would Jesus buy?” Dei konkluderte med at han i allefall ikkje ville ha handla på wall-mart…

Eg var ikkje heilt sikker på om mannen verkeleg brann for saka eller om det var eit slags eksentrisk show, men det same kan det kanskje vera…
Han stod i allefall på kjøpesentera med eit stort gospelkor med raude kappar som song lett omskrivne negro-spirituals og tradisjonelle julesangar som i deira versjon handla om at folk ikkje måtte kjøpa så mykje. Sjølv ropte han same bodskapen ut i ein stor papirmegafon. Det same skjedde kvar gong. Først såg folk på dei med interesse, så med vantru, og til slutt vart dei jaga frå senteret…

Det er unekteleg noko sant og viktig i bodskapen, men eg trur eg ventar litt med å erobra M 44, det lokale kjøpesentert med papirmegafon og gospelkor.

I tankane i dag har eg vore med to kolleger som opplever vanskelege ting nå rett før jul. Den eine mista eit ufødt barnebarn to veker før termin, den andre har vore på sjukehuset i lag med mannen sin som vart plutdeleg sjuk.
Måtte begge bli trøysta.

Eg har fått ein ny dagleg vane, eg les bloggen til den norske dominikanerbroderen Arnfinn Haram. Sidan han legg dette ope ut på nettet, går eg ut frå at eg får lov til å koma med eit direkte sitat av noko eg umiddelbart tenkte var både sant og tankevekkjande:

“Tap liding og sorg gjev oss nærkontakt med røyndomen, fører oss nærare molda vi er tekne av. Når stasjet er borte, lærer vi å be. Å be er å gje ord til sjølve lengten i våre liv. Å venda seg til den ytterste instansen,- til skaparen.

Når det verkeleg er du sjølv som bed, og ikkje ditt eige glansbilete, kjem orda dine som kviskring frå molda. Frå din nakne eksistens.”
Arnfinn Haram

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: