Gå til innhald

Dagane som kjem og går

november 7, 2009

det er dei som er livet ditt.  Nokre gonger kjem og går dei så fort at du blir heilt svimmel bare av å halda deg fast i dei.  Eg likar hausten, og i grunnen liker eg mørket som pakkar seg tidlegare og tidlegare rundt kveldane. Det er fint å vera inne slike kveldar, men du må vera rask og observant for å halda dagslyset fast før det plutseleg har kome ein ny kveld.

I går var ein nydeleg dag. Etter å ha teke ei rask ryddeøkt, og ete frokost med Ingrid som var heime fordi ho ikkje var heilt i form, møtte eg ei barndomsvenninne. Me vart kjende då me begynte i den same førsteklassen for meir enn førti år sidan. I skuletida vandra me dagleg ut og inn av kvarandre sine liv, seinare har kontakten vore meir sporadisk og i periodar. I går gjekk me tur i haustvinden medan dei siste blada vart rivne av trea. Me ser tilbake på ting me har opplevd med meir erfaring i å kunna fortolka, og truleg og med opnare sinn enn før. Eg er så takknemleg for barndomsvenninnene mine og for venner eg har frå tida før me var vaksne og etablerte. Me har erfaringar saman som me ikkje treng å forklara for nokon som aldri vil kunna skjøna heilt kva det dreier seg om. På ein eller annan merkeleg måte opplever me at me kjem einannan nærare etter som åra går.

Etter at me hadde rukke både skogstur, kafebesøk og handlerunde var eg på butikken og kjøpte meg limegrønt og mangentafarga garn for å strikka meg eit sjal. Ein periode av livet mitt var eg ho som alltid strikka. I åra på gymnaset pleide eg til og med å strikka når eg gjekk, helst strikka eg plagg med mange og sterke fargar som eg aldri brukte mønster eller oppskrift for å laga. Nå strikkar eg bare av og til, det hender at lysta kjem snikande, og det gjorde ho i dag.

Etter å ha kokt ei stor gryte graut til ungane mine tok eg beina fatt igjen og spaserte til Gry der eg skulle møta resten av litteratturgruppa mi. Gry hadde fakkel på trappa, og i gangen lukta det av nybakte brød og suppe. Så diskuterte me boka Shantaram og livet forøvrig medan eg begynte og rakk opp igjen fem seks ulike startar på sjalet mitt. Eg er litt ute av trening og måtte gjenoppdaga korleis maskar og fasong forheld seg til ulike felle- og auke teknikker. Vel heime strikka eg endå fleire forsøk medan eg venta på å få dei to yngste trygt i hus.

I går hadde eg spandert på meg sjølv ei bok eg har hatt lyst til å leda; Eyvind Skeie sin biografi over salmediktaren Svein Ellingsen. I dag har eg lese og hatt problem med å legga boka frå meg. Det er sterkt og trist å lesa om vesle Svein som ikkje kjende seg heilt godteken i skulen fordi han var eit barn med litt annleis interesser enn dei fleste andre, han var skuleflink og det han kallar sjølv «eit overfølsomt barn.» Måtte me som er lærarar vera kloke nok til å sjå alle variantar av små menneske slik at me ikkje gjer dei sår dei må bera på i heile sitt vaksne liv… Eg har stor respekt for salmene til Svein Ellingsen, og kjenner stor respekt for han som person. Respekten blir ikkje mindre av å lesa denne boka.

I går fekk eg ei CD-plate i posten frå Tore Aas. Han hadde laga ei messe der han hadde  med eit liturgisk laudamus-ledd eg skreiv då eg var med i ei liturgigruppe i samband med kyrkjereformen. Denne sette eg på for å høyra medan eg sette meg i sofaen med strikketøyet. Det var utruleg avslappande å sitja slik og ikkje tenkja alt for hardt på alt det andre ein kunne og burde ha gjort. Det var ei fin plate. Fasongen på sjalet er eg framleis usikker på, men me får sjå. Nå skal eg ut og gå ein lang tur tenkte eg, medan det framleis er dagslys der ute. I morgon har eg invitert to venninner hit. Helger er fine saker.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: