Gå til innhald

Softly as I leave you.

januar 31, 2009

Jentene mine lurer på korleis dei skal stella håret til kveldsforestillinga. Som den nøkterne personen eg av og til glimtar til med å vera, seier eg at dei skal greia det med hårbørste og elles ikkje gjera noko som helst. Elles så når me ikkje fram i tide.

Men visst når me fram. Me finn plassane våre på balkongane. Scenen blir mørk. I orkestergrava er det fullt orkester med kor. Ei dansarinne står aleine på scenen i ein firkanta boks eller dørkarm som ho kjempar med å koma seg ut i frå. Fleire dansarar kjem fram alle kjemper med å koma seg ut av stengsel, med å finna fram til andre og til seg sjølv. Ei dame kjem ut av ein liten kasse, og dansar på scenen før ho presser seg inn i kassen att, og legg loket på over seg. Ei dame kjem seg ut av boksen sin og vekk frå partnaren sin, men blir liggjande som livlaus og får ein haug med halm eller sagflis over seg. Det heile blir utførd med utruleg presisjon og eleganse.

Elevane har tydelegvis nytte av at dei har fått god informasjon som gjev dei nøklar til å forstå det heile. I forestillinga er det to pausar der ein kan drikka brus eller sterk kaffi til trettiseks kroner koppen. Etter den første pausen er diktet som Gertrude Stein sjølv les frå ståstaden sin for sekstisytti år sidan eit dikt ho har skrive og tileigna Picasso:

Would he like it
if I told him
would he like it.
If Napoleon, if I told him
if I told him would he like it
if Napoleon if I told him…

Og vidare eit langt langt dikt, som ein kvinneleg og ein mannleg dansar dansa til kledde i kvitt og svart. Ein slags forløpar til rap og hip-hop. Utruleg stilig, rett og slett.

Heilt til slutt etter to timar med dansing og pausar får elevane oppleva det dei er blitt førespegla kjem til å skje heilt til slutt: Ein heilt naken mann dansar på ein relativt tåkelagd scene med lyssetting frå fire damer med kvar si lykt. Eit av motiva i forestillinga var dette å leva som mann. Mennene dansa for det meste i undertøy medan damene i fleire scenar hadde strame svarte kjolar. kvinnene var dei sterke, mennene dei svake. Det gjer godt å sjå at nokon framstillar verda frå den vinkelen og av og til.

Er det forresten amerikanske menn som går rundt med kvit bomullssinglet, kvit ditto underbukse med høgt liv og kvite knestrømper? Ikkje veit eg, men eg har aldri møtt nokon med slike antrekk under genser og bukse…

Nyfrelste på ballett og opera gjekk me innom ein butikk på vege heim og hamstra kjeks og frukt til ungane. Cashewnøter og mørk sjokolade til dei vaksne vart og kjøpt inn. Etter å ha fulgt ungane til roma deira sat me i vestibylen for å ha litt vaksen samtale og, men augene glapp saman for den eine etter den andre. Truleg sov dei fleste vaksne djupt før midnatt, medan nokre av ungane hadde vett til å utnytta til langt inn i dei små timane att dei var på eit fint hotell med gratis innvendig glasheis til åttande etasje…

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. Torhild permalink

    I kva samanhangar møter du menn —-utan genser og bukse….? Kanskje i amerikanske filmar??

  2. Heidi: permalink

    For eksempel. Eller som politikarane seier: Eg håpa ingen ville stilla meg det spørsmålet…

  3. Skylla permalink

    Åh, vad jag längtar efter att se dans igen. Jag gick så ofta innan jag började på läkarlinjen och fick barn. Nu är det en evighet sedan.

  4. Heidi: permalink

    Du må prøva å få det til. Det gjer så godt å få gjera slike ting.

Legg att svar til Skylla Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: