Gå til innhald

Skipet går.

januar 21, 2009

Etter ein lang dag på jobb kom eg heim klokka halv ti og skrudde på fjernsynet. Eg zappa meg gjennom kanalane og tenkte at før eller seinare måtte eg vel finna Barack Obama. Og der var han. Vandrande på avenyen opp til Det kvite hus saman med Michelle. Dei var omgjevne av pansra kjøretøy og livvakter i beste Max Manus- stil og bevæpna soldatar stod langs fortauskantane med ryggen til Obama og ansiktet mot publikum.

Presidenten smilte, eit ope og lukkeleg smil, så vidt eg kunne sjå. Og eg kunne høyra verda pusta letta ut og takka sin skapar for at ein ny president var på plass. I alle fall syntest eg bestemt at det var akkurat det eg høyrde.

Gong på gong vart det snakka om kor ung presidenten var, og visst var han ung, det kunne alle sjå. Så då dei sa alderen hans, og denne fall saman med min eigen alder så var det som om nokon heldt opp ein venleg eventyrspegel for meg og kviskra at eg framleis måtte vera ung eg og…

Nokre gonger overraskar livet. Som når Berlinmuren fall. Ikkje mange år tidlegare hadde det virka utenkjeleg. Eg håpar at den nye presidenten markerer inngangen til ein ny tidsepoke der dei som har makta i verda kan fokusera litt klokare enn det ein har gjort til nå. Det er lov å håpa. Nå har sola snudd og alt.

Heidi

From → Politikk

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: