Gå til innhald

Om dette å skriva.

juni 27, 2009

Då eg hadde bittesmå barn lærde eg meg noko viktig: Ein kan ikkje venta på å ha tid og inspirasjon til å skriva, ein må plotta inn ein time eller to eit par gonger i veka og bestemma seg for at der og då skal eg skriva. Eg erfarte at det faktisk fungerte, og har sidan insistert på at visst let det seg gjera å skriva på kommando.

Dei sånn omtrent daglege innlegga på andesdrakt er resultat av noko av det same: Nå har eg eit kvarter ledig, nå vil eg skriva. Det å la eit eller anna, til sine tider nokså uoverveid, bli skrive her er mellom anna ein måte å trimma skrivemuskelen på…

I dag når eg skulle jobba med stykket mitt opplevde eg det som av og til kjennest bortimot magisk. Eg har strevd litt med å koma i gang, og i dag hadde eg lova meg sjølv at eg i allefall måtte prøva å bli ferdig med ein song.

Plutseleg var eg liksom inne i flyt og rytme, og så kom orda fortløpande, side opp og side ned med dialogar, monologar, songa og rappar. Eg skreiv som ein galen i seks timar, og kunne ikkje stoppa for å eta eller gjera andre ting fordi eg var redd for å koma ut av flyten. Til slutt sat eg der med noko som liknar veldig på eit manus, i alle fall på eit førstutkast. Før eg fekk tid til å tenkja meg om, sende eg det til samarbeidspartnerane mine med ei lang innleiing om at dette var å betrakta som eit førsteutkast, at mykje truleg ville bli forandra på, og at det meste kunne gjerast om.

Litt skummelt er det jo at eg faktisk har send det. Eg veit jo at det er uhøvla og upolert, og kanskje dei vil få feil inntrykk av kva eg er god for… Men då får det bare vera slik. Det er ei stor lette at eg er komen så langt…

Og dette vil gå inn i historia som den dagen verda vakna opp og fekk vita at Michael Jackson var død. Nokre dødsfall vil alltid sitja som spikra. Eg hugsar nøyaktig kor eg var då eg fekk vita om dødsfalla til Elvis Presley, Grace Kelly, John Lennon, Olof Palme, Kong Olav og
prinsesse Diana. I dag kom Ingrid inn og fortalde om Michael Jackson før eg hadde stått opp. Ikkje så å forstå at han har vore ein av mine store heltar. Mest av alt synest eg at historia hans er til å gråta av. Han var så openlyst full av talent, og så mykje gjekk så veldig galt.

Veret har vore heilt vidunderleg. Ved midnatt gjekk me ein times kveldstur. Ein kunne gå ute i tynne sommerklede, og det lukta så godt ute av jord og gras og jasmin og grillar, av utepeisar, tjøre og bork, og av gjærbakst med kanel. Er det ikkje rart at alle lukter kjennest sterkare og meir intense når det ikkje er heilt lyst ute?

I morgon skal eg ta meg råd til å vera ute i sola, ikkje bare skriva. Ingrid og eg brukte forøvrig føremiddagen på eit koseleg besøk hos foreldra mine, så det var ikkje bare tastaturaktivitet denne dagen heller.

Heidi

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: