Gå til innhald

Så langt som ditt auga det timja kan,

juni 21, 2009

for å sitera Arne Garborg nok ein gong, og det bør ein absolutt gjera av og til.

Minst ein gong kvar sommar må eg opp på Tinghaug og sjå ut over Jæren. I føremiddag bestemte eg meg for at den gongen var i dag. Sola skein, det var passe varmt ute, og det passa godt inn i konseptet med å gå mest mogleg turar i ferien.

Så vandra eg opp den bratte Tinghaugbakken, der eg kan hugsa at eg gjekk med morfar lenge før eg begynte på skulen. Langs den smale, bratte grusvegen blømde og lyste det av markblomar, kløver, lupiner, luseblomar og mykje anna tett inn til steingardane. Vel oppe var det den same fantastiske utsikta som det alltid er i klart ver, utover heile Jæren og med strendene som ein bua blå mur i vest. Eg siterer ein førsteklassing som var me oss på skuletur på Tinghaug: “Nå ser eg at jorda er rund,” sa han og snudde seg i alle himmelretningar mot den sirkelforma synsranda som omgav oss på alle kantar.

På veg ned att frå sjølve haugen, falt eg for freistinga å legga meg på magen i graset for å slappa av litt i sola. Ein del slike ting kjennest det heilt ok å gjera når ein er to i lag, men når ein er aleine blir det annleis. Eg var snar å koma meg på føtene då eg oppdaga at det var andre i nærleiken… Dei som kom hadde med seg duer i trekassar. Eg lurer på om det kunne ha vore brevduer som skulle sleppast frå Tinghaug.

Vel ute på grusvegen att høyrde eg intens song frå det eg trur var ei lerke. Eg må innrømma at eg ikkje er så veldig flink på fuglelyder, men etter tirlinga å dømma trur eg at det må ha vore lerkesong. Jærnaturen ein fin dag rett innunder jonsok må vera nokre av dei vakraste kulissane ein kan ha kring eit menneskeliv.

Av alle ting fekk eg med meg ei hundeutstilling eg tilfeldigvis passerte på veg heim. Eg enda opp med å bli ståande for å sjå. Mellom anna deltok den mest stayla kongepuddelen eg nokon gong har sett. Løvemanken var krittkvit og fluffy, rundt aklar og hale hadde han kuleforma duskar. Til og med på ryggen hadde han to runde kvite snøballduskar. Hudffargen på dei områda der pelsen var kortkilpt, var så mørk at det såg ut som om han hadde på seg tronge svarte bukser… I dag på TV såg eg nokon som hadde kjøpt ei tatovering til hunden sin i form at eit kjøttbein. Verda er ein merkeleg plass.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. emma permalink

    Kahlil Gibran: «Og hvis du stadig i ditt hjerte kunne bevare undringen over de daglige mirakler i ditt liv, ville smerten undre deg mindre enn din glede»

  2. Heidi permalink

    Godt sagt, Emma.

  3. Skylla permalink

    Nä men… arma hund! En tatuering?!?

  4. Heidi: permalink

    Ja viss eigaren ynskjer seg tatoveringar så er det klart at hunden gjer det og…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: